แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

ภายในรถ

ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมามีแค่เพียงเสียงเพลงที่รุ่นพี่ใจร้ายเปิดไว้๻ั้๫แ๻่ขึ้นรถและสุดท้ายก็เป็๞ฉันเองที่ทนไม่ไหวมันอึดอัดจนต้องถามออกไป

“นี่เราจะไปกินข้าวกันที่ไหนคะ”

“…” และเขาก็เงียบ

“รุ่นพี่!! ได้ยินที่พูดไหมคะเนี้ย”ฉันเริ่มที่จะโมโหรุ่นพี่ใจร้ายและพอเขาไม่ตอบฉันก็เลือกที่จะหันหน้าออกไปมองที่นอกหน้าต่างแทน

“ต่อไปให้เรียกแทนตัวเองว่า หนู”ฉันหันมองหน้ารุ่นพี่ใจร้ายทันที อยู่ดีๆก็มาออกคำสั่งให้แทนตัวเองว่าอย่างนู้นอย่างนี้นี่เขามีสิทธิ์อะไร วุ่นวายจริงให้ตายเถอะ

“ทำไหมต้องเรีย...”ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยค เขาก็พูดแทรกขึ้นมา

“ฉันว่าน่ารักดี”เขาพูด

“...”

“เรามีภารกิจเดทกันอยู่ ตอนนี้เธอเป็๲แฟนฉันเพราะฉะนั้นฉันพูดอะไร เธอต้องฟัง”และรุ่นพี่ใจร้ายก็ใช้สายตาดุมองมาที่ฉัน

“เห้อ ก็ได้ค่ะ”ฉันถอนหายใจออกมาเสียงดังพรางคิดในใจว่าอาทิตย์เดียวเท่านั้นก็จะได้อิสระจากกิจกรรมบ้าๆนี้แล้ว

ร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้า

“อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ”เมื่อเดินเข้ามานั่งภายในร้านอาหารรุ่นพี่ปี4ก็เริ่มสั่งอาหารทันทีและไม่ลืมที่จะถามฉันว่าอยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม

“แค่นี้ก็เต็มโต๊ะแล้วค่ะรุ่นพี่”ฉันมองดูอาหารที่ตั้งอยู่เต็มโต๊ะและเผลอหันไปสบตากับรุ่นพี่เข้าพอดี

“พี่วิน”

“หื้มม”อยู่ดีๆรุ่นพี่ใจร้ายก็พูดชื่อตัวเองขึ้นมา

“เรียกฉันว่าพี่วินแล้วก็เลิกทำหน้าจะตายแบบนั้นด้วย”

“....” เหอะที่เซงก็เพราะใครกันล่ะเนอะ

“มานั่งตรงนี้” เขาออกคำสั่งอีกแล้วเรียกให้ฉันไปนั่งตรงข้างๆเขา

“ทำไมคะ”

“ต้องถ่ายรูปคู่”

“หื้ออ”

“ภารกิจแรก เขาพึ่งส่งมา”

“ส่งมาว่าไงบ้างคะไหนขอดูหลักฐานหน่อยค่ะ”ไม่พูดเปล่า ฉันแบบมือขอดูหลักฐานบนมือถือเครื่องหรูของรุ่นพี่ใจร้ายทันทีแต่เขาไม่ให้ดูอีกทั้งยังออกคำสั่งเสียงใส่ฉันอีก

“มานั่งตรงนี้!!”รุ่นพี่ใจร้ายเริ่มหงุดหงิดแสดงอาการดุดันออกมาฉันจึงจำใจต้องลุกเดินไปนั่งข้างๆเขา

“ถ้าเธอไม่ยิ้มฉันก็ไม่กดถ่ายหรอกนะ”ฉันนี่กรอกตามองบนเลยแต่จะทำไงได้เขาพูดมาแบบนี้ฉันเลยต้องฝืนยิ้มออกไปและรุ่นพี่ใจร้ายก็เริ่มถ่ายรูปเซลฟี่ของเราสองคนถ่ายตั้งหลายมุม หลายภาพ

“พี่เขยิบเข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ!!” เพราะเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันจนใบหน้าของเราสองคนแทบจะติดกันอยู่แล้ว

“รู้จักคำว่าเดท คู่รักไหม”รุ่นพี่ใจร้ายพูดแต่ก็ยังไม่ยอมที่จะเขยิบเอาหน้าดูดีหล่อเหลาของตัวเองให้ออกห่างจากใบหน้าของฉัน

“เห้ออ”ฉันได้แต่ถอนหายใจระบายความน่ารำคาญออกไป

หลังกินอาหารเสร็จ

ภายในรถ

“จอดตรงป้ายรถเมล์นี้ได้เลยค่ะ”เนื่องจากตอนนี้มันเริ่มมืดแล้วฉันเกรงใจรุ่นพี่ใจร้ายด้วยและไม่อยากให้เขารู้จักคอนโดของฉันด้วยเลยเลือกที่จะบอกรุ่นพี่ใจร้ายไปแบบนั้น   

“...”เขายังคงเงียบ

“พี่วิน” ฉันเรียกรุ่นพี่ใจร้ายอีกครั้ง

“คอนโดอยู่ที่ไหน”สุดท้ายรุ่นพี่ใจร้ายก็พูดออกมาสักที

“เกรงใจค่ะ ลงตรงนี้ได้จริงๆนะคะ”แต่เขาก็ยังเป็๞เขา ไม่สนใจ ไม่ฟังคำพูดของฉันเลยสักนิด กวนประสาทและสุดท้ายเขาเงียบฉันก็เลยต้องบอกชื่อคอนโดของฉันให้รุ่นพี่ใจร้ายรู้ถึงที่อยู่ของฉันและก็ไม่ลืมที่จะขอมือถือของฉันคืน

“คอนโดXXXค่ะ เอ่อขอมือถือคืนด้วยค่ะ” และเขาก็ยื่นมือถือคืนกลับมาให้ฉัน

ผ่านไปสักพัก Zzz

“ถึงแล้ว”ด้วยระยะที่ไกลพอสมควรประกอบกับเมื่อคืนนั่งดูซีรี่ย์จนดึกแถมแอร์ก็ยังเย็นอีกด้วยจึงทำให้ฉันเผลอหลับพอได้ยินเสียงเหมือนใครเรียกก็สะดุ้งตื่น พอลืมตาขึ้นมาก็เจอกับหน้าของรุ่นพี่ใจร้ายที่ใบหน้าของเขาแทบจะชนกับหน้าของฉันอยู่แล้ว

“อ๊ะพี่ทำไรเนี้ย”เขานิ่งรุ่นพี่ใจร้ายแค่จะถอดสายคาดเบลท์ให้กับฉัน

“เช็ดน้ำลายหน่อย”คนบ้านิเ๱ื่๵๹แบบนี้เขาสมควรบอกฉันไหมเนี้ย น่าอายจริงๆเลย

คอนโดXXX

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง..หนู” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณเขาและเพราะสายตาที่เขามองฉันอยู่ เลยต้องแทนตัวเองว่าหนูตามที่พี่เขาบอก

“เดี๋ยว”ฉันที่กำลังจะเปิดประตูรถจะก้าวออกไปก็ต้องหยุดแล้วหันไปมองพี่เขา

“ฉันจะขึ้นไปกับเธอด้วย”

“หา จะขึ้นไปทำไมคะ”

“ทำไมชอบให้เตือนตลอดเลย” ไม่พูดเปล่า เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนหลังฉันแทบจะชิดกับเบาะรถอยู่แล้วฉันจึงใช้มือดันหน้าอกเขาออกไป

“คนเป็๞แฟนกันขึ้นไปไม่ได้หรอ” รุ่นพี่พูดมาแต่ละคำนี่มันแบบ...

“พี่ไม่ต้องเล่นจริงจังก็ได้นี่คะ”เพราะเขาดูจริงจังจนเกินไป ฉันเลยลองพูดออกไป

“โทษทีนะ ฉันเป็๞คนจริงจัง” เมื่อลงจากรถ ฉันจึงเป็๞คนเดินนำหน้ารุ่นพี่ใจร้ายเข้าไปก่อนแต่เพราะพอเข้าไปในลิฟท์ รุ่นพี่ใจร้ายเป็๞คนเข้าทีหลังเลยต้องกดลิฟท์

“ชั้นไหน ห้องอะไร”แล้วฉันก็บอกชั้นที่อยู่และเบอร์ห้องไปพอถึงชั้นที่ฉันอยู่แล้ว ฉันก็เดินออกมาก่อนจนมายืนอยู่หน้าห้องพักของตัวเอง

“พี่ช่วยหันหน้าไปทางอื่นหน่อยได้ไหมคะ”เพราะไม่อยากให้รุ่นพี่ใจร้ายรู้รหัสเข้าห้องจึงได้บอกเขาออกไปแต่แทนที่รุ่นพี่ใจร้ายจะฟังดันกลับเดินเข้ามาใกล้ฉันและพูดออกมาว่า

“ฉันรู้รหัสแล้วจะทำไม กลัวฉันหรอ” เขายิ้มกรุ้มกริ่ม

“ตลก”ฉันพูดออกมาเบาๆเพราะกลัวเขาได้ยินและรีบกดรหัสเผื่อที่จะเข้ามาในห้องพักของฉัน

ภายในห้องของฉัน

เมื่อเดินเข้ามาภายในห้อง รุ่นพี่ปี4ก็เดินสำรวจห้องของฉัน เขาเดินไปทุกมุมภายในห้องไม่เว้นแม้แต่ในห้องนอน

“อยู่คนเดียว?” เขาเดินมาหยุดอิยู่ตรงโซฟาในห้องรับแขกที่ฉันนั่งอยู่ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆกายฉัน

“ค่ะ”

“เธอสะดวกที่คอนโดของเธอหรือคอนโดของฉัน”

“คืออะไรคะ”ฉันฟังรุ่นพี่ใจร้ายพูดแล้วงงเลยถามออกไป

“ต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกัน มันคือภารกิจไงครั้งหน้าถ้าให้ฉันเตือนอีกครั้ง ฉันจะไม่เตือนปากเปล่าแล้วนะ”

“...”นี่เขาจะขู่อะไรฉันนักหนาเนี้ย

“พี่จะกลับได้ยังคะ หนูง่วง”

“เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วฉันจะกลับ”พูดจบรุ่นพี่ใจร้ายก็เดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนของฉันโดยที่ไม่ขออนุญาตสักคำแล้วรุ่นพี่ใจร้ายก็กลับออกไป หลังจากนั้นฉันจึงนอน๻ั้๫แ๻่6โมงเย็นยัน4ทุ่ม

เวลา4ทุ่ม

หลังจากที่ฉันได้นอนหลับไปก็สะดุ้งตื่นมาอีกทีก็เพราะมีสายเรียกเข้าและปลายสายก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเขาก็คือพี่วินนั่นเองแต่ที่ทำฉัน๻๷ใ๯คือชื่อที่แสดงหน้าจอนี่แหละ รู้ไหมว่าพี่เขาบันทึกไว้ว่ายังไง ก็ “พี่วิน แฟนของเธอ”

เพราะมัวแต่๻๠ใ๽อยู่เลยทำให้ไม่ได้รับสายของพี่เขาอยู่ๆสักพักก็มีข้อความจาก Line เด้งเข้ามา

Line

ธาวิน : ถ้าฉันโทรอีกครั้งแล้วไม่รับอีก10นาทีเราเจอกัน

ฉันกดตอบกลับข้อความกลับไป

พราว : โอ๊ยหนูหลับอยู่

เมื่อฉันพิมพ์ข้อความส่งไปเสร็จพี่เขาก็โทรกลับมาทันที

“มีอะไรคะ” ฉันที่พึ่งตื่นนอนก็พูดเสียงงัวเงียพร้อมกับหาวใส่หน้าจอมือถือกลับไป

“พรุ่งนี้วันเสาร์ 10โมงฉันจะไปรับไปกินข้าวกับ ดูหนัง”

“แต่...หนู”

“แต่อะไร ทำไม”

“วันหยุด หนูก็อยากนอนไหมอ่ะ”

“ไว้นอนในรถ!! อย่าสาย“ แล้วพี่เขาก็วางสายไป

“จิ๊ เมื่อไหร่จะจบกิจกรรมบ้าๆนี้สักที”