ตอนที่ 14 น้ำตาคนสองคน 2
สายลมบอกว่า ...ถ้าหากคนหนึ่งร้องไห้ อีกคนก็ไม่อาจห้ามน้ำตาเอาไว้ได้
ยอดดอยสูงจังหวัดเชียงใหม่
กลุ่มหมอกเบื้องหน้าเลื่อนลอยอ้อยอิ่งยิ่งแสงแดดอบอุ่นกลุ่มหมอกเคลื่อนตัวราวกับเพิ่มจำนวนเลื่อนไหลไปตามหุบเขาเบื้องล่างรินอารีกับน้ำฟ้าสวมเสื้อกันหนาวตัวหนา หมวกไหมพรหม ถุงมือ ผ้าพันคอเหมือนกันทุกชิ้นราวกับคู่รักฝาแฝดทั้งคู่เฝ้ามองดูสายหมอกที่เคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเย็นระคนไออุ่นจากแสงตะวัน
ขณะที่รินอารีชื่นชมและมองตามสายหมอกเบื้องหน้าแต่แววตาของน้ำฟ้ากลับจับจ้องอยู่เพียงจุดเดียวด้วยความเหม่อลอยและเมื่อรินอารีหันมาเหลียวมองดูน้ำฟ้าสีหน้าและแววตาของเขาก็ทำให้หล่อนซึมซับความรู้สึกปวดร้าวที่แสดงออกทางใบหน้า
“เป็อะไรไปน้ำฟ้าฉันเห็นจากแววตาของนาย เ็ปมากเลยใช่ไหม” รินอารีคิดในใจ “ไม่เป็ไรนะ ฉันจะอยู่เป็เพื่อน ยืนอยู่ข้าง ๆนายอยู่อย่างนี้จนกว่านายจะหายเจ็บ” หล่อนขยับเข้าไปหาเขาทีละนิดพร้อมกับเอื้อมมือขวาไปจับมือซ้ายของเขาและขยับเข้าไปอีกจนชิด
น้ำฟ้าละสายตาที่เหม่อลอยหันมามองดูรินอารีแต่หล่อนรีบหันหน้าหนีไปมองกลุ่มหมอกที่อยู่เบื้องหน้าทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้แต่บีบมือขวาให้แน่นขึ้นราวกับจะบอกกับอีกฝ่ายว่า...ฉันจะไม่หนีไปไหนหรอกจะยืนจับมือเป็เพื่อนอยู่ตรงนี้...
น้ำฟ้ามองดูรินอารีจากด้านข้างแม้จะไม่ได้เห็นหล่อนแบบถนัดตานักแต่ก็ััได้ถึงแววตาคู่โตภายใต้ใบหน้ารูปเล็กรวมถึงภาพความเป็ตัวตนของหล่อนความน่ารักของหล่อนเวลาที่ออดอ้อนจะด้วยแววตา คำพูด หรือท่าที แม้แต่นิสัยกวน ๆของหล่อน เขาคิดว่ามันน่าแปลกที่ทุกอย่างที่เป็หล่อน เป็รินอารีที่ยืนอยู่ข้างๆกุมมือเขาแม้หล่อนจะไม่ได้พูดกับเขาว่า ...ไม่เป็ไรนะ หายเจ็บซะนะ อย่าร้อง...แม้จะไม่ได้ยินจากปากของหล่อนแต่เขาก็รู้สึกถึงคำปลอบโยนเ่าั้ผ่านจากมือขวาเข้ามาทางมือซ้ายเขามองดูหล่อนแล้วยิ้มออกมาภายใต้แววตาที่เ็ปคู่นั้น...
รินอารีกับน้ำฟ้าเฝ้ามองดูสายหมอกที่เคลื่อนตัวผ่านไปเบื้องหน้าทั้งคู่นิ่งเงียบจนกระทั่งความรู้สึกที่ปวดร้าวของน้ำฟ้ารบกวนเขาอีกครั้งเขากำมือแน่นขึ้นจนทำให้รินอารีรู้สึกถึงแรงบีบหล่อนรีบหันมามองเขาก็พบว่าหยดน้ำตาเริ่มที่จะเอ่อท้นออกมา
“มันหนักหนามากสำหรับนายใช่ไหมน้ำฟ้า แล้วฉันจะทำยังไงดี จะทำอย่างไรดีนะน้ำฟ้า” หล่อนคิดอยู่ในใจ
รินอารีกระตุกที่มือสองครั้งเพื่อเป็การเรียกน้ำฟ้าน้ำฟ้าค่อย ๆ หันมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไม่อาจอดกลั้นเอาไว้และทันทีที่รินอารีได้เห็นหยดน้ำตาของเขาหล่อนก็ไม่สามารถหยุดน้ำตาของตัวเองได้เช่นกันสายลมพัดผ่านราวกับจะประกาศให้รู้ว่า
...ถ้าหากคนหนึ่งร้องไห้ แล้วอีกคนได้มาเห็นแววตาแห่งความปวดร้าวพร้อมหยดน้ำตาเขาก็ไม่อาจจะห้ามน้ำตาเอาไว้ได้...
ทั้งคู่นิ่งเงียบใช้เพียงสายตาถ่ายทอดความรู้สึกแก่กันอยู่ครู่หนึ่ง
“ขยับเข้ามาอีกสิ”รินอารีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกสั่น ๆ
“...”น้ำฟ้าขยับเข้าไปเกือบชิดตัวรินอารีอย่างว่าง่าย
รินอารียื่นแขนทั้งสองข้างไปหาน้ำฟ้าอย่างช้าๆ หล่อนโอบกอดลำตัวเขาไว้อย่างแแ่ซุกใบหน้าเข้ากับแผ่นอก
... ความเ็ปของนายแบ่งเบามันมาให้ฉันบ้างเถอะนะน้ำฟ้า... หล่อนคิดในใจ
น้ำฟ้าตอบรับโอบกอดของรินอารีด้วยอ้อมกอดของเขาพร้อมกับลดศีรษะต่ำลงเพื่อให้แนบชิดกับศีรษะของหล่อนราวกับจะหล่อหลอมร่างกายของเขาให้เป็หนึ่งเดียวกับหล่อน
... รินอารีขอบใจนะ ได้โอบกอดเธอไว้แบบนี้ฉันรู้สึกดีเหลือเกินโอบกอดฉันไว้อย่างนี้ตลอดไปเถอะนะ ฉันรักเธอรินอารี ฉันรักเธอ...
เขาอยากบอกกับหล่อนเช่นนั้นแต่ตัดสินใจที่จะให้โอบกอดบอกเป็ภาษากายแทน
ภายใต้โอบกอดน้ำฟ้ากลายเป็เหมือนเด็กน้อยหวาดกลัวที่ซุกตัวอยู่กับอ้อมกอดที่รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นในอีกความรู้สึกที่ยังเลือนรางอ้อมกอดตรงนี้เหมือนเป็ที่ชื่นชอบเป็ที่ที่คุ้นเคย
รินอารีกระชับอ้อมแขนเข้าอีกแม้ว่าเกือบทุกครั้งที่ได้เจอกับน้ำฟ้าเขามักจะมาพร้อมกับความเ็ปจนทำให้หล่อนรู้สึกเศร้าหมองไปกับเขาแต่หล่อนก็รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เขาได้ปลอบโยนเขาอยู่บ่อย ๆรู้สึกดีที่ได้ทำแบบนั้นราวกับเป็งานที่ชื่นชอบ เหมือนเป็ภาพวาดที่สามารถจ้องมองได้ทุกเวลาโดยไม่เบื่อหน่าย
ภายใต้ความเงียบความหนาวเย็นและสายหมอกความเ็ปทุเลาลงได้ด้วยโอบกอดกับแสงแดดที่อุ่น ๆพร้อมสายลมเบาบางคละเคล้า
น้ำฟ้าถอนหายใจเฮือกหนึ่งทำให้รินอารีพยายามจะผละตัวออกจากอ้อมกอดแต่เขากลับกระชับวงแขนดึงตัวหล่อนเข้าไปแแ่อีกครั้ง
“มีอะไร”รินอารีเอ่ยถามขณะที่อยู่ภายใต้อ้อมกอดของน้ำฟ้า
“อย่าเพิ่งนะรินอยู่ต่ออย่างนี้ก่อนนะริน” น้ำฟ้ากระซิบข้าง ๆ หู
“...”รินอารีนิ่งเงียบพร้อมกับแนบใบหน้าเข้ากับอกของเขาแทนคำตอบ
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งท่ามกลางความเงียบน้ำฟ้าเป็ฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“อยากรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงร้องไห้”
เมื่อได้ยินคำพูดของน้ำฟ้ารินอารีรีบผละตัวออกจากอ้อมแขนทันทีหล่อนสบตาเขาพร้อมกับเอามือแต่ที่ริมฝีปากห้ามเอาไว้
“ไม่นะน้ำ...อย่าพูดถึงมันอีก รินไม่อยากรู้”
“ทำไมละ”
“มันคงเป็เื่ที่หนักพอดูใช่ไหมรินไม่อยากให้น้ำฟ้าพูดถึงมันในตอนนี้ เอาไว้วันหลังนะค่อยบอกริน” ยิ้ม
“...” ยิ้ม“ขอบใจนะ ริน”
“อ้อดื่มอะไรอุ่น ๆ หน่อยไหม” คำพูดที่ปนรอยยิ้มสดใสของรินอารี
“อื้อดีเหมือนกัน”
“งั้นรอรินอยู่นี่แปบหนึ่งนะ”
“อื้อ”น้ำฟ้ายิ้ม “รีบมานะ”
“ค่ะ”
รินอารียิ้มให้กับน้ำฟ้าก่อนจะหันหลังแล้วเริ่มที่จะเดินห่างออกไปน้ำฟ้าเฝ้ามองดูรินอารีจากด้านหลังของหล่อนที่เพิ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวภาพที่เห็นทำให้เขาเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีอีกครั้งเขาอยากร้องเรียกให้หล่อนกลับมาแม้รู้ดีว่าหล่อนจะจากไปเพียงไม่นานก็ตาม ในความรู้สึกเขาอยากจะบอกกับหล่อนว่า
... ริน ฉันไม่อยากให้เธอไปไหนเลยในตอนนี้ฉันอยากอยู่ใกล้ ๆ เธออย่างนี้ตลอดไปมันอาจจะดูเป็คนอ่อนแอเอาแต่ใจนะ แต่ฉันคิดแบบนั้นจริง ๆ นะรินฉันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ นะ ...
รินอารีก้าวเดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าวหล่อนนึกถึงแววตาที่ปวดร้าวของน้ำฟ้าและคิดว่าเื่ที่เกิดขึ้นกับเขาคงจะเป็เื่ที่หนักหนาสาหัสพอดูแววตาที่ปวดร้าวนั้นถึงไม่จางหายไปง่ายๆ เหมือนทุกครั้ง ทุกย่างก้าวของหล่อนถูกรบกวนด้วยแววตาที่ปวดร้าวของเขาในความคิดของหล่อน
“นายเป็อะไรของนายน้ำฟ้า จะทำยังไงดีละเพราะฉันอยากรู้เื่ที่ทำให้นายต้องเ็ปแต่ก็ไม่อยากให้มันมารบกวนจิตใจของนายอีกจะทำยังไงดีนะน้ำฟ้าแววตาที่ปวดร้าวคู่นั้นของนายฉันจะลบล้างมันออกไปให้หมดได้หรือเปล่าฉันไม่อยากปล่อยนายไว้เพียงลำพังแม้แต่เวลาแค่นิดเดียวฉันไม่อยากทิ้งนายไว้คนเดียวอย่างนี้เลยนะ น้ำฟ้า”
รินอารีถูกรบกวนด้วยความคิดและความรู้สึกที่ห่วงใยที่มีต่อน้ำฟ้ามันทำให้ย่างก้าวของหล่อนเริ่มช้าลงช้าลงไปเรื่อย ๆ จนหยุดนิ่งในที่สุด
“จะทำยังไงได้ละน้ำฟ้าตอนนี้ฉันไม่อยากจะห่างนายไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว”รินอารีพูดออกมาเป็เสียงกระซิบที่แ่เบา
น้ำฟ้าเฝ้ามองดูรินอารีั้แ่ก้าวแรกที่เดินห่างเขาออกไปเมื่อเห็นว่าหล่อนหยุดเดินและยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นเขารู้สึกแปลกใจ มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา ความรู้สึกที่เข้าข้างตัวเอง
“อย่าบอกนะรินอารี อย่าบอกว่าเธอกำลังเป็ห่วงฉัน อย่าบอกว่าเธอไม่อยากทิ้งฉันไว้คนเดียว”
แววตาของน้ำฟ้าเริ่มเปลี่ยนไปแววตาที่หวั่นไหวคลอเคล้าด้วยน้ำตาที่เริ่มเอ่อท้นคลอเคลียเขามองดูรินอารีด้วยความรู้สึกที่ปลาบปลื้มและอิ่มเอมในใจอย่างมากเขารู้สึกว่าตัวเองโชคดี เขาดีใจที่มีหล่อน
“อย่าเชียวนะรินอารีอย่าหันหลังกลับมาเชียวนะ เพราะถ้าเธอหันกลับมาตอนนี้เธอจะได้เห็นผู้ชายที่อ่อนแอเพราะรักเธอจนสุดหัวใจเธอจะได้เห็นน้ำตาของฉันอีก ขอร้องอย่าหันกลับมานะรินอารี”
น้ำฟ้าพูดกับรินอารีแต่เขาตั้งใจให้น้ำเสียงนั้นแ่เบาเพื่อไม่ให้หล่อนได้ยิน
รินอารีหลับตาแล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะหันหลังกลับไปที่น้ำฟ้าแต่เมื่อได้เห็นแววตาที่คลอเคลียด้วยน้ำตาที่เริ่มเอ่อท้นอีกครั้งหล่อนก็นิ่งอึ้งเหมือนทุกส่วนของร่างกายถูกจองจำด้วยเครื่องพันธนาการที่แ่าจนไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้มีเพียงดวงตาสองข้างที่หวั่นไหวพร้อมด้วยหยดน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้มเนียนใสของหล่อน
น้ำฟ้ายิ้มพร้อมกับรีบเดินเข้าไปหารินอารีเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็ประชิดตัวหล่อนเขาโอบกอดหล่อนทันทีที่ไปถึงตัวหล่อน
“ฉันรักเธอรินอารี ฉันรักเธอ”
“ฉันรักนายนะน้ำฟ้า”รินอารีตอบรับคำบอกรักของน้ำฟ้าด้วยคำบอกรักของหล่อนเช่นกันแม้ว่าคำน้ำเสียงของทั้งคู่จะดูแ่เบาแต่พวกเขาก็รับรู้มันได้ชัดถ้อยชัดคำและชัดเจนใจความรู้สึกของพวกเขาเป็อย่างดี“เราไปด้วยกันนะ นายอย่าอยู่ตรงนี้คนเดียวเลย...นะ”
“อือ”
ทั้งสองผละออกจากอ้อมกอดของกันและกันแล้วจูงมือเดินเคียงข้างกันขณะที่สายลมอบอุ่นวูบหนึ่งได้พัดผ่านเหมือนกับจะแสดงความยินดีกับคนทั้งสอง...
1K
