แสงแดดอ่อนๆทอดผ่านแมกไม้ในสวนหลังบ้านของดรีมตกกระทบลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีอุปกรณ์สำหรับทำบาร์บีคิววางเรียงรายกลิ่นอายของความเย็นสดชื่นจากสวนไม้ขนาดใหญ่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะดังลั่นสวนหลังบ้านของพี่ออมกับน้ำช่างเป็บรรยากาศแห่งความสุขเสียเหลือเกิน
“วันนี้ดรีมอยากขอโทษน้ำที่ผิดนัดก็เลยอยากเลี้ยงไถ่โทษหน่อยค่ะพี่ออม”
“จะตั้งเตาย่างบาร์บีคิวกันเลยไหมวันนี้น้ำเตรียมของมาเพียบเต็มถุงเลยอ่ะ”น้ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส หยิบถาดผักขึ้นมาจัดวางอย่างคล่องแคล่ว
“เอาสิน้ำ!เอาเลย เดี๋ยวดรีมจัดเตรียมซอสเอง” ดรีมตอบ “ดรีมตั้งตู้ไอติมไว้ในครัวหลังบ้านแล้วนะ วันนี้ต้องจัดเต็ม!เดี๋ยวกินเสร็จค่อยไปตักไอติมกัน”
“อืมๆพูดถึงไอติม...ความจริงแล้วเราเอาจากร้านพี่ไข่เจียวมาก็ได้นะไอติมร้านเขาอร่อยมากเลยล่ะ” น้ำหลุดปากพูดไปเกิดอาการสะดุ้งโหยงรีบเอามือมาปิดปากตัวเองแต่ไม่ทันกาลเสียแล้ว
“พี่ไข่เจียว” ทำให้ดรีมชะงักมือที่กำลังหยิบถุงถ่านเธอวางทุกอย่างลงแล้วหันมาจ้องหน้าเพื่อนตาเขม็ง “พูดถึงตานี่! แกไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย? น้ำ...แค่ไม่กี่วันก็เรียกพี่แล้วอ่ะ?”
คำพูดแซวของดรีมทำให้น้ำชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงทำเป็สนใจจัดโต๊ะต่อไป “ก็...ก็...ก็ไม่ได้รู้จักกันมานานสักหน่อยก็ไปพร้อมกันไม่ใช่เหรอ? น้ำแค่บังเอิญเจอกัน”
“บังเอิญเหรอ? บังเอิญเรียกพี่ด้วยป่ะเนีย?” ดรีมขมวดคิ้วสูง น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็โทนสืบสวน “น้ำ! ดรีมจำได้นะ นายคนนี้คือนายโรคจิตคนเก็บมือถือน้ำได้นี่น่า!!! ดรีมจำหน้าตานั่นได้แม่นเลย แล้วที่สำคัญ ดรีมสังเกตเห็นนะ เวลาตานั่นอยู่ในร้านตานั่นชอบแอบมองแกตลอดเวลาเลยอ่ะ เหมือนพวกสตอล์กเกอร์ไม่มีผิด!พี่ออมว่าผิดปกติป่ะ? อะไรจะบังเอิญบ่อยขนาดนั้นอ่ะ”
พี่ออมนั่งมองดูท่าทางมีพิรุธของน้ำด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา“ผ่านไปกี่ปี น้องน้ำของพี่ก็ยังโกหกไม่เป็ไม่เนียนเหมือนเดิม”
“พี่ออมไม่เข้าข้างน้ำเลยนะไปเข้าข้างดรีมเฉยเลยอ่ะ!” น้ำพยายามเก็บอาการ “ก็ไม่มีอะไรหรอกดรีม พอดีพี่ไข่เจียวเขาเข้ามาทักเื่มือถือเราก็เลยได้คุยกัน...แค่นั้นเอง”
“ตานั่นเข้ามาทักแต่น้ำไม่ต้องคุยต่อก็ได้นี่น่าจริงป่ะ? นี่เล่นถ่ายรูปเอาลงแอดมีไม่พอ แถมลงสถานที่พร้อมลงไปตั้ง 20 รูป!!! อันนี้บังเอิญลงไป 20 รูปอีกป่ะ?”
“ดรีมได้ทีเอาใหญ่เลยนะเห็นน้ำพลาดนิดเดียว”
“น้ำเล่าให้พี่กับดรีมฟังหน่อยสิว่าไปเที่ยวกับตานั่นเป็ยังงัยมั่ง?”
“จริงด้วยอ่ะพี่ออมนิสัยตานั่นเป็ยังไง?” ดรีมยังไม่ยอมลดละ เธอขยับเข้าไปใกล้เพื่อนมากขึ้นพลางใช้สายตาสำรวจท่าทีของน้ำอย่างต่อเนื่อง
“น่ารักดี” น้ำตอบออกมาสั้นๆ แต่แววตาสดใสมาก “ไม่มีพิษมีภัยอะไรคุยง่าย ไม่เื่มากอีกต่างหาก”
“แหมมมม!แกชมไม่ขาดปากเลยนะเนี่ย” ดรีมแสร้งทำเสียงสูงกระเซ้าเย้าแหย่“ชมขนาดนี้นายโรคจิตกลายเป็เ้าชายขี่ม้าขาวไปแล้วล่ะมั้ง?”
น้ำหัวเราะเบาๆในลำคอ “อืม! ดูบุคลิกภายนอกพี่ไข่เขียวอาจจะดูนิ่งๆแต่ความจริงโรแมนติกไม่เบาเลยนะดรีม”
คำพูดของน้ำทำให้พี่ออมกับดรีมตาโตเท่าไข่ห่านทันที“เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อน!!! แกไปรู้ได้ยังไงว่าตานั่นโรแมนติก? ไปทำอะไรกันมา!”
“ก็...ก็...” น้ำอึกอักพยายามหลบสายตาเพื่อน
“อย่าบอกนะว่าที่แกแกอารมณ์ดีผิดปกติมาหลายวันอย่าบอกนะว่า! เป็ผลงานของของตานั่นอ่ะ” ดรีมรุกไล่ไม่หยุด “เป็ผลงานของตานั่นจริงๆ เหรอ?”
พี่ออมเริ่มจ้องมองใบหน้าน้ำเริ่มแดงจนเธอไม่กล้าสู้หน้าออมกับดรีมต้องรีบหันหน้าหนี“ถึงกับทำให้น้องน้ำของพี่หน้าแดงเลยเหรอ?”
น้ำนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวๆ แล้วพยักหน้ายอมรับด้วยรอยยิ้มละมุน “อืม! น้ำยอมรับ ก็ใช่อีกนั่นแหละ!!”
“โอ้โห!!” ดรีมอุทานเสียงหลง "ถ้าถึงขั้นทำให้แกอารมณ์ดีเสียอาการได้ถึงขนาดนี้แสดงว่าตานั่นไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย! สงสัยต้องเลี้ยงจุดพลุฉลองแล้วมั้งว่าแกได้แฟนใหม่แล้ว!”
น้ำไม่ได้ตอบอะไรเธอทำเพียงแค่ยิ้มๆ ก้มหน้าก้มตา เป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่จนพี่ออมกับดรีมแทบจะทนดูไม่ได้
“เฮ้ยๆๆๆเดี๋ยวๆๆ นี่ดรีมพูดเล่นนะ!” ดรีมเริ่มหน้าเหวอ “ทำไมแกไม่ปฏิเสธอ่ะ? ดรีมใเื่นี้มากเลยนะ เกิดอะไรขึ้น!!!? ทำไมแกไม่เคยเป็แบบนี้เลยนะน้ำ แกไม่เคยเป็อะไรแบบนี้มาก่อนเลยนี่น่า”
“น้องน้ำของพี่วันนี้ผิดปกติสุดๆเสียอาการเสียฟอร์มมาก ตานั่นมีฝีมือเหมือนกัน”
“อ้าว!พี่ออมก็อีกคน ยังไม่ทันได้รู้จักกันก็ชมไม่ขาดปากอีกแล้ว” ดรีมทำหน้ามุ่ย “หลงเสน่ห์ตานั่นไปหมดแล้วอ่ะ...หรือว่าดรีมคิดในแง่ร้ายไปเหรอ?”
น้ำหันไปมองทางทิศที่แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า“ตานั่นของดรีมไม่มีอะไรหรอกดรีม คิดมากไปได้”
“วันหลังน้ำพาตานั่นมาให้พี่กับดรีมรู้จักหน่อยสิ”
“จริงเหรอพี่ออม?ได้ๆๆ เดี๋ยวน้ำจะนัดมาหาอะไรกินกัน 4 คน พรุ่งนี้ไม่มีเรียนน้ำกะว่าจะพาไข่เจียวไปกินข้าวที่บ้านหน่อย”
“โห!ถึงขนาดต้องพาไปบ้านเชียวเหรอเนีย!!” ดรีมกับออมต่างตกอยู่ในอาการอึ้งมาก“ดรีมว่าเร็วไปป่ะเนียแก!!!!”
วันรุ่งขึ้นเป็วันสำคัญมากเพราะน้ำตัดสินใจพาไข่เจียวเข้ามาที่บ้านเป็ครั้งแรกเธออยากให้เขาได้รู้จักกับครอบครัว อยากให้เขาเห็นโลกของเธอมากยิ่งขึ้น
รถยนต์สีขาวจอดสนิทบริเวณที่จอดรถหน้าบ้านหลังงามมีพื้นที่หน้าบ้านเป็สนามหญ้าทางเดินล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้สวยงามน้ำเดินนำไข่เจียวเข้าไปในตัวบ้านด้วยท่าทางที่พยายามจะให้เป็ธรรมชาติที่สุด
“พ่อคะ…แม่คะ” น้ำเอ่ยปากขึ้นเมื่อเห็นพ่อกับแม่กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกในขณะที่ไข่เจียวเดินตามหลังมาติดๆ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนดูสะอาดตาท่าทางสุภาพและสำรวม “ไข่เจียวค่ะ! คนที่น้ำลงรูปในแอดมีค่ะ”
“สวัสดีครับ” เขาประนมมือไหว้ผู้ใหญ่ด้วยความอ่อนน้อม “สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่”
แม่ของน้ำมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียดแม่ตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตามแบบฉบับเ้าบ้านที่ดี “จ๊ะๆ สวัสดีจ๊ะพ่อหนุ่ม”
“สวัสดีครับ” พ่อของน้ำยกมือไหว้ตอบรับด้วยท่าทียิ้มแย้ม “เชิญๆๆตามสบายๆ”
“พี่ไข่เจียวถนัดทำพวกขนมกับไอติมมากนะคะแม่ถนัดพวกเบเกอรี่กับเค้กค่ะ" น้ำรีบชวนคุย “บ้านพี่เขาขายขนม…ทั้งเค้กทั้งไอติมเลย ร้านอยู่ข้างๆ มหาวิทยาลัยนี่เองค่ะแล้วก็เป็คนที่เก็บมือถือหนูเองค่ะ”
“อืมๆๆเก่งเหมือนกันนะเนีย ทำได้ตั้งหลายอย่างถึงกับเปิดร้านขายได้แสดงว่าฝีมือต้องไม่ธรรมดาแน่นอน”แม่ตอบพลางยิ้มให้ “แม่ชักอยากลองชิมฝีมือไข่เจียวแล้วละสิ”
“พอพ่อได้ฟังลูกพูดพ่อก็เริ่มสนใจเหมือนกัน” พ่อพยักหน้าตอบรับ
“อ๋อๆได้ครับๆๆ ถ้าจะให้ผมทำที่นี่หรือจะทำจากที่ร้านมาให้ได้ครับถ้างั้นผมจะฝากน้ำมาให้คุณพ่อคุณแม่ลองชิมนะครับ”
คำพูดของไข่เจียวทำให้พ่อ,แม่และน้ำต่างยิ้มตอบรับกันทั่วหน้า “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่ขอเข้าครัวไปเตรียมของว่างก่อนนะมีอะไรก็เรียกแม่ได้นะจ๊ะ”
ขณะที่แม่เดินเลี่ยงเข้าครัวหลังบ้านสายตาของเธอก็แอบสังเกตชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้อยู่ครู่หนึ่งเป็สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความช่างสังเกตแบบของคนเป็แม่แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไรออกมา
ทางด้านพ่อ,น้ำและไข่เจียวทั้งสามคนต่างพูดคุยสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่อบอวลไปด้วยความสุขจากเสียงหัวเราะที่ดังบ่อยครั้ง ไข่เจียวพยายามชวนคุณพ่อกับน้ำคุยเื่เล็กๆน้อยๆอย่างการดูแลสวนหรือเื่ขนมที่เขาทำ
แต่น้ำกลับไม่รู้ตัวเลยว่า...ในขณะที่เธอกำลังหัวเราะกับคำพูดของไข่เจียวสายตาคู่หนึ่งจากห้องครัวกำลังจับจ้องมาด้วยความสนใจ
“แปลกจัง!ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักเพิ่งเห็นหน้าไข่เจียวเป็ครั้งแรก แต่ทำไมรู้สึกคุ้นเคยเร็วจังเพิ่งทักทายพูดคุยกันไม่กี่คำเองนี่น่า”แม่ของน้ำบ่นพึมพำคนเดียวหน้าห้องครัว “ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นเร็วจัง”
“วันนี้ได้ไปบ้านน้องน้ำเป็ครั้งแรกได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่ของน้องด้วย คุยกันแต่เื่ทำอาหารกับขนมทั้งวันเลยอ่ะพ่อกับแม่คุยสนุกมากทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันวันแรก
วันนี้ติดค้างไว้ว่า...ต้องทำเค้กหรือขนมอะไรก็ได้ไปฝากตอนที่รับปากยังนึกไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรดี แต่รับปากไปก่อน แล้วค่อยมาคิดทีหลัง”
71K
