อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน ออกหากินร่าเริงแจ่มใส๊ ... แจ่มใสพร่อง !! ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้วเนี่ย
ผมหันไปมองไอ้เ้าบ่าวที่นอนอยู่ข้างๆผม ปกติมันจะตื่นแต่เช้า เสาร์ อาทิตย์แบบนี้ มันจะตื่นก่อนผมแล้วทำกับข้าวง่ายๆให้ผมกิน แต่วันนี้เข้าใจครับว่าอาการมันไม่ค่อยดี เลยนอนพะงาบ พะงาบ อยู่ที่เตียง
“ไอ้เ้าบ่าว ตื่นยังวะ” ผมเอ่ยถาม
“ตื่นแล้ว” เ้าตัวตอบออกมา
“เป็ไงบ้างล่ะมึง”
“เมื่อคืนมึงข่มขืนกูป่าว กูปวดตัวจัง” ยังจะมากวนตีนกูอีก
“สัด มึงโดนรุมกระทืบ เดี๋ยวมึงจะโดนกูกระทืบซ้ำด้วยเนี่ย กวนตีนกูสัด”
“โอ้ย กูหิวข้าว” ทำเสียงออดอ้อนเลยนะมึง
“เออ มึงอยากกินอะไร” ถ้าไม่เจ็บตัวเพราะผม ผมสัญญาว่าจะไม่เอาใจมันเลย
“ข้าวต้มหมู ร้านป้าข้างหน้าแฟลตก็ได้”
ผมคานลงเตียง ไปเข้าห้องน้ำ ใส่เสื้อคุมแล้วเดินไปซื้อข้าวต้มให้ไอ้เ้าบ่าวครับ
“ป้าครับ เอาข้าวต้มหมูครับหนึ่งถุง แล้วก็ข้าวผัดไข่ด้วยครับหนึ่งกล่อง”
“ได้จ้า โห่ แล้วหน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย ช้ำเชียว”
“ไปมีเื่กับเพื่อนเก่านิดหน่อยป้า”
“อ่อ วัยรุ่นสมัยนี้ ชอบใช้ความรุนแรงกันจริงๆ”
ผมไม่อยากตอบอะไรครับ ี้เีให้เื่มันยาว
“แล้วผู้หมวดไปไหนล่ะ ปกติจะเห็นผู้หมวดลงมาซื้อ”
“มันก็เป็เหมือนผมนี่แหละครับ แต่อาการมันหนักกว่า”
“โห่ น่าสงสารแย่เลย งั้นป้าใส่หมูไปให้เยอะๆเลยนะ ผู้หมวดเขาชอบกินข้าวต้มป้า เขาบอกว่าข้าวต้มป้าอร่อย กินเยอะ จะได้หายไวๆ” พูดเสร็จป้าก็ใส่หมูลงไปในหม้อข้าวต้มอีก 1 กระบวยเต็ม พูดจริงๆนะ ผมเริ่มหมั่นใส้ทั้งข้าวต้ม ทั้งป้า และไอ้เ้าบ่าว
“ขอบคุณครับป้า”
“ป้าคิดแต่ค่าข้าวผัดสามสิบบาท ส่วนข้าวต้มป้าให้ผู้หมวดกินฟรี” เบิ่ดคำสิเว่า
“นี่ครับป้าสามสิบบาท” ผมรีบจ่ายเงินแล้วรีบเดินขึ้นมาบนแฟลต
“นี่ไอ้เ้าบ่าว ข้าวต้มมึง” ผมพูดกระแทกเสียง พร้อมวางข้าวต้มบนโต๊ะอาหาร
“กูเจ็บขนาดนี้ มึงจะให้กูกินเองยังไงวะ” ไอ้เ้าบ่าวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอีกครั้ง
“มึงกินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็เื่ของมึง”
ไอ้เ้าบ่าวไม่ได้ตอบอะไรครับ ได้แต่ทำหน้าน่าสงสารมองมาทางผม แล้วก็พยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้ สงสัยอาการจะหนักจริงๆ
“เออ ก็ได้ มึงนอนอยู่ที่เตียงแหละ เดี๋ยวกูไปป้อน” เกลียดความใจอ่อนของตัวเองครับ
“ใส่น้ำตาลหนึ่งช้อนนะ แล้วก็ซอสูเาทองหนึ่งช้อน”
ผมแกะข้าต้อมใส่ถ้วย ใส่เครื่อวปรุงตามที่เ้าตัวบอก และยกไปป้อนเพื่อนผมที่นอนอยู่บนเตียง
“กูชอบที่มึงหงุดหงินใส่กูว่ะ น่ารักดี” ไอ้เ้าบ่าวพูดขณะที่ผมตักข้าวต้ม กำลังจะป้อนใส่ปากเ้าตัว
“เชี่ยยยย มึงก็อย่าหลงรักกูแล้วกัน”
“แล้วถ้ากูหลงรักไปแล้ว จะให้กูทำไงวะ” โอ้ย มือไม้อ่อนเลยผม แทบจะทำข้าวต้มหก
“มึงรีบกินๆให้หมด จะได้กินยา กูก็หิวบ้างแล้ว” ผมนี่รีบตัดบท เปลี่ยนประเด็นแบบหักสอก ป่วยแล้วยังเสือกกวนตีนอีก
เสาร์ อาทิตย์นี้ ไอ้เ้าบ่าวก็อ้อนผมทั้งวันครับ ขอยืนยันว่าทั้งวันจริงๆ หิวข้าวบ้างล่ะ ปวดตัวบ้างล่ะ บางทีก็แอบนอนซบผม ยิ่งกว่านั้น แมร่ง ี้เีอาบน้ำมั้ง ชอบให้ผมเช็ดตัวให้ ชอบให้ผมเช็ดตัวให้ ผมเช็ดทั้งตัว เช็ดทั้งตำรวจน้อยของมัน จนเลขจะขึ้นแล้วเนี่ย
วันจันทร์มันลางานวันอีกวัน ทั้งๆที่ดีขึ้นแล้ว ผมก็อยากลาครับ แต่ก็ยังไม่ผ่านโปรฯ เลยจำเป็ต้องแสดงสปิริต เสนอหน้าช้ำๆ มาทำงานครับ
“พี่ตูมตาม หน้าไปโดนอะไรมา ช้ำมาเลย” แหมไอ้เกมส์ ทักตรงจุดเลยนะมึง
เกมส์คือรุ่นน้องผมที่มอ ที่เคยบอกว่าเป็เดือนสาธารณสุข ที่มหา’ลัยเดียวกับผม พอดีว่าโต๊ะทำงานผมกับมันอยู่ใกล้กันพอดี
“กูทะเลาะกับเพื่อนสมัยมัธยมนะ พอดีมันยืมเงินกูไม่คืน” ผมก็แกล้งๆบอกไป ไม่อยากมีปัญหา
“อ่อ ผมก็คิดว่าอุบัติเหตุจากการทำงาน”
“กูก็นั่งทำงานกับมึงเนี่ย ถ้ากูเกิดอุบัติเหตุ มึงต้องเห็นไหมล่ะ” ทำไมชีวิตตูมตามตัวเล็กๆ ต้องเจอแต่คนกวนตีนด้วย
ตลอดสองวันที่ผมมาทำงาน ผมโดนถามเื่นี้บ่อยมาก จนอยากจะทำเป็ป้ายแขวนคอไว้เลย
พักเที่ยงของวันพุธ ...
กลุ่มไลน์ : แก้งหกสับปะหงี
KabtanCool : ไอ้ตูมตาม ศุกร์ที่แล้วมึงไปชุมนุมมาหรอวะ
PrawitNaja : เชี่ยยยยยย จริงหรอวะ ไม่บอกกูบ้างเลย
KabtanCool : ไอ้ปลัดวิทย์ มันเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ToomtamZa : ใครบอกมึงไอ้เท่ห์ กูยังอยู่ดีปกติ
KabtanCool : ถ้าไม่ได้ไอ้เ้าบ่าวช่วย มึงคือเละ
SnowBall : แหม มีพระเอกมาช่วยนางเอกงี้
PrawitNaja : ไอ้บอล มึงก็ชงจังเลย
ToomtamZa : สัด จนกูจะเคลือมตามพวกมึงแล้ว
ตำรวจจอมจุ้น : ถ้ากูไม่ไปช่วย เพื่อนพวกมึงโดนรุมสามอะ
PrawitNaja : อ้าวไอ้เ้าบ่าว มึงเปลี่ยนชื่อไลน์แล้วหรอ
ตำรวจจอมจุ้น : พึ่งเปลี่ยน จะได้ดูเข้าถึงง่าย
AumAum : ศุกร์นี้รวมตัวหน่อยดีมั๊ยวะ
ั้แ่ได้งานทำผมก็ยังไม่ได้สังสรรค์กับเพื่อนเลยศุกร์นี้เงินเดือนออกพอดี ไอ้อั้มเปิดประเด็นได้ดี
ToomtamZa : กูพร้อมวะเพื่อน
AumAum : กูว่ามึงพร้อมตลอดไอ้ตาม ว่าแต่ร้านไหนดีวะ
ตำรวจจอมจุ้น : แถวนี้ดีมั๊ย กูเห็นมีร้านเปิดใหม่
ToomtamZa : อ่อ ร้านนั้น กูก็เห็น น่าเข้าวะ
AumAum : ไอ้บอล ไอ้เท่ห์ ไอ้วิทย์ ว่าไง วันศุกร์กูไปแถวนั้นพอดี
AumAum : ไอ้ตาม วันเสาร์มึงมาส่งกูด้วย
SnowBall : ไอ้วิทย์เดี๋ยวกูนั่งรถไปหา กูไปกับมึงด้วย
KabtanCool : ไอ้วิทย์แวะรับกูด้วย
PrawitNaja : จัดไปเพื่อนๆ
เย็นวันพุธเห็นไอ้เกมส์บอกว่าจะไปตี้ชาบูกับเพื่อนๆ พนักงานใหม่ที่เข้างานพร้อมกัน แหม เข้ามาก็มีเพื่อนเลยนะพวกเมิง แถมยังมีสาวๆน่ารักในกลุ่มอีก ต่างจากกู ทุกวันไปกลับก็มีแต่ไอ้ตำรวจร่างั์ตามเป็เงาเนี่ย
“อ้าวพี่ตูมตาม กลับแล้วหรอคะ” น้องพนักงานใหม่แผนกประกันคุณภาพทักทาย ขณะที่ผมกำลังเดินไปหน้าโรงงาน เพื่อกลับบ้านกับไอ้เ้าบ่าว แหมน่ารักขนาดนี้กลับกับพี่มั๊ยจ๊ะ
“ครับแล้วครับ พี่เห็นไอ้เกมส์บอกว่าเราจะออกไปข้างนอกกันนิ” ผมตอบน้องกลับ พร้อมเดินตีคู่กับน้องมา เพราะเหมือนกับน้องจะเดินไปหน้าโรงงานเหมือนกัน
“ใช่ค่ะ เห็นเกมส์บอกจะเอารถมันไป พวกหนูมารอที่หน้าโรงงาน” น้องพูดพร้อมส่งรอยยิ้มให้ หูย น่าร๊ากกกกก
...
“พี่ตูมตามไปด้วยกันไหมคะ ชวนแฟนพี่ไปด้วยก็ได้นะ”
“พี่อยากจะบอกว่าพี่โสดมากกกกกกกกก กอไก่อีกร้อยสี่สิบแปดตัว”
“อ้าว แล้วพี่ตำรวจที่มารับมาส่งทุกวัน หนูก็นึกว่าเป็แฟนพี่”
“โหย พี่ยังชอบผู้หญิงครับ อย่างเนมพี่ก็ชอบนะ” เนมคือชื่อของเธอครับ แหมน้องทำหน้าเขิน น่ารักอีกแล้ว
“หนูก็นึกว่าพี่เป็แฟนกันซะอีก งั้นแสดงว่าเพื่อนพี่ตูมตามก็โสดด้วยสิคะ”
“น่าจะใช่ วันๆพี่ก็ไม่เห็นมันคุยกับใครนะ”
ผมกับเนมเดินคุยกันต่างคนต่างยิ้มตามประสาสาวหนุ่มมาจนถึงหน้าโรงงาน
“เพื่อนพี่ตูมตามมาแล้ว งั้นหนูรอเพื่อน อยู่ตรงนี้แหละค่ะ”
“ให้พี่รอเป็เพื่อนมั๊ย” ผมถามกลับไปด้วยความเป็ห่วง
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเพื่อนพี่รอ” เนมพูด พร้อมหันไปอีกทาง เห็นเพื่อนน้องอีกคนกำลังเดินมา
“ไอ้ตูมตาม มึงจะกลับได้ยัว กูร้อน” คนในเครื่องแบบตำรวจที่ยืนคุยกับพี่ รปภ คนเดิมส่งเสียงดังพอสมควรมาทางผมที่อยู่ไม่ไกล
“ไอ้เหี้ย มึงก็รอกูหน่อยไม่ได้หรอวะ ร้อนไปสตารท์รถรอ” ผมพูดออกไปพร้อมรีบวิ่งไปหาเ้าตัว
ผมกับมันเดินมาขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลนั๊ก
“ใครวะ ผู้หญิงคนเมื่อกี้” คุณตำรวจเริ่มบทสนทนา
“น้องที่พึ่งเข้างาน น่ารักดีเนอะ”
“มึงชอบเขาหรอ”
“ตอนนี้ยัง แต่ในอนาคตไม่แน่”
ไอ้เ้าบ่าวไม่ได้ตอบอะไร จนมาถึงที่พัก เราสองคนกินข้าวที่ไอ้เ้าบ่าวซื้อมา แล้วมันก็รีบไปอาบน้ำเข้านอน โดยที่ไม่คุยกับผมสักคำ
หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จ ผมก็เตรีมเข้านอน โดยคิดว่าจะดูซีรี่ย์ย้อนหลังในมือถือก่อนนอนสักหน่อย
“เ้าบ่าว กูปิดไฟเลยนะโว้ย”
“อือ”
“กูหนาว กูขอเบาแอร์หน่อยนะ”
“อือ”
“เออ วันศุกร์เย็นไม่ต้องไปรับกุนะ กูจะขับรถกลับมา วันเสาร์กูจะขับรถไปส่งไอ้อั้ม”
“อือ”
“มึงง่วงยัง กูขอดูซีรี่ย์ก่อน ไม่รบกวนมึงเนอะ”
“อือ”
“อือเหี้ยอะไร มึงจะไม่พูดกับกูใช่มั๊ย”
มันไม่ได้ตอบอะไร เื่ของมึงเลย งั้นกูก็ดีซีรี่ย์ตรงนี้แหละ ใส่หูฟังเอา
ดีนะเช้าวันพฤหัสบดีไอ้เ้าบ่าวยังมาส่งผมที่ทำงานเหมือนเดิม ทั้งๆที่ไม่คุยกับผมเลยก็ตาม
พอ่งานเลิกตอนเย็น ผมกับน้องเนมบังเอิญเดินมาเจอกันอีกแล้ว
“สวัสดีค่ะ พี่ตูมตาม”
“สวัสดีครับ ไปไหนล่ะวันนี้”
“พอดีจะขึ้นรถรับส่งไปห้างแถวๆนี้ค่ะ” พอดีรถรับส่งพนักงานจะผ่านห้างสรรพสินค้าด้วย พวกน้องๆที่ไม่มีรถจะใช้วิธีขึ้นเพื่อไปลงที่ห้าง แล้วขึ้นแท็กซี่กลับมา
“อ่อ เดินทางปลอดภัยนะครับ”
“วันนี้เพื่อนพี่ตูมตามมารับไหมคะ”
“น่าจะมาปกตินะครับ” ถ้าไม่มาก็ต้องขับรถกลับไปเอง
“เพื่อนพี่ตูมตามนี่น่ารักดีเนอะ” โถ่ตูมตาม ก็นึกว่าผู้หญิงเขาชอบเรา
“ฮ่าๆๆ ครับ เดี๋ยวพี่บอกมันให้นะครับ” ยิ้มทั้งน้ำตา
แต่มีเื่ให้ผมยิ้มไม่ออกอีกแล้ว เหลือแต่น้ำตาที่ไหลออกมานี่แหละ พอเดินมาถึงหน้าโรงงาน ไอ้เ้าบ่าวนั่งรอหน้าบึ้งอยู่บนรถครับ วันนี้ไม่ลงมาคุยกับพี่ รปภ ด้วย มันไปกินรังแตนจากไหนมาวะ
ผมขึ้นไปนั่งบนรถครับ ไอ้เ้าบ่าวขับรถเร็วจี๋ มายังที่พักโดยไม่พูดอะไรสักคำเหมือนเดิม
เย็นวันศุกร์ วันที่ผมนัดกับเพื่อนๆไว้ว่าจะพบปะสังสรรค์กับเพื่อน ร้านที่ผมจะไปวันนี้ชื่อว่าร้าน เล่า บาร์ ปลา ปิ้ง อยู่ไม่ไกลจากที่พักผมมากนั๊ก ร้านนี้เป็ร้านเปิดใหม่บรรยากาศดี ตกแต่งสวยงามครับ อ่านรีวิวมาแล้วพนักงานบริการดี อาหารถูกปาก
โดยไอ้วิทย์ ไอ้เท่ห์ ไอ้บอล จะไปเจอที่ร้านเลย ส่วนไอ้อั้ม ผมจะไปรับมันที่โรงแรมแถวนี้ มันมาอบรม แล้วมันจะแวะมาอาบน้ำที่แฟลตตำรวจก่อน
ผมขับรถมารับไอ้อั้มที่โรงแรมแห่งหนึ่งใกล้ๆที่พัก โห่เพื่อนรัก คิดถึงจังเลยว่ะ ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนานผมกับไอ้อั้มก็คุยกันมาตลอดทาง ทั้งแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงานเพราะว่าทำอาชีพเดียวกัน ทั้งคุยเื่หญิงในที่ทำงาน เอาจริงๆ หลังจากที่ผมได้งานทำแล้ว ผมคิดว่าต้องหาแฟนบ้างแล้วแหละ แต่ตอนนี้ไม่รู้จะจีบใครเลย จริงๆสังคมทำงานมันหาแฟนดีๆยากกว่าตอนเรียนนะ ในความคิดส่วนตัวของผม
ผมกลับมาถึงแฟลต ไอ้เ้าบ่าวก็อาบน้ำเสร็จพอดี เตรียมตัวจะออกไปเที่ยว คือแบบว่าพวกผมชอบอาบน้ำก่อนออกไปเที่ยวครับ เพื่อความมั่นใจ และถ้าเมาน็อกกลับเนี่ย จะได้ไม่รู้สึกผิดที่ไม่ได้อาบน้ำก่อนนอน ผมเลยอาสาขออาบน้ำก่อน เพราะผมแต่งตัวนาน แต่อาบน้ำไม่นาน แต่ไอ้อ้ำมันอาบน้ำนานมาก ไอ้อั้มทักทายไอ้เ้าบ่าว ไอ้เ้าบ่าวก็พูดด้วยดี แหม ต่างจากกูเชียวนะมึง
วันนี้กะว่าจะเอารถผมออกไปครับ เพราะว่าไอ้อั้มมาด้วย ผมเกรงใจไอ้เ้าบ่าวมัน ยิ่งตอนนี้ดูเหมือนมันไปกินรังแตนมาด้วย
“ไอ้ตูมตามแต่งตัวเสร็จยังมึง” ไอ้อั้มะโเรียกผม
“เออ กูขอแซตผมอีกนึดนึง” ผมตอบไป พร้อมกลับนำหวีและไดร์เป่าผม ชูขึ้นบนหัว
“มึงอยู่กับมัน มึงไม่รำคาญหรอวะ” ไอ้อั้มเปลี่ยนเป้าหมายไปยังไอ้เ้าบ่าว
“กูชินแล้ว ถ้ามันไม่ดื้อ จะดีกว่านี้เยอะเลย” ไอ้เ้าบ่าวตอบคำถามไอ้อั้ม
“กูดื้อเชี่ยไร” ผมแหวดไป กลางวงสนทนา
ไอ้เ้าบ่าวหันหนี นั่น ยังไม่คุยกับกูอยู่อีก
“ไอ้ตูมตาม มึงเบาได้ก็เบา เพื่อนมันให้มึงอยู่ด้วยแทนที่มึงจะคุยดีๆกับเขา” ผมโดนไอ้อั้มเทศอีกแล้ว
“เออครับ ผู้หมวดธนัท เดี๋ยววันนี้ ผมขับรถให้นั่งนะครับ” ผมตอบกลับไปด้วยเสียงออดอ้อน หวานฉ่ำ ไอ้เ้าบ่าวไม่ตอบอะไรผม แต่ผมเห็นน้า ว่ามันแอบยิ้ม ฮ่าๆๆ
“ไอ้ตาม นี่ก็ตอแหลเกินจริง” แหมไอ้อั้ม ไอ้เพื่อนเหี้ย มึงนี่ก็ว่ากูเกินปาย
จนมาถึงร้าน เล่า บาร์ ปลา ปิ้ง ที่ผมและแก๊งเพื่อนๆ ได้นัดกันไว้ ไอ้วิทย์ ไอ้บอล ไอ้เท่ห์ที่มาถึงก่อนแล้วนั่งกันที่โต๊ะมุมซ้ายของเวทีนักร้อง ครั้งนี้พวกมันเหลือที่ไว้ให้ผมนั่งตรงข้ามกับไอ้เ้าบ่าว ตอนนี้ดนตรียังไม่ขึ้นร้องครับ มีแค่เสียงเพลงคอเบาๆ พอให้คุยกันได้บ้าง
“ไงวะไอ้ตูมตาม พาผัวมาเที่ยวหรอมึง” ไอ้ประวิทย์ ไอ้สาด มาได้ก็ทักเชี่ยๆเลยนะมึง
“สัด เดี๋ยวมึงโดนตีนกู” ผมตอบมันไปท่าทางกวนตีนแบบหาเื่
ผมกับแก๊งเพื่อนๆยังคุยกันสนุกเฮฮาเหมือนเดิม ไอ้วิทย์กับไอ้บอลก็กวนตีนผมเหมือนเดิม วันหยุดเสาร์อาทิตย์หน้ามีวันหยุดนักขัตฤกษ์ต่ออีกสองวันคือจันทร์กับอังคารไอ้วิทย์เลยเปิดประเด็น
“เห้ยๆ พวกมึง ก่อนที่จะเมากันมาคุยเื่หยุดสามวันสัปดาห์หน้าก่อนมั๊ยวะ พวกมึงไปไหนกัน”
“เออ กูอยู่หอวะ หาที่เที่ยวกันมั๊ย” ไอ้บอลตอบกลับ
“ได้อยู่นะ” ไอ้อั้มเสริมทัพ
“กูอยากเดินป่า” ไอ้เท่ห์ออกความคิดเห็น
“เออ กูด้วย” แหม่ ไอ้บอลกับไอ้วิทย์พูดพร้อมกันเลยนะพวกมึง
“บ้านกูมั๊ย ที่เขาหลวง สุโขทัย” ผมออกความเห็น
“เออ น่าสนวะ” ไอ้เท่ห์ดูมีความสนใจ
“ที่มึงเคยจะพาพวกกูไปตอนเรียนปีหนึ่งป่ะ” ไอ้อั้มสงสัยขึ้นมาอีก
“ใช่ แต่ไม่ได้ไป เพราะอะไรวะ” ผมสงสัย คิดยังไงก็คิดไม่ออก
“มึงติดประกวดเดือนไงไอ้ตาม” ไอ้อั้ม มึงนี่จำได้ทุกเื่จริงๆเนอะ
“อ้อ ที่มึงรู้ว่ามึงได้แข่งเดือนมหา’ลัยมึงแล้วมึงไม่ยอมออกนอกห้องเลย มึงบอกกลัวผิวเสียไง ไอ้ตาม” ไอ้วิทย์นี่ก็ขยี้จัง
“เออ ครั้งนี้กูพาไปจริงๆ แล้วมึงเอาไงไอ้บ่าว มึงจะไปกับพวกกูป่าว” ผมพูดพลางหันหน้ามาทางไอ้คุณตำรวจจอมจุ้น
“แหม มึงไปไหนมันก็ยินดีตามมึงไปทั้งนั้นแหละ ใช่ป่ะเพื่อนกู” ไอ้เท่ห์พูดพลางกอดคอไอ้เ้าบ่าวไปด้วย
“เออ กูไปกับพวกมึง” ไอ้เ้าบ่าวพูดพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม
“มึงเป็ไรป่าววะไอ้เ้าบ่าว เงียบๆไม่ค่อยพูดเลย” ไอ้อั้มพูด พร้อมสบตาไอ้เ้าบ่าวไปด้วย
“กูสบายดี กูแค่อยากเมา เผื่อกูจะลืมบางเื่ได้บ้าง” ดึงดราม่าอีกนะมรึงงงง
ด้วยความที่ไม่อยากให้ก่อย ผมเลยต้องพูดเอาใจมันหน่อยล่ะ
“เมาเต็มที่เลยเพื่อน เดี๋ยวตูมตามคนนี้พากลับเอง” ผมพูดพลางยื่นแก้วไปชนกับมัน
มีรึคนอย่ามันจะปฏิเสธ มันยื่นแก้วมันมาชนกับผมแล้วดึงกลับไปดื่มเข้าปากทีเดียวหมดแก้ว เฮ้อ รำบากกูต้องชงให้มันอีกเนี่ย
ทันใดนั้นนักดนตรีก็เริ่มเล่นดนตรีสด จากเพลงจังหวะธรรมดาก็เริ่มเป็จังหวะสนุกๆขึ้นเรื่อยๆ ผม ไอ้วิทย์ ไอ้บอล สามตัวป่วนประจำแก๊ง ก็ยืนบ้างนั่งบ้าง เต้นท่ากวนตีนไปตามประสา มาครั้งนี้ผมไม่ได้เน้นเมาครับ เน้นกวนตีนมากกว่า ส่วนไอ้เ้าบ่าวนี้ไม่รู้อารมณ์ไหน ยกเอายกเอา ไอ้เท่ห์ก็ตามใจเพื่อน ชงไปอย่างไม่ขาดสาย ส่วนไอ้อั้ม ก็นั่งคุมเกมส์ มียกแก้วบ้าง เต้นบ้าง แบบเขินๆหน่อยๆ ตามประสาคุณชายแหละเนอะ เข้าใจๆ