2 อาทิตย์ผ่านไป...
ร่างสูงใหญ่ของชายกำยำนั่งซดเบียร์อยู่ในร้านเหล้าั้แ่หัววัน ใบหน้าเหี่ยวย่นตามอายุดูเกรงขามจนเ้าของร้านเหล้าไม่กล้าเอามาเสิร์ฟ เส้นผมและหนวดดกหนาล้วนแล้วแต่เป็สีขาว เสื้อผ้าที่สวมใส่แตกต่างออกไปจากคนพื้นถิ่น กระเป๋าเป้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นใกล้ตัวทำให้รู้ว่าชายสูงวัยคนนี้เป็นักเดินทาง
“แก้วที่ห้าแล้วครับนายท่าน”
“ข้ามีปัญญาจ่ายหรอกน่า!”
เมกอร์ตะคอก...
เขาเป็ชายวัยห้าสิบปลายๆที่มีรูปร่างกำยำแข็งแรง ผิวสีแทนเข้มดิบเถื่อนเต็มไปด้วยแผลเป็ทั้งตัว แววตาและใบหน้าอันโหดร้ายจ้องไปยังชายเ้าของร้านเหล้า แม้ว่าตาเฒ่าคนนั้นจะมีอายุเยอะกว่าไหนๆ แต่เมกอร์ก็พูดเสียงห้วนเสียจนไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาใกล้
“ท...ท่านไม่ใช่คนแถวนี้ใช่มั้ยขอรับ”
“เ้ารู้ได้ยังไง”
“ก็…”
สายตาคนแก่มองลูกค้าั้แ่หัวจรดเท้า...
เสื้อผ้าเก่าๆและท่าทางซกมกดูไม่มีมารยาทบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ใช่ประชาชนของอาณาจักรที่เจริญงดงามแห่งนี้ เมกอร์เป็นักเดินทางที่ชอบท่องเที่ยวออกไปทั่ว เขาไม่มีที่อยู่เป็หลักแหล่ง แถมยังชอบเมามายและเสพสุขตัณหาอยู่ในซ่องของแต่ละเมืองไปวันๆ แผลเป็ตามใบหน้าบอกความสามารถว่าเขาเป็นักต่อสู้ แต่มองรอบๆกายแล้วชายกำยำคนนี้ไม่มีดาบหรืออาวุธเลยซักชิ้น
“ตาแก่ เ้ารู้จักเอล์ฟตัวนี้หรือเปล่า”
“ข...ขอข้าดูชัดๆหน่อยขอรับ”
ใบปลิวที่มีรูปประกาศคนหายถูกวางลงบนโต๊ะ เมื่อเ้าของร้านเหล้าได้เห็นเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่านั่นคือไซเบล เ้าชายน้อยแห่งอาณาจักรเอลฟ์แสนรุ่งเรือง เนื่องจากอาณาจักรแห่งนี้เป็พันธมิตรกับเอลฟ์มาหลายร้อยปี เป็เื่ปกติมากที่จะเห็นเอลฟ์เดินทางเข้าออกปราสาทเพื่อสารสัมพันธ์ไมตรีทุกๆเดือน
“นี่คือองค์ชายน้อยไซเบลขอรับ ได้ข่าวมาว่าหายตัวไปจากอาณาจักรอย่างลึกลับเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว”
“ทำไมเ้าถึงทำหน้าไม่แปลกใจเลยล่ะ...คนสำคัญหายทั้งคน”
“นี่ไม่ใช่ใบปลิวแรกที่ประกาศการหายตัวไปของเ้าชายไซเบลขอรับ ทุกครั้งที่มีการประกาศ ไม่นานก็จะมีใบแจ้งเตือนว่ามีการพบตัวเ้าชายแล้ว ว่ากันว่าเขาชอบออกมาเที่ยวเล่นนอกป่าจนทหารเอลฟ์คิดว่าเขาหายตัวไป มันเป็เช่นนี้ประจำจนผู้คนชินเสียแล้วขอรับ”
เมื่อเมกอร์ได้ยินเช่นนั้นเขาก็กระตุกคิ้วและเริ่มถามต่อ
“แล้วแถวนี้มีร้านขายอาวุธหรือเปล่า”
“มีขอรับ แต่เป็เพียงอาวุธป้องกันตัว ดาบ มีด หน้าไม้ ถูกสงวนให้เฉพาะพวกทหารเท่านั้น”
“ถ้าข้าไม่มีดาบแล้วข้าจะออกเดินทางเข้าป่าไปได้ยังไง”
“โอ๊ะ…เข้าป่า...ท่านหมายถึง...ป่าเขตแดนของพวกเอลฟ์น่ะหรือขอรับ”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นยิ่งไม่ได้เลยขอรับ ถ้าเกิดมีการล่าสัตว์ในป่าของพวกเอลฟ์ ความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรคงไม่ดีแน่ๆ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน เสียงฝีเท้าของทหารจากพระราชวังก็เดินเข้ามาเป็กลุ่มใหญ่ เ้าของร้านเหล้ารีบก้มหัวออกไปต้อนรับ เนื่องจากทหารเหล่านี้เป็ลูกค้าประจำ ถึงแม้จะใช้อำนาจกดขี่อยู่บ้างแต่ตาเฒ่าก็ไม่อยากมีปัญหา
เมกอร์ทิ้งเศษเหรียญบนโต๊ะ แม้ว่ามันจะจ่ายค่าเบียร์ไม่ได้แม้แต่แก้วเดียว แต่ของมีค่าที่ติดตัวก็เหลืออยู่แค่นั้น
“เฮ้ยๆๆ เ้าน่ะ ไอ้ลุง เ้าเป็ใคร ทำไมข้าไม่เคยเห็น”
“….”
“นี่ ไอ้ลุงแก่ ข้าพูดกับเ้าอยู่นะ รับฟังคำสั่งทหารพระราชวังเดี๋ยวนี้”
เมกอร์หันมาทางต้นเสียง...
พวกทหารมากกว่าสิบคนกำลังจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจ อาจจะด้วยโต๊ะที่นั่งประจำถูกใช้งานด้วยคนอื่น ปกติแล้วเ้าของร้านเหล้าจะสงวนสิทธิ์นี้ให้พวกทหารเท่านั้น แต่หลังจากได้เห็นใบหน้าโเี้ของเมกอร์ ชายแก่จึงไม่กล้าขัดใจ
“อย่ามีเื่กันเลยขอรับ เดี๋ยวข้าจะรีบเช็ดโต๊ะและจัดแจงใหม่ในทันที”
“เ้ากล้าให้คนอื่นมานั่งที่ของเราอย่างนั้นหรือ”
“หามิได้ขอรับ”
ชายผู้เป็หัวหน้าทหารเดินเข้ามา เขาถ่มน้ำลายต่อหน้าบุรุษต่างถิ่น การแต่งตัวมอซอของเมกอร์ทำให้หลายคนหัวเราะอย่างชอบใจ กระเป๋าผ้าของเขาเต็มไปด้วยการถูกเย็บซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้ร่างกายจะกำยำหนาใหญ่ผิดกับชายวัยเดียวกัน แต่ผมสีขาวก็ทำให้พวกทหารสบประมาทว่าชายร่างสูงตรงหน้าเป็เพียงชายแก่ข้างถนนที่ไม่หนทางเป็หลักแหล่ง
“เ้าบอกว่ามีแต่พวกทหารใช่มั้ยที่ถือครองดาบได้” เมกอร์หันไปถามเ้าของร้านเหล้า
“ช…ใช่ขอรับ”
“อย่างนั้นก็ดีเลย”
เพียงเสี้ยววินาที...
ใบหน้าของหัวหน้าทหารของหงายหลังลงไปกองกับพื้น หมัดขนาดใหญ่ว่องไวยิ่งกว่าสายลม สันจมูกหักทันทีที่เจอแรงกระแทกหนักหน่วง เมื่อเหล่าลูกน้องทหารเห็นหัวหน้าของตัวเองโดนกระทำเช่นนั้น พวกมันก็รีบชักดาบออกมาและพุ่งตัวเข้าใส่ ตาแก่เ้าของร้านร้องลั่นและหาที่หลบ เสียงต่อสู้เกิดขึ้นเพียงไม่กี่นาที ชายในชุดเกราะทั้งหลายก็นอนหมดสติเกลื่อนร้านไปทั่ว
“ถ้าไอ้ทหารนี่อยากได้ดาบของมันคืน บอกมันให้มาเอากับข้า”
“….”
เมกอร์ยึดดาบที่ดูเหมือนจะแข็งแรงและดูดีที่สุดมาจากหัวหน้าทหาร ร่างกายของเขาไม่ได้รับาแแม้แต่รอยเดียว แถมเสื้อผ้าเก่าแก่ยังไม่ขาดวิ่นหรือยับยู่ยี่ซักจุด ต่างจากเหล่าทหารของอาณาจักรที่เลื่องชื่อเื่การรบ พวกมันทุกคนนอนหมดสติอย่างไร้ศักดิ์ศรี บางคนก็นอนจมเืแต่ก็ไม่ถึงกับเสียชีวิต
ชายหัวขาวเดินออกไปราวกับว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นเป็ชีวิตประจำวัน...
ในมือไม่ลืมที่จะถือใบปลิวติดตัวไปด้วย...การหายตัวไปของเ้าชายน้อยจากอาณาจักรเอลฟ์ มันไม่ควรจะต้องถึงมืออัศวินนักรบผู้เป็ตำนาน เมกอร์กำลังเสพสมกับสตรีอยู่ในซ่องถึงสามคน จดหมายเรียกตัวกลับมาทำภารกิจก็ตราหน้าอยู่หน้าประตูแล้ว ถ้าเกิดเจอตัวไอ้เ้าชายน้อยมากปัญหาเมื่อไหร่ อัศวินแก่จะตบกะโหลกให้หลุดที่กล้ามาขัดขวางความสุขระหว่างพักร้อน!
829
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
