ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

เล่มที่ 2 บทที่ 36 ความชอบของตี้เฉิน

        ตี้เฉินตกใจไปชั่วขณะ เขาขมวดคิ้วมองนาง ไม่รู้ว่าสาวน้อยผู้นี้กำลังนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายอะไรอยู่ จึงรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาเล็กน้อย

        ดูเหมือนว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างอยู่ภายในใจของนาง

        และตี้เฉินก็ตระหนักว่าแท้จริงแล้วเขาเองก็ยังรู้จักหานโม่ไม่ดีพอ

        "แน่นอนว่าไม่ เจ้าเป็นหญิงสาวที่น่าทึ่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมา" ตี้เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

        หานโม่ชำเลืองมองตี้เฉินอย่างเฉยเมย

        เดิมทีหานโม่คิดว่าตี้เฉินเป็นเสือหน้ายิ้ม [1] แต่คิดไม่ถึงว่าชายผู้นี้จะมีด้านที่ปากหวานเช่นนี้ด้วย

        ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาหานโม่มิใช่คนที่หากโดนผู้ใดเอ่ยชมสองสามคำแล้วจะเขินจนหน้าแดงใจเต้นแรงอะไรเช่นนั้นนางเหลือบมองตี้เฉินช้าๆ พลางขมวดคิ้วและเอ่ยพูดว่า "นี่เป็นวิธีการหว่านล้อมสตรีของท่านหรือ?"

        ใบหน้าของตี้เฉินแข็งค้างไปชั่วขณะ

        “นอกจากเจ้าแล้ว ข้าก็ไม่เคยทำกับหญิงอื่นอีก”

        ในสายตาของตี้เฉินแล้วนี่เป็นคำถามที่สำคัญมากข้อหนึ่ง ดังนั้นเมื่อพูดออกมาน้ำเสียงของเขาจึงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและจริงจังเป็นพิเศษ

        คราวนี้เป็นทีของหานโม่ที่ต้องตกตะลึงบ้าง

        ถึงแม้ว่าหานโม่จะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของชายผู้นี้มากนักนอกจากนี้ถึงอย่างไรเสียนางก็เคยถูกคนใกล้ชิดทรยศจนตายในชาติก่อน จนทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างอยู่แล้วของหานโม่นั้นยิ่งแข็งกระด้างมากขึ้นไปอีกแต่ในตอนนี้หานโม่กลับเต็มใจที่จะเชื่อในคำพูดของตี้เฉิน

        ไม่ใช่เพราะเหตุผลอันใดแต่เป็นแค่ความรู้สึกหนึ่งเท่านั้น

        ตี้เฉินเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น

        เมื่อหานโม่ได้คิดทบทวนอีกครั้ง ตี้เฉินที่มายุ่งวุ่นวายกับนางนั้นเป็นคนเช่นไรหรือ? แล้วเหตุใดนางถึงต้องมาครุ่นคิดมากมายเช่นนี้เล่า?

        เสียงกระแอมไอทุ้มต่ำดังขึ้น เพราะหานโม่ไม่ได้จดจ่ออยู่กับหัวข้อสนทนาอีกต่อไปแล้ว

        พอดีกับตี้เฉินที่อุ้มหานโม่มานั้นปล่อยนางลงมายืนบนพื้นเรียบร้อยแล้วลมจากหน้าผาพัดมาเข้ามากระทบใบหน้าและลำตัวจนทำให้ความคิดที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของหานโม่ได้รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งขึ้นมาทันที

        นอกเหนือจากความทรงจำที่ไม่น่ารื่นรมย์ของเจ้าของร่างเดิมแล้ว หน้าผาแห่งนี้ก็จัดได้ว่ามีวิวทิวทัศน์ที่ไม่เลวเลย

        หน้าผาแห่งนี้นั้น เมื่อครั้งที่ยังไม่ได้เป็นของตระกูลหานชาวบ้านมักจะมาที่นี่เพื่อเก็บสมุนไพรอยู่เสมอสมุนไพรบางชนิดเติบโตบนหน้าผาแห่งนี้เท่านั้น จึงถือได้ว่าเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในการเก็บสมุนไพรเลยทีเดียว

        แต่หลังจากที่ตระกูลหานยึดครองสถานที่ทั้งหมดไป ก็เปลี่ยนให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลหานเท่านั้น แต่คนในตระกูลหานกลับไม่เห็นค่าและไม่ดูแลรักษาสมุนไพรที่ขึ้นบริเวณหน้าผาแห่งนี้พื้นที่แห่งนี้จึงค่อยๆ รกร้างว่างเปล่าไป

        จนกระทั่งต่อมาหานซินจึงใช้เป็นสถานที่ในการลงโทษและทรมานผู้คน

        หานโม่หันไปมองรอบๆ และค่อยๆ มีรอยยิ้มเย็นชาเล็กๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก

        ตี้เฉินปล่อยเอวของหานโม่ทันทีที่เท้าแตะพื้นเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าสัมผัสของผิวเนื้อนุ่มๆจะยังติดอยู่ที่ปลายนิ้วจนทำให้ตี้เฉินรู้สึกว่ายังอยากสัมผัสต่ออีกแต่การจะรุกล้ำอีกฝ่ายมากกว่านี้ตี้เฉินถือว่าเป็นเรื่องไม่สมควรทำอย่างยิ่งดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพยายามข่มอารมณ์ที่สะท้อนผ่านดวงตาให้ลึกที่สุด พลางเสตามองออกไปที่อื่นไกลๆ

        รอจนเมื่ออารมณ์ของตนเองเบาบางลงแล้วเขาจึงหันหน้ากลับมาอีกครั้ง จากนั้นจึงมองเห็นรอยยิ้มเย็นชาเล็กๆที่มุมปากของหานโม่

        หากเมื่อก่อนมีคนมาบอกตี้เฉินว่ารู้สึกใจเต้นตอนที่ผู้หญิงยิ้มอย่างเย็นชาเขาก็คงจะตอบคนผู้นั้นด้วยการเอ่ยคำว่า "ไปให้พ้น" อย่างแน่นอน

       เพราะเขานั้นคิดว่าตนเองก็เหมือนกับชายหนุ่มธรรมดาทั่วไปเว้นเสียแต่ว่าเขาไม่ค่อยสนใจผู้หญิงเท่าไหร่นัก แต่ก็พูดได้ว่าทุกอย่างนั้นล้วนแล้วแต่ปกติดีพอมาเจอกับหานโม่ ตี้เฉินก็เพิ่งตระหนักได้ว่าบางทีนั่นอาจจะเป็นเพราะว่าเขาทนที่จะไม่รำคาญผู้หญิงในโลกนี้ไม่ได้แต่เป็นเพราะความชอบส่วนตัวของเขาเองที่ไม่เหมือนใคร

        ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางที่กำลังเผยรอยยิ้มเย็นชา รวมไปถึงดวงตาที่ดูเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งของหานโม่ ช่างน่าหลงใหลอะไรขนาดนี้

        บนหน้าผามองเห็นดาวดาวที่มีส่องแสงสว่างแวววาวระยิบระยับราวกับไข่มุกที่ค่อยๆร่วงหล่นอยู่บนท้องนภาอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือสาวน้อยในชุดสีดำที่สภาพยุ่งเหยิงเล็กน้อย เส้นผมยาวเงางามหลุดลุ่ยเพราะว่าขยับตัวมากไปและมัดไว้ไม่แน่นหนานักเมื่อครู่ตี้เฉินเห็นด้วยตาตนเองว่าทั้งเส้นผมและเสื้อผ้าเป็นหานโม่ที่จัดการด้วยตนเองทั้งหมดในคราแรกเขาไม่ได้คิดว่าจะมีสิ่งใดที่ผิดแปลกไป แต่เมื่อมามองดูตอนนี้กลับเห็นว่าหานโม่ที่อยู่ในสภาพยุ่งเหยิงเช่นนี้ยังคงงดงาม

        สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านมาลูบไล้แก้มของหานโม่อย่างอ่อนโยนด้วยผิวราวกับหยกที่บอบบางและเนียนละเอียดเสียจนไม่เห็นเส้นขนแม้แต่เส้นเดียวใบหน้าด้านข้างที่สะอาดสะอ้านเรียบเนียนราวกับเด็กทารกเช่นนี้ทำให้ตี้เฉินอยากจะยกมือขึ้นมาสัมผัสเล็กน้อย

        ริมฝีปากบางของหญิงสาววาดออกมาเป็นเส้นโค้งที่เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ

        ปากรูปกระจับที่ละเอียดอ่อนคล้ายกับมีหยดน้ำอยู่ตรงกลางริมฝีปากของหญิงสาวเมื่อได้มองอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ทันใดนั้นภายในใจก็รู้สึกคันอย่างไม่มีเหตุผล

        ตี้เฉินจ้องหานโม่ด้วยดวงตาที่เป็นประกายแพรวพราว

        เขารับรู้มาตลอดว่าหานโม่จัดได้ว่าเป็นหญิงสาวที่รูปโฉมงดงามเป็นอย่างยิ่งแม้ว่าชีวิตที่ผ่านมาเขาจะเคยพบเจอหญิงสาวที่สวยงามมาแล้วมากมาย แต่รูปลักษณ์และท่าทางของคนเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับหญิงสาวที่กำลังอยู่เบื้องหน้าเขา

        หานโม่

        หานโม่......

        ตี้เฉินพึมพำชื่อหานโม่ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ภายในใจ

        เมื่อรวมใบหน้าที่มีรอยยิ้มเย็นชาของหานโม่ในตอนนี้ด้วยแล้วทันใดนั้นอยู่ๆ ตี้เฉินก็พลันรู้สึกได้ว่ามีความร้อนรุ่มสายหนึ่งกำลังพวยพุ่งขึ้นมาจนถึงหน้าผากแต่ในตอนที่ยังไม่ได้คิดให้รอบคอบว่าต้องทำสิ่งใด เขาก็เอนตัวเข้าไปใกล้หานโม่

        จากเดิมที่ภายในหัวของหานโม่เต็มไปด้วยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่มีต่อหน้าผาแห่งนี้วนเวียนไปไม่รู้จบในเวลาต่อมาความทรงจำเลวร้ายในอดีตเหล่านั้นก็ถูกพัดหายไปด้วยทิวทัศน์งดงามเบื้องหน้าและสายลมยามค่ำคืนที่กระทบตามร่างกายทำให้หานโม่รู้สึกเบิกบานและผ่อนคลายขึ้นมากนัก

        ตั้งแต่แรกเมื่อฟื้นขึ้นมาในทวีปแห่งนี้ หานโม่ก็มุ่งมั่นที่จะพัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองอยู่เสมอจึงไม่เคยได้มีช่วงเวลาพักผ่อนหย่อนใจเช่นนี้มาก่อนเลย

        ในยามที่ผู้คนต่างรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวก็มักจะชอบบิดขี้เกียจกันหานโม่ที่ได้ขยับร่างกายออกแรงไปก่อนหน้านี้ก็กำลังรู้สึกว่าไม่ค่อยสบายตัวเท่าใดนักจึงเอนตัวไปด้านหลังและยืดแขนออกมาเหยียดบิดขี้เกียจไปเสียหนึ่งที

        ดวงตาของตี้เฉินที่กำลังมองแก้มของหานโม่อยู่ก็ถูกแขนเรียวของนางปัดผ่านเฉียดริมฝีปากของตี้เฉินไป "......"

        ช่างใกล้มากอะไรขนาดนั้น

        และตี้เฉินก็คล้ายจะโกรธเล็กน้อย

        ดวงตาคมทอประกายดำมือ จากนั้นจึงยืดตัวขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนักพลางหันหน้าไปมองหานโม่

        หานโม่ที่ยืดเส้นยืดสายเสร็จจนรู้สึกสบายตัวแล้วนั้น นางไม่ได้สนใจสายตาของตี้เฉินที่มองมาเลยแม้แต่น้อย

        อยู่ๆ ตี้เฉินก็เกิดคำถามผุดขึ้นมาในใจ

        ผู้หญิงอย่างหานโม่ที่มีวิธีในการจัดการสิ่งต่างๆ หรือวิธีการพูดก็ล้วนดูไม่เหมือนกับผู้คนในทวีปแห่งนี้เลยและนิสัยเอ้อระเหยไม่รีบร้อนของนางนั้นก็ทำให้ตี้เฉินรู้สึกว่าช่างน่าสนใจมาก

        เขาได้เดินทางไปทั่วทั้งทวีปเสวียนเทียนและพบเจอผู้คนมากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้แต่ก็ไม่เคยเห็นใครที่มีลักษณะพิเศษเหมือนหานโม่

        "หานโม่ เจ้ามาจากที่ใดกันหรือ?" อยู่ๆ ตี้เฉินก็ถามหานโม่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

        หานโม่ตกตะลึงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็เหลือบตาขึ้นมองหน้าตี้เฉิน นางเอ่ยตอบเขากลับไปว่า "ข้าแน่ใจว่าเพิ่งถูกท่านอุ้มมาเองนะ"

        ตี้เฉิน "......"

        อารมณ์ขันที่น่าเบื่อของหานโม่นั้น ตี้เฉินกลับแสดงท่าทางออกมาว่าเขาไม่ได้ตลกด้วยเลย

        "สิ่งที่ข้าถามก็คือ เจ้ามาจากไหนการกระทำของเจ้าดูไม่เหมือนผู้ที่มาจากเสวียนเทียนเลย"

        เมื่อหานโม่ได้ฟังความหมายในคำพูดของตี้เฉินแล้ว นางไม่คาดคิดเลยว่าตี้เฉินจะฉลาดหลักแหลมอะไรขนาดนี้แม้ว่าจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ใบหน้างามกลับไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาเลย "การกระทำของผู้คนในเสวียนเทียนที่ท่านเอ่ยถึงนี่ คือการถูกรังแกแล้วก็สิ้นหวังจนตายใช่หรือไม่?”

        ตี้เฉินจ้องมองหานโม่อย่างเงียบๆ ไปชั่วขณะหนึ่ง

        ผ่านไปไม่นาน เขาก็หัวเราะออกมาดังลั่น

        "เจ้านี่นะ เจ้านี่"

        เสียงหัวเราะของเขาท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบงันช่างน่าดึงดูดยิ่งนักน้ำเสียงของเขาไม่รู้เจ้าตัวตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ พอได้ยินแล้วในหูของคนที่ได้ฟังนั้นก็รู้สึกราวกับว่ากำลังบางสิ่งบางอย่างที่ขนปุกปุยมาลูบคลำ

        หานโม่รู้สึกขนลุกที่ใบหูอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นนางก็เบนสายตามองไปทางอื่นอย่างเงียบๆ พยายามกำจัดความรู้สึกแปลกๆที่เกิดจากคำพูดของตี้เฉินออกไปจากความคิดด้วย

        และเพื่อให้ตนเองกลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุด หานโม่จึงเปลี่ยนเรื่องว่า"งั้นแล้วท่านเล่า? ท่านมาจากที่ใดงั้นหรือ?"

        ตี้เฉินหัวเราะ "มิใช่ว่าเจ้ารู้อยู่แล้วหรอกหรือว่าข้ามาจากที่ใด?"

        หานโม่ก็หัวเราะเช่นกัน "ข้าไม่คิดว่าหัวหน้ากลุ่มนักฆ่ารับจ้างเปลวเพลิงสีชาดคือตัวตนที่แท้จริงของท่านหรอก"

        ........................................................................

        เชิงอรรถ

        [1] เสือหน้ายิ้ม หมายถึงหน้าเนื้อใจเสือ คือคนที่หน้าตาดูใจดีมีเมตตาแต่ใจคอดุร้ายโหดเหี้ยม