หลังจากผ่านการทดสอบสำนักไฟ–ไม้
เหอหลงอวี่และหยางอี้หลินเดินเข้าสู่ หุบเขาดินอันมืดทึบ
พื้นดินแตกระแหง สลับกับป่าดงดิบ
กลิ่นอับชื้นจากรากไม้ใหญ่และหินผุ
ลมพัดเอาเศษดินแดงปลิวคลุ้ง ราวกับปิดบังเงาในความมืด
เหอหลงอวี่มองไปรอบ ๆ
“ธาตุไม้และดินต่างแข็งแรงมั่นคง…หากเข้าใจสิ่งนี้ ข้าจะเสริมสมดุลไฟ–น้ำได้สมบูรณ์ขึ้น”
หยางอี้หลินขมวดคิ้ว
“แต่สำนักไม้–ดินมักใช้การทดสอบที่ซ่อนพิษในความเงียบ ระวังให้ดีนะหลงอวี่”
หัวหน้าสำนักมอบหมายให้เขา
ต้อง หายาโบราณ “รากหยก์” ที่ซ่อนในหุบเขาลึก
ยานี้สามารถชุบชีวิตสมุนไพรที่ตายแล้วได้ ถือว่าเป็พลังสูงสุดของไม้–ดิน
แต่ในป่าเต็มไปด้วย กับดักและสัตว์อสูรดิน
เหอหลงอวี่และพันธมิตรต้องเดินลึกเข้าไป
พวกเขาพบ “เถาวัลย์กินคน” ปกคลุมทาง
พบ “งูหินพิษ” ที่กลืนหินเพื่อเสริมเกราะแข็ง
เขาใช้พลัง ไฟ–น้ำ ควบคู่กับการเรียนรู้ไม้–ดิน
น้ำ: ทำให้ดินนุ่มลง
ไฟ: เผาเถาวัลย์พิษ
ดิน+ไม้ (จากสิ่งแวดล้อม): เสริมการป้องกันและใช้รากไม้ควบคุม
ขณะกำลังค้นหายา
ปรากฏกลุ่มนักฝึกจากสำนักดินที่ ไม่้าให้ผู้มาเยือนผ่านภารกิจ
ผู้นำคือ เจียงฮ่าวเฟิง (นักฝึกดินระดับกลาง)
ท่าทางแข็งกร้าว เย่อหยิ่ง
มองเหอหลงอวี่ด้วยสายตาไม่ยอมรับ
แฝงแค้นเพราะเคยพ่ายแพ้ในการประลองมาก่อน
เจียงฮ่าวเฟิงกล่าวเสียงเย็น
“เ้ามาแย่งสมบัติของสำนักเรา ไม่มีทางที่เ้าจะผ่านไปได้!”
หยางอี้หลินจ้องตอบ
“เราไม่ได้มาแย่ง แต่เพื่อพิสูจน์และฝึกฝนตามกฎของสำนัก”
การเผชิญหน้าจึงเริ่มขึ้น
เจียงฮ่าวเฟิงใช้ กำแพงดิน และ หอกหิน พุ่งโจมตี
รากไม้รอบด้านถูกควบคุมให้พันธนาการ
แรงกดของธาตุดินทำให้พื้นที่สั่นะเื
เหอหลงอวี่โต้กลับ
ใช้น้ำหล่อเลี้ยงรากไม้เพื่อทำให้มันอ่อนลง
ใช้ไฟเผากำแพงดินให้แตกออก
ผสมพลังไม้ที่เรียนรู้จากภารกิจก่อนหน้า ทำให้ควบคุมรากพันโจมตีสวนกลับ
เสียงปะทะ “ครืนนน!” ก้องไปทั่วหุบเขา
ระหว่างการต่อสู้
รากหยก์ปรากฏ แสงสีเขียวส่องลอดดินออกมา
พลังชีวิตบริสุทธิ์กระจายไปรอบ ๆ
ศัตรูและมิตรต่างหยุดชั่วขณะเพื่อมองเห็นความงามนี้
เหอหลงอวี่รู้สึกถึง พลังคล้ายกับน้ำอมฤต
“นี่คือสิ่งที่เชื่อมโยงกับตำนาน…น้ำอมฤตศักดิ์สิทธิ์อาจเกี่ยวพันกับพลังแห่งชีวิตและสมดุลไม้–ดิน”
เขาใช้หม้อยาลายัดูดพลังสมุนไพรเข้าสู่วิถีปรุงโอสถ
เกิดแสงสลับสีเขียว–น้ำเงินวาบขึ้น