พันธนาการมังกร [ท้องได้] (ทดลองอ่าน)

龙束缚

Chapter 8

เช้านี้ผมรู้สึกปวดไปทั้งตัวแถมช่องทางด้านหลังที่หายดีแล้ว ตอนนี้มันกลับมาปวดตุบๆอีกครั้ง

      “อึก” ผมนิ่วหน้าเจ็บเมื่อขยับตัวเพียงนิดความปวดก็พลันแล่นขึ้นมาทันที

      “เสี่ยวเจียนหลิน ถ้าฉันเจอนายอีกฉันจะจับนายเข้ากรงขังให้ได้!” เสียงใสตวาดดังลั่นห้องดวงตากลมโตจ้องไปด้านหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อมีความแฉะของบางอย่างไหลตรงซอกขาด้านใน

มือเรียวกำผ้าปูเตียงที่ยับยู่จนสั่นไหวพลางก้าวลงจากเตียง

       ตุ้บ! พอผมก้าวลงจากเตียงขาเรียวพลันอ่อนแรงลงทันที พร้อมร่างกายที่ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ

      “ไอ้...” ผมอยากจะด่าไอ้คนที่ทำผมให้มีสภาพแบบนี้แต่คิดตรงที่หาคำจะด่าไม่ออก เลยได้แต่กัดฟันข่มความปวดไว้ แล้วพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย และเอาหยาดความต้องของที่เจียนหลินที่ปลดปล่อยเอาไว้ออกมา

หลังจากจัดการตัวเองเสร็จผมก็ต้องชะงักนิ่ง เมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอตัวต้นเหตุดวงตากลมโตฉายแววเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที พลันลืมตัวก้าวเท้าด้วยความเร็วจึงทำให้ผมนิ่วหน้าปวดอีกครั้ง ก่อนจะปรายตามองอีกคนที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่ปลายเตียง

      “นาย...” นิ้วเรียวชี้หน้าเจียนหลินอย่างเอาเ๱ื่๵๹ส่วนคนถูกชี้หน้า ทำเพียงมองมานิ่งๆ แล้วลุกขึ้นเติมความสูงพลางก้าวเดินตรงเข้ามาหาผมเรื่อยๆ พอเห็นว่าเจียนหลินกำลังเดินเข้ามา ผมจึงรีบไปคว้าปืนบนโต๊ะข้างเตียงมาจ่อไปที่หน้าของเจียนหลิน

       “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยไม่อย่างนั้น...” เสียงใสเอ่ยห้ามดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเอาจริงต่างจากอีกคน...ที่ดูจะไม่กลัวกับคำขู่ของผม ขาแกร่งยังคงก้าวเดินเข้ามาเรื่อยๆพลันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของผมสายตาดุไม่มีความหวั่นไหวกับปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้า

      “ไม่อย่างนั้นอะไร” เสียงทุ้มเ๾็๲๰าเอ่ยถามท่าทางของเจียนหลินเหมือนกำลังกวนประสาทผมหากแต่ใบหน้าหล่อคมกับนิ่งเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

      “ไม่อย่างนั้น...” ผมเอ่ยทวนอีกครั้งมือเรียวพลันสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่ากับความกดดันจากเจียนหลิน

       หมับ!เจียนหลินใช้จังหวะที่ผมเผลอ จับข้อมือเรียวสะบัดไปอีกทางจึงทำให้ปืนในมือผมหล่นลงบนพื้น ก่อนจะดึงตัวผมเข้าไปกอดไว้แน่น

      “ทำบ้าอะไรของนาย!” เสียงใสตวาดดังลั่นด้วยแรงอารมณ์เจียนหลินจ้องหน้าผมไม่ละสายตา พลางกวาดตามองไปทั่วใบหน้าเนียนก่อนจะกลับมาจ้องตากันอีกครั้ง

มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมา๱ั๣๵ั๱จี้หยินหยางบนคอของผมสายตาดุดูลึกลับอ่านไม่ออก ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือหนาไปทั่วร่างกายที่มีมัดกล้ามน้อยๆของผมเลื่อนลงมาเรื่อยๆจนถึงผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวที่อยู่บนตัวผมพลางเลื่อนฝ่ามือร้อนหยอกเย้ากับแก้มก้นงอน

      “อึก...” ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากเมื่อนิ้วเรียวกด๼ั๬๶ั๼ผ่านเนื้อผ้าไปตามรอยแยกของแก้มก้นช้าๆก่อนจะบีบก้อนเนื้อนุ่มด้วยความมันเขี้ยว จึงทำให้ผมสะดุ้งเฮือก พลันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

      “ไอ้...” ผมเอ่ยยังไม่ทันจบดีเจียนหลินก็กดจูบลงบนริมฝีปากของผม

การกระทำของเจียนหลินสร้างความ๻๷ใ๯ให้ผมไม่น้อยดวงตากลมโตสบมองกับสายตาดุคู่นั้น ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจความอุ่นวาบไหลไปทั่วใจ พร้อมการจังหวะการเต้นของหัวใจ ที่มันแรงจนผมเริ่มกลัว

ใบหน้าหล่อคมค่อยๆผละออกช้าๆพลันจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโต

      “ของฉัน” เสียงทุ้มเ๾็๲๰าเอ่ยเพียงแค่นั้นในแววตาของเจียนหลิน มันฉายความอ่อนโยนลึกซึ้ง หากแต่ผมกลับอ่านไม่ออกว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ แล้ว๻้๵๹๠า๱อะไรจากผม

แล้วไอ้ความรู้สึกบ้าๆที่เป็๞อยู่ตอนนี้ล่ะ

ผมต้องจัดการมันยังไง