หลายวันผ่านพ้นไปนัทเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการดูแลลูกชายตัวน้อยตามปกติ
หลังจากกล่อมลูกเข้านอน่สายเรียบร้อยแล้วเขามักจะออกมานั่งเล่นที่ระเบียงทางเดินด้านหน้าปล่อยให้สายตาเหม่อมองไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนนเล็กๆ ด้านล่าง
หรือไม่ก็สังเกตการณ์เพื่อนบ้านในละแวกนั้นที่มักจะออกมาออกกำลังกายกันที่ลานกว้างที่อยู่ท่ามกลางหอพักไม่ไกลนัก
ในยามปกติ สายตาของเขามักจะหยุดอยู่ที่กลุ่มหญิงวัยเดียวกันที่สวมชุดออกกำลังกายรัดรูปเผยให้เห็นส่วนโค้งส่วนเว้าที่ยังชัดเจน
แม้ว่านัทจะเพิ่งผ่านพ้นความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงกับผู้หญิงมาได้ไม่นานแต่ภาพเ่าั้ก็ยังคงกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในตัวเขาได้อยู่เสมอ
แต่แล้วเขาก็ต้องรีบส่ายหน้าเบาๆเหมือนพยายามจะสลัดความคิดนั้นทิ้งไปเขาเพิ่งจะเข็ดขยาดกับเื่ราวความรักที่จบลงด้วยความเ็ป
และอีกอย่าง ในสถานะ ‘พ่อม่ายลูกติด’ เช่นเขาคงไม่มีใครสนใจที่จะเข้ามาสานสัมพันธ์ด้วยนัทจึงตัดสินใจที่จะไม่พยายามเริ่มต้นใหม่กับใครอีก
แต่ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นเดินเข้าบ้าน
สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นกลุ่มชายหนุ่มสองสามคนที่กำลังวิ่งจ๊อกกิ้งเบาๆอยู่บนถนนด้านหน้า
พวกเขาถอดเสื้อเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ชัดเจนเหงื่อที่ไหลซึมและสะท้อนกับแสงแดดช่วยขับให้ผิวเนื้อมันวาวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ในชั่วขณะนั้นเอง
ภาพคลิปวิดีโอที่เขาเคยเปิดดูเมื่อหลายคืนก่อนก็แวบเข้ามาในความคิดของเขาอีกครั้งความรู้สึกแปลกใหม่ที่เคยเกิดขึ้นในตอนนั้นก็เช่นกัน มันค่อยๆ ย้อนกลับหวนคืนมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
นัทรีบเดินเข้าห้องคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเลื่อนหาประวัติการเข้าชมที่ผ่านมาจนกระทั่งพบโพสต์นั้นอีกครั้ง...
“ไบรุกรับเปิดซิง…”
เขาทวนชื่อโพสต์เบาๆก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของชายคนนั้น
การกระทำอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังในครั้งนั้น กำลังนำพาเขาไปสู่โลกอีกใบที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน…
หน้าฟีดของชายคนนั้นเต็มไปด้วยคลิปวิดีโอในลักษณะเดียวกันอยู่อีกมากมาย
นัทกดเข้าไปดูด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนประหลาดใจและหลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เริ่มแดงก่ำเนื้อตัวร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“นี่เรากำลังเป็อะไรไป?”
นัทบ่นกับตัวเองเบาๆเพราะเขาไม่เคยคิดว่าคลิปวิดีโอของผู้ชายกับผู้ชายด้วยกันจะสามารถกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้มากขนาดนี้
และแล้ว จู่ๆ ความทรงจำเก่าๆ ในสมัยมัธยมปลายก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอย่างไม่คาดฝัน
ในตอนนั้นเขามีโอกาสได้จูบกับรุ่นน้องผู้ชายที่สนิทด้วยตอนที่รุ่นน้องคนนั้นมาขอค้างคืนที่บ้านเพื่อเล่นเกมจนดึกดื่น
แม้จะไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้นแต่รสััและความรู้สึกที่ได้รับ กลับยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาแม้ว่าเขาจะพยายามลบเลือนมันไปนานแล้วก็ตามที
นัทเชื่อมาเสมอว่าตัวเขาเองเป็ผู้ชายที่ชอบผู้หญิงอย่างแท้จริงเพราะเขามีความสุขกับความสัมพันธ์กับผู้หญิงมาโดยตลอด ั้แ่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
หรือแม้แต่่ที่ทำงานก่อนที่จะถูกเลิกจ้างเขาก็เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงหลายคนจนกระทั่งพลาดมีลูกกับภรรยาและต้องจบชีวิตคู่ลงในที่สุด…
นัทยังคงจ้องมองคลิปวิดีโอในมือถืออยู่นานนิ้วโป้งของเขาหยุดชะงักค้างเติ่ง อยู่เหนือปุ่มส่งข้อความในหน้าแชตของโปรไฟล์นั้น
เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะแตะเบาๆเมื่อปรากฏช่องแชตเด้งขึ้นมา เขาก็เริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปแล้วก็ลบมันทิ้ง…
นัททำซ้ำอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง จนในที่สุดก็ตัดสินใจพิมพ์ข้อความสั้นๆทิ้งไว้
//สวัสดีครับ…//
เขารู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนเหมือนวัยรุ่นที่กำลังจะสารภาพรักครั้งแรก
//ผมสนใจครับ… //
เขาหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะเติมท้ายไปด้วยคำถาม
//ไม่ทราบว่าต้องทำยังไง…//
ในขณะที่เขากำลังจะกดส่งข้อความสุดท้ายนั้นเอง
เสียงอืออาเบาๆ ของลูกชายก็ดังลอดออกมานัทรีบวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างตัวแล้วลุกขึ้นเดินไปดูพบว่าลูกชายตัวน้อยกำลังพลิกตัวไปมาบนเตียง
นัทเข้าไปจัดผ้าห่มให้เ้าตัวน้อยอย่างเบามือแล้วนั่งลงข้างเตียงลูบหัวเบาๆ จนกระทั่งลูกของเขาหลับไปสนิทอีกครั้ง
นัทถอนหายใจออกมาอย่างแ่เบาเขามองดูลูกชายด้วยความรัก ก่อนจะเดินกลับมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้งข้อความที่เขาพิมพ์ค้างไว้ยังคงอยู่บนหน้าจอ
เขาอ่านมันอีกครั้งอย่างรวดเร็วก่อนที่จะตัดสินใจกดส่งข้อความออกไปในที่สุด
ทันทีที่ข้อความถูกส่งไปความรู้สึกหลากหลายก็ถาโถมเข้ามาในใจของเขา ทั้งความตื่นเต้น ความกังวลและความหวังเล็กๆ ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากชีวิตที่แสนเงียบเหงาของเขาบ้าง
…
่ค่ำของวันเดียวกันนั้นเอง
โทรศัพท์มือถือในมือนัทก็สั่นเตือนพร้อมข้อความใหม่จากชายคนนั้นที่เขาเองก็ยังไม่รู้ชื่อ
//ผมใกล้จะถึงแล้วนะครับพี่//
ชายหนุ่มจากโพสต์นั้นใกล้จะถึงบ้านของเขาแล้วตามโลเคชั่นที่นัทเพิ่งจะส่งให้ไปเมื่อไม่นานมานี้
นัทอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง ด้วยหัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ
่กลางวันที่ผ่านมา พวกเขาพูดคุยรายละเอียดกันพอสมควรผ่านทางแชตและมีหลายครั้งที่นัทรู้สึกวูบไหว อยากจะยกเลิกนัดนี้ไปเสีย
แต่ความรู้สึกอยากรู้อยากลองที่ฝังลึกอยู่ในใจกลับมีพลังมากกว่าจนกระทั่งกลบความกลัวและความลังเลทั้งหมดไปจนมิด
นัทได้แต่ยืนรออยู่หน้าประตูบานเล็กๆ ตรงระเบียงด้านหน้าอย่างตื่นตระหนกอารมณ์หลากหลายตีกันอยู่ในความคิดของเขา ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรลงไปกันแน่
หลังจากนั้นไม่นาน ข้อความจากแชตก็เด้งขึ้นมาอีกครั้งว่า
//ถึงแล้วครับ//
มือของนัทเย็นเฉียบในทันใดเมื่ออ่านข้อความเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามฝ่ามือเขาไม่รู้ว่าจะต้องแสดงท่าทีอย่างไรเมื่อเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันผ่านทางโลกออนไลน์
//ขึ้นมาได้เลยครับหอพักไม่มียาม//
//ผมอยู่ชั้นสาม ห้องหมายเลข 309//
นัทพิมพ์ตอบกลับไปก่อนจะนั่งรอฟังเสียงฝีเท้าด้วยหัวใจที่เต้นระทึก
ตึก ตึก…
เสียงฝีเท้ามั่นคงค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา
นัทไม่รอให้อีกฝ่ายเคาะประตูก่อนเพราะกลัวเ้าตัวเล็กตื่นเขาจึงรีบเปิดประตูออกต้อนรับชายคนนั้นด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย
“ขอโทษนะครับที่ต้องนัดเจอกันที่นี่ผมมีลูกเล็ก เลยออกไปไหนไม่ได้ไกล”
นัทพูดพลางหลบสายตา เขาไม่กล้าสบตาตรงๆ
ร่างสูงตรงหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบด้วยความเห็นอกเห็นใจ
“ไม่เป็ไรครับ ผมเข้าใจตอนผมมีเ้าตัวเล็กก็แทบไม่ได้ไปไหนเลยเหมือนกัน”
น้ำเสียงของเขาดูเป็มิตรและไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจแต่อย่างใดแม้ว่าก่อนหน้านี้นัทเองจะไม่เคยพูดถึงเื่นี้ แต่เขาก็พอเข้าใจได้
เขาทำเพียงยิ้มบางๆ แล้วเหลือบมองไปยังที่นอนเด็กเล็กที่ตั้งอยู่บนเตียงที่ติดกับประตู
ลูกชายของนัทกำลังหลับใหลอย่างสงบภายใต้ผ้าห่มผืนบางสายตาของเขาที่มองไปยังเด็กน้อยนั้นดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด
แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยประกายของความเ้าเล่ห์บางอย่างจนทำให้นัทรู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีก
3K
