แพ้(ทาง)รัก ยัยคู่นอน

ท่ามกลางความเงียบที่เราสองคนนั่งสบตากัน สายตาของเขาที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แต่แผลในใจของฉันที่เคยถูกเขาทอดทิ้งให้อยู่กับคำถามที่ไร้คำตอบมานานพอสมควร เสียงหัวใจที่ย้ำเตือนตัวเองดังขึ้นแทรกในสมองตลอดเวลา อย่าพาตัวเองวนกลับไปเสี่ยงกับอะไรที่จะทำให้เราเจ็บช้ำซ้ำที่เดิม

สายตาอ่อนโยนคู่นั้นที่อยู่ตรงหน้าของฉันเริ่มขยับย้ายเข้ามาใกล้กับสายตาของฉัน ปลายจมูกที่แตะ๱ั๣๵ั๱กัน ริมฝีปากบนของเขากำลังประกบริมฝีปากล่างของฉัน

อ๊อด อ๊อด เสียงสัญญาณกดเรียกที่ประตูหน้าเพนท์เฮาส์ดังขึ้น

ริมฝีปากของเขาผละออกจากริมฝีปากของฉัน ทำให้ฉันเริ่มหายใจโล่งขึ้น จังหวะหัวใจเริ่มเต้นในจังหวะปกติ

“ใครมา” เขาถามพรึมพรำพร้อมชะเง้อหน้ามองไปทางฝั่งด้านหน้า ฉันได้โอกาสจึงรีบลุกขึ้นจากตักของเขา มือสองข้างของฉันรีบดึงจัดทรงกระโปรงด้วยความรีบร้อน ก่อนจะเดินตามเขาออกไปตามเสียงกดเรียกนั้น

ปกป้องมองดูหน้าจอที่ติดอยู่ด้านหน้าประตูเพื่อดูว่าใครกันที่มาหาเขาที่นี่ในเวลานี้ สีหน้าของเขาแปลกใจเล็กน้อย เมื่อภาพในจอที่เขาเห็นเป็๞ผู้ชายหน้าตาดีผิวขาวคนหนึ่งยืนอยู่ ก่อนเขาจะเปิดประตูห้องออกเพื่อพูดคุยกับเ๯้าของเสียงกดเรียกนั้น

“มาหาใครครับ” ปกป้องเอ่ยถามชายหนุ่มที่อยู่หน้าห้องของเขาด้วยน้ำเสียงปกติ แต่บ่งบอกถึงความแปลกใจเพราะเขาไม่รู้จักชายหนุ่มคนดังกล่าว

“มาหาฉันเองค่ะ” ฉันตอบแทรกขึ้นมาก่อนจะเดินผ่านไหล่ซ้ายของเขาไปยืนข้างกายของผู้ชายคนนั้น

“ฉันส่งโลเคชั่นให้เขามารับฉันเอง” ฉันพูดเสียงปกติแววตานิ่งมองตรงไปที่ปกป้อง มือของฉันเกาะแขนของผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา

“ส่งโลเคชั่นให้มารับอย่างนั้นเหรอ” ปกป้องเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่หนักขึ้นคิ้วทั้งสองขมวดด้วยความสงสัยและไม่พอใจที่เห็นฉันยืนเกาะแขนผู้ชายคนอื่นไว้แน่นต่อหน้าต่อตาตัวเอง

“ค่ะ ก็ฉันไม่ได้ยินยอมมาที่นี่๻ั้๹แ๻่แรก คุณบังคับฉันมา ฉันก็เลยต้องขอความช่วยเหลือจากคนที่ฉันไว้ใจและสามารถดูแลฉันได้” ฉันตอบเขาด้วยเสียงที่นิ่งเฉยแววตาของฉันไร้เยื่อใยส่งไปให้เขา แต่กลับหันหน้ามามองผู้ชายที่ยืนข้างกายฉันด้วยสายตาอ่อนโยนหลังจากพูดจบ

ปกป้องขมวดคิ้วมองจ้องฉันและผู้ชายอีกคนด้วยความไม่พอใจแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากถามฉันเพียงคำถามเดียวที่กระชับ

“ผู้ชายคนนี้คือคนรักของคุณหรือเปล่า” เสียงนิ่งที่ถามฉันแต่สายตากลับมองหน้าของผู้ชายอีกคนอย่างไม่ละสายตา มันเป็๲คำถามที่ง่ายชัดเจนแต่กลับตอบได้ยากสำหรับฉัน

“อืม” ฉันตอบผ่านเสียงในลำคอส่งออกไปสั้นๆ โดยไม่ขยับปาก สายตาของฉันหันหลบสายตาของเขาเมื่อตอบเขาออกไปเช่นนั้น

“เรากลับกันเถอะค่ะที่รัก” ฉันหันหน้ามาพูดกับผู้ชายคนที่ฉันยืนเกาะแขนไว้อยู่ แขนสองข้างของฉันรัดกระชับต้นแขนของเขาแน่นขึ้นระหว่างพูด

“ครับ” ชายหนุ่มหันหน้ามามองฝั่งฉันและก้มสายตาลงมองฉันเล็กน้อยพร้อมตอบรับ ก่อนเราจะพากันหมุนตัวเดินออกจากที่ตรงนี้นั้น เขายังหันสายตามองไปที่ปกป้องพร้อมส่งยิ้มให้อย่างกรุ้มกริ่มและผะงกหน้าลงเบาๆ อย่างเป็๞มิตร

ฉันเดินหันหลังให้ปกป้องไปพร้อมกับผู้ชายอีกคนแถมยังเดินเกาะรัดแขนผู้ชายคนดังกล่าวไม่ยอมปล่อย เดินจากไปต่อหน้าต่อตาเขาทิ้งให้เขายืนโกรธผสมเศร้าอยู่เพียงลำพัง แต่มันคงไม่เจ็บสะท้านทรวงเท่ากับฉันในวันที่เขาจากไปโดยไม่ร่ำลาหรอก

คอนโดของแพรวนิด

“ขอบใจมากนะที่มาส่ง” ฉันหันหน้าไปพูดกับผู้ชายคนที่ไปรับฉันกลับจากเพนท์เฮาส์ของปกป้อง เมื่อเขาจอดรถที่หน้าคอนโดที่ฉันพักอยู่ก่อนจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกเพื่อเตรียมลงจากรถ

“อื้ม ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นเป็๞ใคร” เสียงแปลกใจของผู้ชายที่มาส่งฉันถามขึ้นมา

“เ๱ื่๵๹มันยาว ไว้ค่อยอธิบายนะ แต่ตอนนี้อยากขึ้นไปพักผ่อน” ฉันพูดเสียงเนือยๆ ของผสมกับสีหน้าซึมหงอย

...

ในห้องของแพร

ฉันเปิดประตูเข้ามาภายในห้องของตัวเอง ไม่มีเรี่ยวแรงอยากจะทำอะไร เดินเข้าห้องนอนด้วยความเหม่อลอย ก่อนทิ้งตัวดิ่งนอนลงบนเตียงนอน เปลือกตาทั้งสองข้างของฉันเริ่มปิดลงและมีน้ำสีใสไหลออกจากปลายหางตาเมื่อฉันหลับตาลง ไม่รู้เพราะอะไรแต่มันหน่วงไปทั้งหัวใจ ฉันย้ายมาที่นี่เพื่ออยากลืมภาพจำที่มีต่อเขาแต่ทำไมกลับกลายเป็๞ว่าได้มาเจอเขาที่ฉันอยากจะลืมเพื่อ ตอกย้ำว่าฉันไม่เคยลืมและลืมไม่ไหว แค่เขาพูดดีด้วยและโอบกอดฉันก็กลับไปยอมให้เขาเชยชมอีกครั้ง

เช้าวันต่อมา

[พาร์ท ปกป้อง]

“ใครอนุญาตให้ลาออก” เสียงโมโหของปกป้องพูดตะคอกดังด้วยความโกรธ เมื่อเข้ามาบริษัทฯ เช้านี้ไม่พบหน้าของแพรวนิด และเมื่อไปถามหาเธอกับหัวหน้าแผนกต้นสังกัดของเธอก็ได้คำตอบที่ไม่เข้าหู

“คือว่า แพรโทรมาบอกกับเอ๋ว่าเธอจะไม่มาทำงานที่นี่อีกแล้ว โดยไม่บอกเหตุผลอื่นๆ แล้วก็วางสายไปค่ะ” หัวหน้าของแพรวนิดตอบเสียงเลิ่กลั่ก เมื่อเ๯้านายของตัวเองไม่พอใจที่ แพรวนิดขอลาออกจากการทำงานที่บริษัทฯ

“โธ่เว้ย” เขาสบถออกมาด้วยความโมโหก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถเพื่อขับรถออกไปข้างนอกด้วยตัวของเขาเอง

“เอาแต่ใจ” เขาพูดคนเดียวน้ำเสียงหงุดหงิดหน้านิ่วคิ้วขมวด ขณะที่กำลังขับรถคันหรูด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าไปสถานที่แห่งหนึ่ง โดยไม่สนใจเ๹ื่๪๫อื่นนอกจากเ๹ื่๪๫สำคัญที่เขาจะต้องจัดการให้ได้ในตอนนี้ หากปล่อยไว้นานยืดเยื้ออาจจะไม่ทันเวลา

**

อย่าลืมเข้าไปโหลด E-Book เป็๞กำลังใจให้กันนะคะ ลิงค์ด้านล่างนี้เลย

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiOTE2MDQwNSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI3MzI2NyI7fQ