Hot Blood ร้อนรักวัยระเริง (Nc21+)

    ตอนที่5 นางมารร้าย


    ตอนที่5 นางมารร้าย


               “เป็๲บ้าอะไรเนี่ย ร้องเอะอะโวยวายไม่อายคนอื่นหรือไง ห๊ะ”

               ผมลดกระจกลงมาแล้วจ้องหน้าพรีมซึ่งอยู่ในชุดนักศึกษามหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง เอาจริงๆ พรีมก็เป็๞ผู้หญิงที่สวยน่ารักอยู่หรอกนะทั้งรูปร่างหน้าตา เสียแต่ท่าทางเหมือนพวกทอมบอยนี่แหละที่ดูขัดหูขัดตาชะมัดในความรู้สึกของผม

               “ใครกันแน่วะที่หน้าไม่อายมาแอบทำอะไรกันบนรถกลางวันแสกๆ แบบนี้ อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะเจย์ว่านายกำลังทำอะไรแพทอยู่”

               ผมละโคตรเกลียดเลยไอ้พวกรู้ทันเนี่ย!

               “ลงมาเลยนะแพทกลับบ้านพร้อมกับพี่ ไม่งั้นเ๱ื่๵๹นี้ถึงหูคุณพ่อแน่”

               “พี่พรีม เดี๋ยวแพทลงเอง”

               พรีมเดินไปกระชากประตูฝั่งที่แพทนั่งอยู่แล้วพยายามดึงแขนแพทให้ลงมาจากรถอย่างทุลักทะเล

               “ตัวเองคิดลามกน่ะสิเลยพาลคิดว่าคนอื่นต้องทำลามกตามไปด้วย โถ่” พอเปิดประตูรถลงไปได้ผมก็เดินปรี่เข้าไปหาพรีมทันที

               “คิดว่าฉันรู้ไม่ทันพวกผู้ชายอย่างนายงั้นสินายเจย์”

               พรีมเชิดหน้าหรี่ตามองผมราวกับเป็๞ศัตรูคู่อาฆาตกับเธอมาสักร้อยชาติ พรีมอายุห่างจากแพทเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น แต่เธอก็ชอบทำตัวเหมือนอายุมากกว่าน้องสาวสักสองรอบ ชอบบงการชี้นำต่างๆ นานาราวกับแม่คนที่สอง

               “รู้ทันอะไร ฉันกำลังทำอะไรแพทไหนว่ามาสิ”

               ผมจ้องเธอคืนอย่างไม่ยอมหลบสายตาเหมือนกัน

               “เจย์พอเถอะ เดี๋ยววันนี้แพทกลับบ้านกับพี่พรีมก็ได้ นะเจย์นะ อย่ามีเ๱ื่๵๹กันเลย”

               แพทรั้งแขนของผมเอาไว้ ผมละสุดจะเซ็งเลยให้ตายเหอะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับแพทแล้วแท้ๆ ดันมีมารอย่างยัยพรีมมาขวางเข้าจนได้

               “นังมารร้าย”

               ผมจงใจพูดออกมาเพื่อให้พรีมได้ยิน

               “ก็ยังดีกว่าไอ้พวกหน้าม่อล่ะวะ”

               พรีมสวนขึ้นมาทันทีเหมือนกัน

               “ใครหน้าม่อ อะไรยังไงพูดมาให้เคลียสิ”

               ผมไม่ยอมจบง่ายๆ เหมือนกัน คราวนี้พรีมหันไปทางแพทแล้วจับปลายคางของน้องสาวเชยขึ้น ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็๞รอยยิ้มหยัน

               “ปากแพทซีดซะขนาดนี้มันจะเกิดจากอะไรได้อีก ถ้านายไม่ได้จูบปากกับเธอ”

               บร๊ะ! ยัยคนนี้ช่างสังเกตดีเป็๞บ้า

               “เออ ฉันจูบแพท แล้วไง ตัวเองอิจฉาน้องที่ไม่มีใครจูบละสิ”

               ผมเริ่มตีรวนและมันก็ได้ผลดีเกินคาด พรีมหน้าแดงจัดยกฝ่ามือขึ้นฟาดลงมาหาผม แต่ดีที่ผมระวังตัวอยู่แล้วจึงคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ได้ทัน

               “เชิญตีกันให้ตายไปเลยนะเจย์ พี่พรีมด้วย แพทจะกลับบ้านเอง”

               แพทเดินห่างจากผมและพรีมออกไปอย่างหัวเสีย

               “แพทรอด้วย ฝากไว้ก่อนเถอะนายเจย์”

               พรีมกัดฟันกรอด

               “จะฝากอะไรไม่ทราบ ไม่รับฝากโว้ย”

               พรีมสะบัดข้อมือจนหลุดจากผม เธอชี้หน้าผมแล้วรีบวิ่งตามแพทไปติดๆ ทิ้งผมให้ยืนอารมณ์ค้างเติ่งอยู่คนเดียว

               “แมร่ง เซ็งชิบหาย”