หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 88 : ผลึกพิษในโพรงลึก, รอยเท้าที่ต้องติดตาม

ดวงตาสีเหลืองขุ่นที่จับจ้องมาจากอีกฟากของแอ่งน้ำในความมืดสลัวนั้น, ส่งไอเย็นเยียบกดดันจนเจี้ยนหลิน (剑林) ต้องหยุดชะงัก. "ขาวน้อย" (小白) บนไหล่ส่งเสียงขู่ "ฟู่ๆ" แผ่วเบา, ขนรอบคอตั้งชัน, ยืนยันถึงอันตรายที่คืบคลาน.

เจี้ยนหลินค่อยๆ ลดมือที่กำลังจะเอื้อมไปเก็บ "ผลึกพฤกษาวิญญาณ" ลงช้าๆ. สองเท้าหยั่งลึกลงบนพื้นหิน, กลิ่นอายพลังปราณ (灵气) ขั้นหลอมรวมปราณที่เจ็ด (凝气境七层) แผ่ซ่านอย่างสงบนิ่ง, เตรียมพร้อม.

ครู่ต่อมา, ร่างของ "อสูรตะขาบผลึก" (晶石蜈蚣) ก็เผยตัวเต็มที่จากเงามืด. ลำตัวยาวราวหนึ่งจั้ง (丈) ของมัน, เปลือกสีดำเทาสะท้อนแสงจากเห็ดราเรืองแสง (发光菌类) เป็นประกายวูบวาบ. ขาจำนวนนับไม่ถ้วนขยับอย่างพร้อมเพรียง, เคลื่อนที่รวดเร็วและเงียบเชียบอย่างน่าประหลาด. ดวงตาสีเหลืองขุ่นหลายคู่ของมันจ้องเขม็งมายังเจี้ยนหลินและแอ่งน้ำอย่างไม่ละสายตา.

เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน, บ่งบอกถึงระดับหลอมรวมปราณขั้นเจ็ดได้อย่างชัดเจน! 'อสูรระดับเจ็ด, ระดับเดียวกับข้า. แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อมัน, และพิษที่อาจมี, ย่อมประมาทมิได้.' ความคิดนั้นแล่นผ่านเข้ามา, เขากระชับ "กระบี่ไม้" (木剑) สองเล่มในมือแน่น, "ริ้วกระบี่สีเขียวอ่อน" บางเบาเรืองรองขึ้นบนคมกระบี่ทั้งสอง.

เมื่อเห็นเจี้ยนหลินมิมีทีท่าจะล่าถอย, อสูรตะขาบผลึกก็ส่งเสียงขู่ฟ่อแหลมเล็กบาดหู, ก่อนจะดีดตัวทะยานเข้าใส่เด็กหนุ่มราวกับลูกศรสีดำ! ปลายเขี้ยวพิษคู่หน้ามีหยาดของเหลวสีม่วงคล้ำหยดลง, ส่งกลิ่นอับชื้นน่าสะพรึงกลัว.

'ในเมื่อระดับไม่ห่าง, ทั้งยังต้องการผลึกเหล่านั้น, การปะทะย่อมไม่อาจเลี่ยง!' เจตนาต่อสู้ของเจี้ยนหลินแน่วแน่. เขาใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) เคลื่อนร่างหลบหลีกไปทางด้านข้างอย่างฉิวเฉียด, ร่างคล้ายจะเลื้อยไหลไปตามเงาของผนังถ้ำ. พร้อมกันนั้น, กระบี่ไม้ในมือขวาตวัดเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法), มิได้มุ่งทำลาย, หากแต่เบี่ยงเบนส่วนหัวของอสูรตะขาบผลึกให้เฉออกไปเล็กน้อย.

จังหวะที่อสูรตะขาบเสียหลัก, กระบี่ไม้ในมือซ้ายของเจี้ยนหลินก็แทงออกไปอย่างเรียบง่ายแต่เฉียบคมดุจรากไม้, พุ่งเข้าสู่ช่องว่างระหว่างปล้องเปลือกที่ขาคู่หนึ่งของมัน!

"แคร็ก!"

เสียงเปลือกแข็งปริแตก! อสูรตะขาบผลึกร้องแหลมด้วยความเจ็บปวดและโทสะ! มันสะบัดลำตัวอย่างรุนแรง, ปลายหางฟาดผนังถ้ำจนเศษหินปลิวกระจาย!

'ข้อต่อคือจุดอ่อน! เปลือกแข็งแต่ก็มีช่องว่าง!' เจี้ยนหลินถอยร่นรักษาระยะ, สองเท้ายังคงเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง.

อสูรตะขาบผลึกที่บาดเจ็บยิ่งทวีความดุร้าย. มันม้วนตัวครู่หนึ่ง, ขาจำนวนมากเริ่มสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูง! ผลึกเล็กๆ ตามเปลือกพลันส่องประกายสีม่วงอ่อน!

"ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

หนามผลึก (晶刺) ขนาดเล็กแต่แหลมคมนับสิบถูกยิงออกมาจากร่างของมัน, พุ่งเข้าใส่เจี้ยนหลินราวกับห่าฝน!

เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง, ใช้กระบี่ไม้ทั้งสองเล่มปัดป้องอย่างสุดกำลัง. "เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!" เสียงหนามผลึกกระทบกระบี่ไม้ดังต่อเนื่อง! แม้จะปัดป้องได้ส่วนใหญ่, แต่หนามผลึกบางส่วนก็ยังเฉี่ยวแขนขา, กรีดเป็นรอยแผลตื้นๆ เลือดไหลซิบ. ความปวดแสบเล็กน้อยบ่งบอกถึงพิษอ่อนๆ ที่แฝงอยู่.

'พิษนี้ต้องรีบจัดการ, ยืดเยื้อไม่เป็นผลดี!' เขาตัดสินใจเผด็จศึก.

อาศัยจังหวะที่อสูรตะขาบผลึกกำลังจะระดมยิงหนามผลึกอีกระลอก, เจี้ยนหลินพลันเพ่งจิตไปยังเห็ดราเรืองแสงตามผนังถ้ำ! ด้วยการชี้นำของพลังธาตุพฤกษา, เห็ดราเหล่านั้นพลันเปล่งแสงสว่างจ้าขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าในชั่วพริบตา!

แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน, ทำให้ดวงตาจำนวนมากของอสูรตะขาบผลึกที่คุ้นชินกับความมืดต้องพร่าเลือนไปชั่วขณะ! มันส่งเสียงร้องแหลมอย่างสับสน!

เจี้ยนหลินไม่รอช้า! เขาฉวยโอกาสนี้ทะยานร่างเข้าประชิด! "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ของเขารวดเร็วดุจภูตพราย! "กระบี่ไม้" สองเล่มในมือผสาน "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) และ "ริ้วกระบี่สีเขียวอ่อน" ที่ควบแน่นยิ่งขึ้น, เล็งไปยังดวงตาสีเหลืองขุ่นที่กำลังสับสนของอสูรตะขาบ!

"ฉัวะ! ฉึก! ฉัวะ!"

เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" จากมือขวาปัดป้องและสร้างความสับสน, ส่วนกระบี่จากมือซ้ายที่แทงออกไปอย่างแม่นยำดุจรากไม้, ทะลวงเข้าสู่ดวงตาสีเหลืองขุ่นของอสูรตะขาบผลึกหลายดวงพร้อมกัน!

"กรี๊ซซซซซซ!" อสูรตะขาบผลึกกรีดร้องโหยหวน! ของเหลวสีม่วงคล้ำไหลทะลักออกจากดวงตาที่ถูกทำลาย! มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง!

เจี้ยนหลินมิได้ปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอย! เขารวบรวมพลังปราณ (灵气) ที่เหลืออยู่, ผสานเข้ากับ "ความมุ่งมั่น" (决心) ทั้งหมด, แทงกระบี่ไม้ทั้งสองเล่มเข้าใส่ "จุดเชื่อมต่อ" ระหว่างส่วนหัวและลำตัวของอสูรตะขาบผลึก, จุดอ่อนสำคัญที่เขา "อ่าน" ได้!

"ตูม!"

กระบี่ไม้ทั้งสองเล่มที่อาบด้วยพลังธาตุพฤกษาและความตั้งใจอันแน่วแน่, ทะลวงผ่านเปลือกแข็ง, บดขยี้จุดศูนย์รวมพลังชีวิตของอสูรตะขาบผลึกจนแหลกละเอียด! ร่างยาวของมันกระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้ง, ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด.

เจี้ยนหลินถอนหายใจยาว, เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย. เขายืนมองซากของอสูรตะขาบผลึกระดับเจ็ดด้วยแววตาที่สงบนิ่ง. 'นี่คือการต่อสู้ที่แท้จริง...การเดิมพันด้วยชีวิต.' เขาค่อยๆ เดินเข้าไป, ใช้ปลายกระบี่ไม้เขี่ยหา "แก่นอสูร" (妖丹) ของมัน. ในที่สุดเขาก็พบมัน, เป็นผลึกสีม่วงดำขนาดเล็ก, แผ่ไอพลังเย็นยะเยือกออกมาจางๆ.

หลังจากเก็บแก่นอสูรและผลึกพฤกษาวิญญาณจำนวนหนึ่งแล้ว, เจี้ยนหลินก็เริ่มออกสำรวจเส้นทางอื่นภายในโพรงหยกพรางเมฆ (玉隐云洞) ต่อไป.

เขาเดินลัดเลาะไปตามอุโมงค์ที่คดเคี้ยวและซับซ้อนอยู่หลายชั่วยาม. และแล้ว, ในขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านโค้งอุโมงค์แห่งหนึ่ง, "สัมผัสแห่งพฤกษา" ของเขาที่แผ่ขยายออกไปรอบกายอย่างต่อเนื่อง ก็พลันรับรู้ได้ถึง "ความผิดปกติ" (异常) บางอย่างบนพื้นดินเบื้องหน้า. มันมิใช่การสั่นไหวของพลังงาน, แต่เป็น "ลักษณะของดิน" (土壤质地) ที่ดูจะถูก "รบกวน" (扰动) และ "อัดแน่น" (压实) แตกต่างจากบริเวณอื่นที่ยังคงความร่วนซุยตามธรรมชาติของพื้นถ้ำ.

เจี้ยนหลินหยุดชะงัก, ความระแวดระวังฉายชัดในแววตา. เขาก้มลงพิจารณาพื้นดินบริเวณนั้นอย่างละเอียด. แสงจากเห็ดราเรืองแสงที่เขาพกติดตัวมา ส่องให้เห็น "ร่องรอย" (痕迹) ที่จางเลือนแต่ก็ยังคงหลงเหลืออยู่. เมื่อใช้มือปัดเศษฝุ่นดินและใบไม้แห้งเล็กๆ ที่ทับถมอยู่ออก, เขาก็ได้เห็น "รอยเท้า" (脚印) ที่ยังดูค่อนข้างใหม่ปรากฏอยู่บนดินที่ชื้นแฉะอย่างชัดเจน!

มิใช่รอยเท้าของสัตว์อสูร, แต่เป็นรอยเท้าของ "มนุษย์" (人类)! และดูจากขนาดและรูปทรงแล้ว, น่าจะเป็นรอยเท้าของคนหลายคนที่เดินทางมาด้วยกัน.

'พวกมัน...มาถึงที่นี่ได้อย่างไร?' เจี้ยนหลินขมวดคิ้ว, ความระแวดระวังพลันพุ่งสูงขึ้น. เขามั่นใจว่าเส้นทางที่เขาใช้นั้นลึกลับและซับซ้อน, ไม่น่าจะมีผู้ใดตามรอยเขามาได้โดยง่าย. 'หรือว่า...จะเป็นกลุ่มคนลึกลับกลุ่มนั้น?'

เขาก้มลงพิจารณารอยเท้าเหล่านั้นอย่างละเอียด. มันทอดลึกลงไปในอุโมงค์เบื้องหน้า, ทิศทางเดียวกับที่เขากำลังจะมุ่งหน้าไป. "กลิ่นอายแห่งการไล่ล่า" ที่มองไม่เห็น, คล้ายจะเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเด็กหนุ่ม.

"ขาวน้อย" บนไหล่ของเขาส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา, มันใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่แก้มของเขา, ราวกับจะเตือนให้ระวังตัว.

เจี้ยนหลินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง, ชั่งใจ. การเดินทางต่อไปข้างหน้าย่อมมีความเสี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้น. แต่การจะหันหลังกลับ, ก็มิใช่นิสัยของเขา. อีกทั้ง, สัญชาตญาณบางอย่างก็บอกเขาว่า, ปลายทางของอุโมงค์นี้อาจจะมี "บางสิ่งบางอย่าง" ที่สำคัญรอคอยอยู่.

'ในเมื่อพวกมันก็อยู่ในนี้, การหลีกเลี่ยงตลอดไปย่อมเป็นไปไม่ได้.' เขาตัดสินใจ. 'ข้าจะต้องระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น, และเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์.'

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก, เก็บงำกลิ่นอายของตนเองให้มิดชิดที่สุด, ก่อนจะเริ่มออกเดินทางตามรอยเท้านั้นไปอย่างเงียบงัน. ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตัว, ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังซุ่มรอจังหวะ. โพรงหยกพรางเมฆแห่งนี้, ดูเหมือนจะมิได้มีเพียงความลึกลับของธรรมชาติเท่านั้นที่ซ่อนอยู่, แต่ยังรวมถึง "อันตราย" จากเจตนาของมนุษย์ด้วย.

(จบตอนที่ 88)