ผมออกไปนั่งรอหมูทอดเพื่อนของผมอยู่หน้าบ้านจนตอนนี้หมูทอดก็มาถึงบ้านของผมแล้วเรียบร้อยผมรีบวิ่งออกไปรับหมูทอดเพื่อนของผมที่ตอนนี้เขากำลังหิ้วถุงของกินพะรุงพะรังเต็มมือเข้ามาในบ้านด้วย
ผมรีบไปช่วยเขาหิ้วถุงของกินมากมายในมือของเขาแล้วผมก็พาเขาเข้ามาในบ้านและผมก็รีบทำข้อตกลงกับหมูทอดว่า...ผมอยากให้หมูทอดช่วยมาทำตัวเป็แฟนให้ผมหน่อยหมูทอดบอกผมว่า...หมูทอดไม่ค่อยถนัดเื่แบบนี้เท่าไหร่หรอก แต่เขาก็รับปากผมว่าเขาจะพยายามทำตัวเป็แฟนของผมให้เนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อผมตกลงกับหมูทอดเสร็จแล้วผมก็เดินจับมือกันกับหมูทอดออกไปหลังบ้านเพื่อไปตามเควินมาทานข้าวทานยาตามเวลาที่หมอสั่ง พอผมออกไปถึง เควินก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองผมกับหมูทอดสลับไปมา แล้วเควินก็ถามผมด้วยสีหน้าปกติและเสียงเรียบเฉยว่า
"แฟนใหม่คุณเหรอ?"
"ครับ...คือ...นี่หมูทอดแฟนใหม่ผมเองครับแล้วผมก็ตั้งใจจะพาเขามาแนะนำให้คุณเควินรู้จักน่ะครับ ผมก็เลยโทรตามเขาเข้ามาหาแต่เช้าเลยน่ะครับ"
"อืม...ผมยินดีด้วยนะ"
"ครับ...ขอบคุณครับ อ้อ...คุณเควินครับ ผมเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้วนะครับคุณเข้าไปทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนสิครับ คุณจะได้ทานยาด้วย"
"ไม่ล่ะ...คุณเข้าไปทานกับแฟนคุณตามสบายเถอะ ผมยังไม่หิวหรอก"
"คุณเควิน!!! แต่ตอนนี้มันเป็เวลาทานยาของคุณนะครับหมอสั่งว่าคุณต้องทานยาให้ตรงเวลานะครับ"
"แต่ผมไม่อยากทานยา "
"เควิน!! คุณ!!!"
"วายุ...พาแฟนของคุณเข้าบ้านไปเถอะ ผมจะเก็บเศษวัสดุก่อสร้างออกจากบ้านให้คุณก่อน"
"ก็ผมบอกว่าไม่ต้องเก็บไงวะ! ทำไมยังทำอยู่อีกน่ะ!"
"ที่ผมต้องเก็บ...เพราะบ้านหลังนี้ผมควบคุมการก่อสร้างเองแต่ว่า่ผู้รับเหมาทำงานไม่เรียบร้อย ผมก็เลยต้องมาเก็บเองไงอีกอย่างคุณก็ซื้อบ้านไปในราคาที่สูง ผมเลยอยากให้คุณได้อยู่บ้านที่มีคุณภาพไม่ใช่สกปรกแบบนี้ครับ"
"เควิน...คุณ! ผม...ผมเกลียดคุณ! ผมเกลียดคุณได้ยินไหมวะ! ห๊ะ!!! ออกไป!ออกไปจากบ้านผม!! ผมไม่อยากให้คุณอยู่ที่นี่อีกแล้วผม้าอยู่ที่นี่กับแฟนของผมสองคนเท่านั้นเพราะฉะนั้นคุณออกไปจากบ้านผมได้แล้ว"
"วายุ?"
"ออกไป!!ออกไปเลย!"
"วายุ...ผมขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันได้ไหมครับ?"
"ไม่ต้อง!!! ผมบอกให้คุณไป! คุณก็ต้องไปสิวะ!"
"วายุ..."
ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมกำลังเหนื่อยล้าและอ่อนแอเหลือเกินเมื่อเควินยังคงดื้อดึงที่จะเก็บเศษดิน เศษหินต่อไป และที่ผมต้องพาหมูทอดมาแสดงบทบาทแฟนของผมต่อหน้าเขาเพราะผมอยากให้เขาไปจากที่นี่สักที เขาจะได้เลิกนั่งเก็บเศษหินสักที
ผมไม่อยากให้เขาทำเพราะตอนนี้เขายังไม่สบายอยู่ และมือของเขาก็แตกไปหมดแล้วผมยืนมองดูเขาก้มหน้าเก็บหินต่อไปได้เพียงไม่ถึงนาที ผมก็ต้องวิ่งกลับเข้าบ้านไปเพราะผมไม่อยากเห็นคนที่ผมรักต้องมาทำงานที่เขาไม่เคยทำมาก่อนแบบนี้
พอเข้ามาถึงในบ้านผมก็วิ่งเข้าไปแอบร้องไห้ในห้องนอนของผม โดยมีหมูทอดคอยปลอบใจผมอยู่และหมูทอดยังถามผมอีกว่า
"วายุ...คุณเควินคนนั้น...เขาเป็แฟนนายเหรอ?"
"เปล่าหรอก...เขาไม่ใช่แฟนของฉันหรอก แต่เขาเป็คนที่ฉันเคยรักมาก"
"ถ้านายรักเขามากขนาดนี้...แล้วทำไมนายต้องให้ฉันมาเล่นเป็แฟนนายหลอกเขาด้วยล่ะ?"
"เพราะฉันอยากลืมเขาไง แล้วฉันก็อยากให้เขาเลิกเก็บเศษหินบ้า ๆนั่นสักที ฉันก็เลยต้องใช้วิธีนี้ แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะยังดื้ออยู่อีก"
"โห...ฉันสงสารเขาจังเลยฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายต้องอยากลืมเขา...ในเมื่อเขาทั้งหล่อและแสนดีขนาดนี้เฮ่ย...ฉันอยากมีผู้ชายแบบนี้มาตามตื้อฉันบ้างจังเลยอ่ะ"
"หมูทอด...ถ้ามีผู้ชายแบบนี้มาตามตื้อนาย...นายจะทำยังไงเหรอ?"
"ฉันก็จะบอกพ่อกับแม่ของฉันว่า...ผู้ชายคนนี้แหละคือพ่อของลูกฉันแล้วฉันก็จะรีบรวบหัวรวบหางเขาโดยการชวนเขาแต่งงานเลย และในวันงานแต่งของฉันกับเขาฉันจะซื้อพลุมาจุดฉลองตลอดงานเลี้ยงเลยเฮ่ย...หมูทอดอยากมีคุณเควินเป็ของตัวเองจังเลยอ่ะ"
"หมูทอด!!!"
"เอ่อ...วายุ ฉัน...ฉันก็ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ไปแบบนั้นเองแหละนายอย่าถือเป็จริงเป็จังเลยนะ แห่ะ ๆ"
"นายจะฝันลม ๆ แล้ง ๆ ยังไงก็เื่ของนายแต่นายห้ามฝันถึงเขาคนนั้นก็พอ...เข้าใจไหม?"
"เออ ๆ เฮ่ย... ขี้หึงฉิบหายเลยนะนายเนี่ย"
"นี่หมูทอด...นายกลับบ้านไปได้แล้วไป ฉันจะได้นอนพักผ่อนพอดีเมื่อคืนฉันนอนดึกไปหน่อย"
"อ้าว...แล้วเื่ที่ให้ฉันมาแสดงเป็แฟนของนายล่ะ? นายจะไม่เล่นต่อแล้วเหรอ?"
"ไม่อ่ะ...ฉันไม่อยากเล่นแล้ว เพราะนายแสดงไม่เนียนเลย นายเห็นไหมว่ามันไม่ได้ผลน่ะ นายเห็นไหมว่าเขายังไม่ยอมไปเลย"
"เอ่อ...วายุ? คือ...ฉันขออยู่บ้านนายจนกว่าจะถึงตอนเย็นได้ไหมอ่ะ? คือ...วันนี้พ่อกับแม่ฉันไม่อยู่บ้าน...ฉันเลยไม่อยากกลับไปอยู่บ้านคนเดียวเพราะฉันไม่มีเพื่อนคุย ขอฉันอยู่กับนายทั้งวันนะ? นะวายุ? นะ...นะ? "
"เออ ๆ อยากอยู่ก็อยู่แล้วก็ถ้านายหิวนายก็ไปหากินเองในครัวก็แล้วกันนะ"
"เออ...ขอบใจนะวายุ"
"อืม...ไม่เป็ไรหรอก ถือว่าตอบแทนที่นายอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามาช่วยฉันก็แล้วกัน"
"หึ...ยังไงก็ต้องขอบใจนายอยู่ดีแหละ"
"เออ"
พอผมอนุญาตให้หมูทอดอยู่บ้านผมต่อได้ทั้งวันหมูทอดก็รีบวิ่งออกจากห้องนอนของผม แล้วหมูทอดก็รีบวิ่งเข้าครัวเพื่อไปหาอะไรกินเพราะหมูทอดเป็คนชอบกินมากและเขายังกินจุมากด้วย
ส่วนผม...ผมยังคงหยุดคิดเื่ของเควินไม่ได้เลยไม่ว่าผมจะเปิดทีวีดู ผมก็ลืมภาพของเควินก้มเก็บเศษอิฐไม่ได้ผมลืมภาพมือของเขาแตกเป็รอยยาวจากการโดนอิฐบาดไม่ได้ผมไม่รู้ว่าผมควรจัดการกับความรู้สึกที่สับสนของผมยังไงดี
ผมไม่รู้แค่ว่า...ตอนนี้ผมอยากจะเดินเข้าไปกอดเขาและบอกเขาว่า...ได้โปรดอย่าทำแบบนี้อีกเลยนะเพราะวายุไม่อยากเห็นคุณเจ็บแม้แต่นิดเดียวแต่ผมก็ต้องหักห้ามใจเมื่อ...ผมนึกถึงตอนที่เขาด่าว่าตบตีผมผมเลยทำได้แค่นอนร้องไห้อย่างเ็ปอยู่ในห้องต่อไปอย่างเงียบ ๆ คนเดียว
ผมค่อย ๆ ข่มตาให้หลับลงเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลายและลืมภาพผู้ชายคนนั้น แต่ยังไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำหมูทอดก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผมในห้องนอนและบอกผมว่า...วายุ!!! แย่แล้ว!!!
ผมได้ฟังแค่นั้นผมก็รีบดีดตัวลุกจากที่นอนวิ่งออกไปหน้าบ้านทันทีเพราะตอนนี้ผมคิดแค่ว่า...เกิดอะไรขึ้นกับเควินกันแน่ แต่พอผมออกมาถึงหน้าบ้านผมก็เห็นเควินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านของผม
ผมไม่รู้ว่าเขากำลังจะเซอร์ไพรส์อะไรอีกแต่ผมไม่ชอบที่เขามานั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านของผมแบบนี้เพราะมันทำให้ผมเ็ปกว่าเดิมหลายเท่า
เควินไม่ได้พูดอะไรกับผม ทั้งๆ ที่เขาก็เห็นว่าผมวิ่งออกมาหน้าบ้าน และยืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้วผมกำมือของตัวเองแน่นพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ค่อย ๆ ไหลออกมาตามอารมณ์ของผมแล้วผมก็ถามเควินเสียงสั่นเทาว่า
"คุณเควิน? คุณกำลังจะทำอะไรอีก? ทำไมคุณยังไม่ไปอีก? ผมบอกให้คุณออกไปจากบ้านของผมไม่ใช่เหรอ? แล้วคุณมานั่งคุกเข่าอยู่ประตูหน้าบ้านของผมทำไมกัน? ห๊ะ!!!"
"วายุ...ผมมีเื่อยากขอร้องคุณครับ"
"คุณจะขอร้องอะไรผม? คุณจะขอร้องผมเพื่ออะไร?"
"วายุ...ถือว่าผมขอร้อง "
"เพื่ออะไร? อย่าบอกนะว่า...เ้าพ่อเควินผู้ยิ่งใหญ่กำลังคุกเข่าร้องขอความรักจากวายุผู้ต้อยต่ำอยู่น่ะหึ! คุณมันไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี"
"เปล่าครับ...ผมไม่ได้กำลังคุกเข่าร้องขอความรักจากคุณ"
"ไม่ได้ขอความรัก? แล้วคุณ้าอะไร? ห๊ะ!"
"ผมขออยู่ที่บ้านของคุณต่ออีกสักวันสองวันได้ไหมครับ?"
"คุณ! คุณจะอยู่ทำไมอีก?"
"ผมอยากจะอยู่เก็บเศษอิฐออกจากบริเวณบ้านของคุณให้หมดผมอยากปรับพื้นที่บริเวณบ้านของคุณให้น่าอยู่ คุณจะได้สดชื่นแล้วอีกอย่าง...ผมอยากอยู่เพื่อทำสิ่งดี ๆ ให้คุณบ้าง ได้หรือเปล่าครับ?"
"ฮึก ฮึก ฮึก อยากทำนักใช่ไหม? อยากเก็บนักใช่ไหมเศษอิฐก่อสร้างน่ะ? ก็ได้...ถ้าคุณอยากจะทำนักก็ทำไปเลย อยากทำอะไรก็ทำอยากจะอยู่ต่ออีกสักกี่วันก็อยู่ ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีกแล้ว เชิญคุณไปเก็บเศษอิฐบ้าๆ ของคุณต่อเถอะ ฮึก ฮึก ฮึก"
"ขอบคุณครับ...ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"
"ฮึก ฮึก ฮึก"
"แต่ผมยังอยากขอร้องคุณอีกสักเื่ได้ไหมครับ?"
"จะขอร้องอะไรอีก?"
"ผมอยากขอร้องให้คุณเลิกร้องไห้ต่อหน้าผมได้หรือเปล่า?"
"ฮึก ฮึก ฮึก อืม ได้? จะไม่ร้องแล้ว จะเลิกร้องแล้ว จะไม่ร้องอีกแล้ว ฮึก ฮึก ฮึก เพราะเ้าพ่อขอร้อง ผมก็จะเลิกร้อง ฮึก ฮึก ฮึก"
"ขอบคุณครับ...ถ้างั้นผมขอตัวไปทำงานของผมต่อนะครับ"
"ฮึก ฮึก ฮึก"
เควินลุกขึ้นเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรงแล้วเขาก็เดินกลับไปที่หลังบ้าน ผมอยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้เหลือเกิน แต่ผมก็ไม่อยากจะใจอ่อนให้กับเขาอีกผมเลยเลือกที่จะวิ่งกลับเข้าไปที่ห้องนอนของผม และปิดประตูห้องขังตัวเองอยู่ในห้องพอผมเข้ามาถึงห้องนอน ผมก็เดินไปนั่งลงบนเตียง แต่ผมกลับนั่งไม่โดนเตียงเลยจนผมตกลงไปนั่งอยู่บนพื้นแทน
แล้วผมก็ลุกไม่ได้อีกเลยผมนั่งร้องไห้แทบขาดใจอยู่บนพื้นตรงนั้น เพราะผมเป็ห่วงผู้ชายคนนั้นมากตอนที่ผมได้ยินเขาขอร้องให้ผมหยุดร้องไห้ตอนที่ผมได้ยินเขาขออยู่ต่อเพื่อที่จะทำความสะอาดเศษอิฐรอบ ๆ บ้านให้ผมมันทำให้ผมเข่าอ่อนไปหมดเลย ผมเข่าอ่อนจนไร้แรงจะยืน แต่ยังโชคดีที่ผมยังฝืนยืนฟังเขาพูดจนจบได้
ถ้าหากมันเป็ไปได้...ผมก็อยากจะคุกเข่าขอร้องเควินเหมือนกัน ผมอยากบอกเขาและขอร้องเขาว่า...
"คุณเลิกทำให้ผมเป็ห่วงสักทีได้ไหม? ผมอยากขอร้องให้คุณเลิกเก็บเศษอิฐบ้า ๆ นั่นสักทีได้ไหม? คุณรู้หรือไม่ว่า...ทุกาแบนมือของคุณมันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของผมทุกครั้งที่ผมเห็นาแบนมือของคุณคุณรู้ไหมว่า...คุณกำลังจะฆ่าเด็กเลี้ยงแกะคนนี้ด้วยวิธีที่โหดร้ายที่สุด!!!"
.....
sundog
2K
