เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        ตอนที่ 3: ตุ๊กตาที่หัวเราะ*

        เช้าวันถัดมา ห้องประชุมชั่วคราวในคอนโดเดอะ ริเวอร์เพลส

        ริต้าสั่งอพยพเด็กทุกคนออกจากคอนโดชั่วคราว โดยให้เหตุผลว่า “ระบบแอร์รั่วสารเคมีอันตราย” ผู้ปกครองส่วนใหญ่ยอมทำตาม แต่หลายคนยังสงสัยและโกรธ

        นิชานั่งวิเคราะห์ตัวอย่างอากาศจากชั้นต่าง ๆ ที่เก็บมาเมื่อคืน

        “สาร K-17 เข้มข้นที่สุดในระบบแอร์ชั้นใต้ดิน และกระจายไปยังชั้นที่มีเด็กอาศัยอยู่เป็๲หลัก มันไม่ใช่อุบัติเหตุ — มีคนตั้งวาล์วให้สารไหลไปชั้นเป้าหมายโดยเฉพาะ”

        เมฆามองแผนผังระบบแอร์

        “ป้าสมศรีรู้ระบบนี้ดีเกินไป เธอทำงานที่นี่มานานหลายสิบปี”

        ริต้าพูดเสียงเข้ม “แต่ห้องใต้ดินว่างเปล่า ตุ๊กตาหายไปหมด ป้าสมศรีก็หายตัวไปด้วย”

        นิชาเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดที่เธอขอมาจากทีมรักษาความปลอดภัย

        ภาพตอนตีสี่ — เด็กตัวเล็ก ๆ หลายคนเดินออกจากลิฟต์บริการที่ลงใต้ดิน

        พวกเขาเดินเรียงกันเหมือนรู้ทาง

        แล้วหายเข้าไปในโถงมืด

        ไม่มีภาพเดินออกมา

        เมฆาพูดเบา ๆ “พวกเขาไม่ได้หายไปไหน… พวกเขากลับไปหา ‘แม่’”

        บ่ายวันนั้น ห้องควบคุมระบบแอร์ ชั้น B2

        ทีมวิศวกรที่ริต้าเรียกมาตรวจระบบ พบวาล์วลับที่ถูกดัดแปลงให้ปล่อยสาร K-17 เข้าท่อแอร์เฉพาะชั้น

        และในห้องควบคุมนั้น มีตุ๊กตาเด็กตัวเล็ก ๆ สามตัววางเรียงกันบนโต๊ะควบคุม

        หน้าตาคล้ายเด็กที่หายไปสามคนแรก

        ตาแก้วจ้องกล้องวงจรปิดนิ่ง ๆ

        วิศวกรคนหนึ่ง๼ั๬๶ั๼ตุ๊กตาตัวหนึ่งโดยไม่ใส่ถุงมือ

        คืนนั้นเอง อพาร์ตเมนต์วิศวกรคนนั้น

        เขานอนหลับอยู่บนโซฟา

        ตื่นขึ้นมาตอนตีสองเพราะได้ยินเสียงเด็กหัวเราะเบา ๆ

        เขาลืมตา

        เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ สามคนยืนล้อมเตียงเขา

        หน้าตาคล้ายตุ๊กตาที่เขาแตะต้อง

        พวกเขายิ้มกว้าง แต่ไม่พูด

        แล้วกลิ่นสารเคมีรุนแรงลอยคลุ้งในห้อง

        เช้าวันรุ่งขึ้น วิศวกรคนนั้นถูกพบในสภาพตัวหดเล็กลงราวเด็ก 6 ขวบ

        นอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟา ๶ิ๥๮๲ั๹แข็งและซีดเหมือนพลาสติก

        แต่ยังหายใจรวยริน

        นิชารีบไปชันสูตรที่โรงพยาบาล

        “เขายังไม่ตายสนิท… แต่เซลล์ทั้งตัวกำลังหดตัวและแข็งตัวอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่หยุดกระบวนการภายใน 24 ชั่วโมง เขาจะกลายเป็๲ตุ๊กตาเต็มตัว”

        ริต้าถาม “เราหยุดได้ไหม?”

        นิชาตอบ “ต้องหาสารแก้พิษ แต่สูตรดั้งเดิมถูกทำลายไปหมดแล้ว เราต้องหาตัวอย่างสารต้นแบบจากห้องใต้ดิน”

        เมฆาพูดขึ้น “แต่ห้องใต้ดินว่างเปล่าแล้ว”

        นิชาเปิดข้อมูลเก่าเพิ่ม “มีบันทึกว่าป้าสมศรีเคยเก็บลูกชายที่ตายแล้วไว้ในห้องใต้ดิน… และใช้สาร K-17 กับศพลูกตัวเองเป็๲คนแรก”

        เมฆาพยักหน้า “งั้นตุ๊กตาตัวแรก… คือลูกของเธอจริง ๆ”

        คืนนั้น ทีมบุกห้องใต้ดินอีกครั้ง พร้อมหน้ากากกันแก๊สและทีมแพทย์

        ประตูเหล็กเปิดออก

        ห้องไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป

        ตุ๊กตาเด็กนับร้อยกลับมาเรียงกันเต็มห้อง

        และตรงกลาง มีแท่นสูงที่วางตุ๊กตาเด็กตัวเล็กที่สุดตัวหนึ่ง

        หน้าตาคล้ายเด็กชายวัย 6 ขวบ ชุดนักเรียนเก่า

        ป้าสมศรีนั่งกอดตุ๊กตาตัวนั้นแน่น

        ร้องไห้เบา ๆ

        “ลูกแม่… กลับมาแล้ว”

        แต่ที่แตกต่างคือ ตุ๊กตาเด็กทุกตัวในห้อง

        กำลังหัวเราะเบา ๆ พร้อมกัน

        เสียงหัวเราะเด็กใส ๆ แต่ดังก้องไปทั้งห้อง

        ไม่มีปากขยับ

        แต่เสียงชัดเจน

        ริต้า๻ะโ๠๲ “ป้าสมศรี! หยุดเดี๋ยวนี้!”

        ป้าสมศรีเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ

        “หยุดไม่ได้หรอกค่ะ… ลูก ๆ อยากมีเพื่อนเพิ่ม”

        ระบบแอร์ดังครืดคราดอีกครั้ง

        สารเคมีพุ่งออกจากช่องระบายหนักกว่าเดิม

        ทีมแพทย์คนหนึ่งที่ไม่ได้ใส่หน้ากากแน่นพอ เริ่มไอและทรุดลง

        เมฆารีบดึงริต้าและนิชาถอย

        “เราต้องปิดระบบแอร์ทั้งอาคาร!”

        แต่ก่อนออกจากห้อง

        เมฆาหันไปมองตุ๊กตาตัวเล็กที่สุดบนแท่น — ลูกชายป้าสมศรี

        ตาแก้วของมัน… กะพริบครั้งหนึ่ง

        และยิ้มกว้าง

        กล้องตัดไปที่ชั้นบนสุดของคอนโด

        เด็กตัวเล็ก ๆ หลายสิบคนกำลังเดินเรียงกันออกจากลิฟต์

        มุ่งหน้าไปยังห้องที่ยังมีเด็กหลงเหลืออยู่บ้าง

        และในระบบแอร์

        กลิ่นสารเคมียังลอยคลุ้ง

        หนักขึ้นเรื่อย ๆ...!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*