วิสิทธิ์เอื้อมมือไปจับแขนเพื่อนรัก บีบเค้นกระชับเป็ทำนองว่าไว้ใจได้น่า
“ไอ้บ้า! นายก็แหกตาดูสิว่านี่มันที่ไหน เขตจังหวัดลำปางตอนดึกๆ แล้วเห็นรถที่ไหนสักคันวิ่งผ่านมามั้ย ก็มีแต่รถนายนี่แหละที่ยังอุตริขับฝ่าความมืดมาตอนดึกๆ ในขณะที่ใครๆ เขาก็นอนพักตามโรงแรมรีสอร์ทกันหมดแล้ว บอกให้หาที่พักก็ไม่ยอม ดึงดันจะไปเสียให้ได้ กลัวไปตามนัดลูกค้าไม่ทันเหรอวะ เลื่อนนัดไปอีกหน่อยก็ได้นี่หว่าเพื่อน” วิสิทธิ์พยายามหว่านล้อมให้เปลี่ยนเขาเป็คนขับรถบ้าง เพราะถึงยังไงก็ไม่จอดพักโรงแรมอยู่แล้ว
“เฮ้ย! ไม่ได้ นัดนี้สำคัญกับเราเลยนะโว้ย ลูกค้ารายใหญ่แถมเงินหนาขนาดนี้ นายคิดถึงคอมมิชชั่น (Commission) หนักๆ สิ แถมจัดเต็มด้วยโบนัสสิ้นปีอีกด้วย นายกับฉันต้องเป็นักขายยอดเยี่ยมของปีนี้แน่เลยว่ะเพื่อน” วศินะโใส่เพื่อนรักอย่างคุ้นเคย เขาจะไม่ยอมให้โอกาสนี้หลุดลอยไปเป็อันขาด
“เออ…รู้แล้ว พ่อคนเก่ง งั้นก็เปลี่ยนให้ฉันขับนั่นแหละดีแล้ว นายจะได้พักผ่อน ถึงจะเป็ตอนกลางคืน แต่ก็ไม่มีรถวิ่งนะ ฉันขับได้อยู่แล้ววางใจได้”
วิสิทธิ์จับพวงมาลัยรถอย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงเขาจะกลัวการขับรถกลางคืนแค่ไหน เพราะสายตาไม่ค่อยดี แต่วินาทีนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้ว มันเป็โอกาสเดียวที่จะจัดการกับเพื่อนสนิทที่อาจจะแกล้งทำเป็ไม่รู้ว่าเขามีอะไรกับเมียของมัน แล้วมาจัดการกับเขาทีหลังก็ได้
รถกระบะคันใหญ่ยังคงแล่นฝ่าความมืดไปบนถนนที่ทอดยาวไปข้างหน้าอย่างเดียวดาย เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มอยู่ในท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล คล้ายกับเสียงคำรามของสัตว์ดุร้ายที่กำลังจะตะครุบเหยื่ออันโอชะที่นอนหมดหนทางสู้อยู่เบื้องหน้า ขณะนี้วศินเหมือนลูกไก่อยู่ในกำมือ จะบีบก็ตาย…จะคลายก็ไม่มีทางรอด เพราะเขาจะตามไปกระทืบลูกไก่ตัวนี้ให้จมดินอยู่แทบเท้า หากว่ามันหลุดไปจากกำมือของเขา!!
วิสิทธิ์พารถยนต์แล่นผ่านม่านสีดำผืนใหญ่ โดยไม่มีแสงไฟฟ้าข้างทางเป็เพื่อนคู่ใจยามค่ำคืนแม้เพียงดวงเดียว ผ่านป้ายบอกทางมาหลายสิบป้าย ผ่านศาลาริมทางมาหลายแห่ง จนกระทั่งมองเห็นต้นไม้ใหญ่ดำทะมึนตั้งตระหง่านอยู่ตรงริมทางด้านซ้ายอีกประมาณ 500 เมตร กิ่งก้านสาขาของมันแผ่ขยายเป็แผงกว้างใหญ่… เหมือนฝ่ามือของปีศาจร้ายที่กำลังเอื้อมมือโฉบมายังแมลงตัวน้อยที่เยื้องกรายผ่านมาในอาณาเขตของมัน
----------------------------------------------
“เฮ้ย! ถึงไหนแล้ววะเพื่อน เจอปั๊มบ้างมั้ยวะ ปวดฉี่ว่ะ” เสียงงัวเงียของวศินดังแทรกความเงียบขึ้นมา ทำให้วิสิทธิ์หลุดออกจากภวังค์ แผนการที่วางไว้พลันมลายหายไปสิ้น เมื่อรถแล่นมาจะผ่านต้นไม้ใหญ่ข้างทางแล้วเลยมาจนถึงป้ายที่สะท้อนแสงไฟระบุข้อความว่าอีก 500 เมตร จะถึงปั๊มน้ำมันยี่ห้อหนึ่ง
“นะ…นาย…นายตื่นแล้วเหรอ” วิสิทธิ์ตะกุกตะกักพูด เหมือนตัวเองซึ่งเป็ผู้ล่าเหยื่อกำลังจะกลายเป็เหยื่อผู้ถูกล่า “อีก…อีก 500 เมตรก็ถึงแล้วล่ะ”
วิสิทธิ์ขับรถเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันไปจอดเทียบหน้าห้องน้ำชาย ทั้งปั๊มมีเพียงรถยนต์เก๋งคันเดียวที่จอดอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ทันทีที่รถจอด วศินก็กระโจนลงจากรถกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปที่โถปัสสาวะชายด้านหลังห้องน้ำ โดยมีวิสิทธิ์เดินตามหลังไปห่างๆ
ที่โถปัสสาวะวศินปลดตะขอกางเกงแล้วรูดซิบเพื่อปลดปล่อยน้องชายลงสู่เบื้องล่าง โดยมีผู้ชายคนหนึ่งยืนจัดการภารกิจอยู่ที่โถปัสสาวะด้านในถัดออกไปประมาณ 4 โถ วิสิทธิ์เดินไปยืนข้างๆ เพื่อนสนิท พลันเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นที่ผู้ชายคนนั้น ทั้งสองคนหันไปมองโดยอัตโนมัติ เขากำลังกดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบระหว่างหูกับไหล่ซ้าย ก่อนจะเก็บน้องชายลงในกางเกงแล้วใส่เข็มขัดเดินผ่านไป
(เชิญอ่านตอนที่ 4)
(***รบกวนฝากคอมเมนต์ด้วยนะครับ จะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขในโอกาสต่อไป ท่านไหนอยากให้กำลังใจนักเขียนหรือให้ของขวัญงานเขียนชุดนี้จะเป็พระคุณอย่างสูงครับ***)
16K
