"โทยะ? นายทำหน้าแปลกๆ ไปนะ เป็อะไรหรือเปล่า?" สึกิโตะเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สีหน้าเริ่มเปลี่ยนจากสบายใจเป็กังวลทันที "นายฝันร้ายเหรอ?"
โทยะถอนหายใจยาว ก่อนจะตัดสินใจเล่าเื่ทั้งหมด "เมื่อกี้... ฉันฝันถึงตอนที่เราเด็ก ๆ ที่ไปดูดาวตกกันบนเขาน่ะ และ... เื่ที่เราให้สัญญากัน แล้วก็มีเสียงผู้หญิงพูดอะไรแปลก ๆ... 'รุ่นต่อไปคือพวกเ้าสินะ' อะไรแบบนั้นน่ะ"
สิ้นเสียงของโทยะ สีหน้าของสึกิโตะก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่สดใสเมื่อครู่พลันกลับกลายเป็ครุ่นคิดอย่างจริงจัง มือของเขากำผ้าห่มแน่น
"ฝันนั้นน่ะ... ผมก็ฝันแบบเดียวกันเลย" สึกิโตะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลงกว่าปกติ แล้วเขาก็เปลี่ยนกลับมาเป็รอยยิ้มอย่างรวดเร็ว พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย "แต่คิดถึงตอนเราเด็กจังเลยเนอะ! ่นั้นนายซุ่มซ่ามกว่านี้อีก"
โทยะชี้หน้าเพื่อน "เอะ! นายก็ฝันหรอ!?"
สึกิโตะพยักหน้าเล็กน้อย "อืม... โทยะน่ะ อย่าเพิ่งคิดมากไปเลยนะ" เขาลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปลูบผมสีส้มทองของโทยะเบาๆ "ผมว่าเราอาจจะเครียดจากการอ่านหนังสือเมื่อคืนนี้แน่เลย" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ตั้งใจจะให้โทยะสบายใจ
ฉากที่ 2 โรงพยาบาล
ทั้งสองเริ่มเตรียมตัวแต่งตัวไปโรงเรียน สึกิโตะกำลังผูกเนคไท ในขณะที่โทยะเดินไปหยิบเสื้อนักเรียนของตัวเอง ทันใดนั้น! ความเ็ปอย่างรุนแรงก็แล่นเข้าสู่ศีรษะของโทยะอย่างไม่ทันตั้งตัว มันเป็ความปวดที่เหมือนมีบางสิ่งกำลังขยายตัวอยู่ในหัวของเขา
"อึ่ก...!" โทยะครางออกมาเบาๆ มือบางยกขึ้นกุมขมับ ดวงตาเบิกกว้าง
"โทยะ!?" สึกิโตะรีบหันกลับมา ทันเห็นเพื่อนสนิททรุดลงกับพื้น ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้ม ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็สีดำ และโทยะก็สลบไป
หนึ่งวันเต็มผ่านไป โฮชิ โทยะ ลืมตาตื่นขึ้นในห้องพยาบาลของโรงพยาบาล กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวล
"โทยะ! นายฟื้นแล้ว!"
"นายเป็อะไรมากไหม! หมอบอกว่านายเครียดสะสมนะ!" สึกิโตะถามอย่างร้อนรน
โทยะพยายามเรียบเรียงความคิด "ไม่... ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในหัว ทุกอย่างขาวไปหมด แล้วผมก็ไม่รู้เื่อะไรเลย"
สึกิโตะยิ้มกว้างออกมาทันทีที่ได้ยินว่าเพื่อนไม่เป็อะไร "ไม่เป็ไรก็ดีแล้วหล่ะ ดีจังที่นายไม่เป็อะไร..."
เขาลูบผมโทยะอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม
ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก คุณหมอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "ถ้าหายดีแล้วก็กลับบ้านได้เลยนะ"
หลังจากออกจากโรงพยาบาล ทั้งสองก็ตัดสินใจไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะประจำเมือง พวกเขานั่งคุยกันเหมือนที่เพื่อนสนิทคุยกันปกติ พูดคุยถึง การเรียน การบ้าน และเื่ตลกในโรงเรียน เพื่อพยายามปัดเป่าเื่น่าใเมื่อเช้าให้หมดไป
ฉากที่ 3 สุริยันแต่แล้ว... จู่ ๆ ท้องฟ้าก็มืดมิดลงอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าที่เคยมียามบ่ายกลับถูกแทนที่ด้วยความมืดสนิทราวกับค่ำคืนที่ไม่ควรจะเป็นโทยะใอย่างมากด้วยสัญชาตญาณ เขาคว้าแขนสึกิโตะไว้แน่น ใบหน้าขาวซีดด้วยความกลัว
จากนั้น... เสียงของผู้หญิงที่พวกเขาได้ยินในความฝันก็ดังก้องไปทั่วฟ้า
"ผู้สืบทอดพลังแห่งจันทรา... และ ดาราเอ๋ย"
สิ้นสุดประโยค เสียงที่ก้องกังวานก็เงียบลง แต่ความมืดมิดก็ถูกฉีกขาดออกด้วยแสงสว่างอันเจิดจ้า ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฟ้าเหนือสวนสาธารณะ
เธอมีรูปร่างสูงสง่า ผมยาวสีแดงประกายทอง สวมชุดสีส้มแดง กระโปรงยาวผ่าข้าง เผยให้เห็นเรียวขาที่งดงาม ใบหน้าของเธอสวยงามและดูสุขุมเยือกเย็น แต่ดวงตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจหยั่งถึง
ผู้คนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดและพลัง:
"ข้าคือสุริยัน ต้นกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง"
3K
