
ตอนที่5 นางมารร้าย
“เป็บ้าอะไรเนี่ย ร้องเอะอะโวยวายไม่อายคนอื่นหรือไง ห๊ะ”
ผมลดกระจกลงมาแล้วจ้องหน้าพรีมซึ่งอยู่ในชุดนักศึกษามหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง เอาจริงๆ พรีมก็เป็ผู้หญิงที่สวยน่ารักอยู่หรอกนะทั้งรูปร่างหน้าตา เสียแต่ท่าทางเหมือนพวกทอมบอยนี่แหละที่ดูขัดหูขัดตาชะมัดในความรู้สึกของผม
“ใครกันแน่วะที่หน้าไม่อายมาแอบทำอะไรกันบนรถกลางวันแสกๆ แบบนี้ อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะเจย์ว่านายกำลังทำอะไรแพทอยู่”
ผมละโคตรเกลียดเลยไอ้พวกรู้ทันเนี่ย!
“ลงมาเลยนะแพทกลับบ้านพร้อมกับพี่ ไม่งั้นเื่นี้ถึงหูคุณพ่อแน่”
“พี่พรีม เดี๋ยวแพทลงเอง”
พรีมเดินไปกระชากประตูฝั่งที่แพทนั่งอยู่แล้วพยายามดึงแขนแพทให้ลงมาจากรถอย่างทุลักทะเล
“ตัวเองคิดลามกน่ะสิเลยพาลคิดว่าคนอื่นต้องทำลามกตามไปด้วย โถ่” พอเปิดประตูรถลงไปได้ผมก็เดินปรี่เข้าไปหาพรีมทันที
“คิดว่าฉันรู้ไม่ทันพวกผู้ชายอย่างนายงั้นสินายเจย์”
พรีมเชิดหน้าหรี่ตามองผมราวกับเป็ศัตรูคู่อาฆาตกับเธอมาสักร้อยชาติ พรีมอายุห่างจากแพทเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น แต่เธอก็ชอบทำตัวเหมือนอายุมากกว่าน้องสาวสักสองรอบ ชอบบงการชี้นำต่างๆ นานาราวกับแม่คนที่สอง
“รู้ทันอะไร ฉันกำลังทำอะไรแพทไหนว่ามาสิ”
ผมจ้องเธอคืนอย่างไม่ยอมหลบสายตาเหมือนกัน
“เจย์พอเถอะ เดี๋ยววันนี้แพทกลับบ้านกับพี่พรีมก็ได้ นะเจย์นะ อย่ามีเื่กันเลย”
แพทรั้งแขนของผมเอาไว้ ผมละสุดจะเซ็งเลยให้ตายเหอะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับแพทแล้วแท้ๆ ดันมีมารอย่างยัยพรีมมาขวางเข้าจนได้
“นังมารร้าย”
ผมจงใจพูดออกมาเพื่อให้พรีมได้ยิน
“ก็ยังดีกว่าไอ้พวกหน้าม่อล่ะวะ”
พรีมสวนขึ้นมาทันทีเหมือนกัน
“ใครหน้าม่อ อะไรยังไงพูดมาให้เคลียสิ”
ผมไม่ยอมจบง่ายๆ เหมือนกัน คราวนี้พรีมหันไปทางแพทแล้วจับปลายคางของน้องสาวเชยขึ้น ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็รอยยิ้มหยัน
“ปากแพทซีดซะขนาดนี้มันจะเกิดจากอะไรได้อีก ถ้านายไม่ได้จูบปากกับเธอ”
บร๊ะ! ยัยคนนี้ช่างสังเกตดีเป็บ้า
“เออ ฉันจูบแพท แล้วไง ตัวเองอิจฉาน้องที่ไม่มีใครจูบละสิ”
ผมเริ่มตีรวนและมันก็ได้ผลดีเกินคาด พรีมหน้าแดงจัดยกฝ่ามือขึ้นฟาดลงมาหาผม แต่ดีที่ผมระวังตัวอยู่แล้วจึงคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ได้ทัน
“เชิญตีกันให้ตายไปเลยนะเจย์ พี่พรีมด้วย แพทจะกลับบ้านเอง”
แพทเดินห่างจากผมและพรีมออกไปอย่างหัวเสีย
“แพทรอด้วย ฝากไว้ก่อนเถอะนายเจย์”
พรีมกัดฟันกรอด
“จะฝากอะไรไม่ทราบ ไม่รับฝากโว้ย”
พรีมสะบัดข้อมือจนหลุดจากผม เธอชี้หน้าผมแล้วรีบวิ่งตามแพทไปติดๆ ทิ้งผมให้ยืนอารมณ์ค้างเติ่งอยู่คนเดียว
“แมร่ง เซ็งชิบหาย”