เมื่อคืนหลังจากพี่ฮาวมารับที่ร้านพอกลับถึงบ้านเดย์ก็รีบกินยาพาราแล้วรีบอาบน้ำเข้านอนทันที เดย์รู้สึกว่าตัวเองหมดแรงจริงๆ เลยทำให้เดย์หลับสนิทตลอดทั้งคือจนนึกว่าซ้อมตาย
ถ้าไม่ได้แม่ขึ้นมาปลุกนะวันนี้เดย์ได้มาทำงานสายแน่ๆ เพราะอย่างนั้นเลยทำให้อาหารมือแรกของวัน เดย์ต้องหอบขึ้นมากินบนรถ เป็ขนมปังทาด้วยเนยถั่วแบบลวกๆ ฉบับคนรีบ และวันนี้พ่อเป็คนขับรถมาส่งที่ร้านพี่เซน
“ขอบคุณค่ะพ่อ เย็นนี้เจอกันนะคะ” เดย์โบกมือให้พ่อและรีบวิ่งเข้าไปในร้านทันที
บรรยากาศวันนี้ก็สบายๆเหมือนทุกวัน มีลูกค้ามาเรื่อยๆ แต่ไม่ได้วุ่นวายมาก เดย์รีบเข้าไปเก็บกระเป๋า ใส่ผ้ากันเปื้อนและออกมาประจำตำแหน่งของตัวเอง แต่ั้แ่เข้ามาก็ไม่เห็นพี่เซนเลย
“พี่วิวๆ พี่เซนไม่มาเหรอคะ หนูยังไม่เห็นพี่เซนเลยั้แ่เข้ามา” เดย์เดินเข้าไปถามพี่วิวที่แคชเชียร์
“มาจ้า แต่วันนี้มีเด็กใหม่มาขอสมัครงานน่ะ พี่เซนเลยอยู่ในออฟฟิศกำลังสัมภาษณ์อยู่”
พี่วิวบอกพร้อมกับรับบิลลูกค้าที่เดินมาชำระค่าอาหาร เดย์ยืนโค้งขอบคุณลูกค้าเสร็จแล้วหันไปถามพี่วิวต่อ
“ขนาดไม่ได้ติดป้ายรับสมัครพนักงาน ก็ยังมีเด็กมาขอสมัครงานด้วยเหรอเนี่ย”
“นั่นสินะ น้องคนนี้เดินเข้ามาขอสมัครงานเองเลย หน่วยก้านดีแถมยังหล่ออีกด้วย แต่พี่ว่าเดย์น่าจะรู้จักนะ”
พี่วิวพูดไปก็ทำหน้าฟินไป แต่คำท้ายๆนี่ทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่เดย์ ดูมีเลศนัยยังไงๆชอบกลแฮะ
“หนูเหรอคะน่าจะรู้จักเด็กคนนั้น” เดย์ถามพลางชี้หน้าตัวเอง
“ใช่จ้ะ” พี่วิวพยักหน้ายืนยันในสิ่งที่พูดไปแต่น้ำเสียงก็ยังดูมีเลศนัยอยู่ดี
“ใครกันนะ... หรือว่าแอลกับมินนี่จะมาหางานพาร์ทไทม์ทำ แต่จะใช่เหรอ”
เดย์ยืนใช้ความคิดหาความน่าจะเป็ว่าใครกันนะที่ตัวเองรู้จัก แต่ก็มีแค่สองคนนี้ที่โผล่เข้ามาในหัว
“แอลไม่น่าจะมาหลอก ่ปิดเทอมน่าจะใช้ชีวิตตอนกลางคืนมากกว่าเพราะน่าจะเล่นเกมส์ทั้งคืน ส่วนมินนี่รายนี้ยิ่งเป็ไปไม่ได้ใหญ่ ป่านนี้ที่บ้านมินนี่น่าจะไปเที่ยวต่างประเทศกันมากกว่าเห็นว่าจะไปญี่ปุ่น”
พี่วิวยืนดูเดย์บ่นพึมพำๆอยู่คนเดียวเดี๋ยวก็คิดเองตอบเอง ดูๆไปก็ตลกดี
“ถ้าไม่ใช่สองคนนี้ แล้วจะเป็ใครวะ โอ๊ย! นึกไม่ออกแล้วอะพี่วิว”
พี่วิวปล่อยเสียงหัวเราะให้กับอาการยอมแพ้ของเดย์ ที่ยืนคิดยังไงก็ยังคิดไม่ออกว่าเป็ใคร
“แล้วจะคิดไปทำไมละจ๊ะเดย์ เดี๋ยวถ้าพี่เซนเค้ารับน้องคนนี้เข้าทำงานจริง เดย์ก็จะได้รู้เองแหละว่าน้องเค้าเป็ใคร ฮะฮะ”
“นั่นๆ ยังจะขำอีกนะคะพี่วิว ก็คิดไม่ออกมันทำให้หงุดหงิดนี่คะ” เดย์ยืนกอดอกอย่างหมดอารมณ์
“หนูเลิกคิดก็ได้ ไปทำงานดีกว่า ชิชิ” เดย์ทำเสียงจิ๊ๆ แล้วก็สะบัดตูดจะเดินไปประจำหน้าที่ของตัวเอง แต่เดินไปได้ยังไม่ทันจะถึงไหนเลย ก็ได้ยินเสียงพี่เซนเรียก
“เดย์ๆ เข้ามาที่ออฟฟิศหน่อย” พี่เซนเรียก ทำให้เดย์ต้องหมุนตัวเดินกลับไปและไปหาที่เซนที่ออฟฟิศ พลางคิดในใจว่า มีอะไรหรือเปล่านะ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เดย์เคาะประตูออฟฟิศก่อนจะขออนุญาตเข้า
“ขออนุญาตค่ะ” เดย์พูดพร้อมเปิดประตูเข้าไป “มีอา...” จู่ๆเสียงก็หายไปในลำคอซะงั้นนะเดย์ และสิ่งที่ทำให้จู่ๆเสียงเดย์หายไปก็คือ
คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพี่เซนนั่นเอง คนที่พี่วิวบอกว่าเดย์น่าจะรู้จัก ซึ่งเดย์ก็รู้จักจริงๆนั่นแหละ แต่เป็คนที่เดย์ไม่คิดว่าจะมาขอสมัครทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่นะสิ
“มีอะไรเหรอคะพี่เซน” เดย์ดึงสติกลับมาและพูดประโยคให้จบ พลางมองพี่เซนสลับไปมากับคนที่นั่งตรงข้ามพี่เซนอยู่
พี่เซนเห็นอาการงงๆของเดย์ก็อยากจะปล่อยขำออกมา แต่ก็เกรงใจน้องเลยแอบอมยิ้มเบาๆพอ ก็นะคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพี่เซนตอนนี้ก็คือคนที่พี่เซนแซวเดย์ไปเมื่อวานนะสิ ย้อนกลับไปเมื่อวานนิดนึงนะ
“มีแฟนก็ไม่พามาแนะนำให้พี่รู้จักเลยน้าๆๆๆ” พี่เซนแซวเดย์
“โอยไม่ใช่ๆ เค้าไม่ได้เป็แฟนหนูนะพี่ เราเป็เพื่อนโรงเรียนเดียวกันเฉยๆค่ะ” เดย์ยกมือขึ้นปฏิเสธยกใหญ่
“จ้า จ้า ถ้าเป็แฟนกันเมื่อไหร่ก็แนะนำให้พี่รู้จักด้วยนะ”
คำพูดแซวของพี่เซนมันดันวนกลับมาอยู่ในหัวของเดย์ทันทีนะสิตอนที่เดย์เปิดประตูเข้ามา ก็ไม่ได้คิดอะไรแต่มันโผล่เข้ามาในหัวของเดย์เอง เสียงเดย์ก็เลยหายไปในลำคอ และคนที่ทำให้เดย์เสียงหายไปก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหลอก แถมยังหันมามองเดย์และยังคงมองอยู่ไม่หันไปไหน
“อืม”
เสียงพี่เซนเรียกสติทั้งสองคนกลับไปมองที่พี่เซน
“อืม คือพี่เรียกเดย์เข้ามาพบก็เพราะ”
พี่เซนเว้นคำพูดไว้และพ่ายมือไปที่คนที่นั่งอยู่ตรงข้าม เดย์ก็มองตามมือไปและก็กลับมามองหน้าพี่เซนอีกครั้ง
“พี่รับน้องคนนี้เป็พนักงานพาร์ทไทม์ที่ร้าน โดนจะให้ทำงาน่เวลาเดียวกันกับเดย์” พี่เซนเว้นคำพูดไว้โดยที่เดย์พยักหน้าตอบรับว่าเข้าใจ
“และพี่จะให้เดย์เป็คนสอนงานนะ”
“หะ!” เดย์อุทานออกมาด้วยความใและก็รีบเอามือปิดปากไว้
“หาอะไร พี่จะให้เดย์สอนงานธามนะ เพราะเห็นว่าเป็เพื่อนที่โรงเรียนเดียวกันด้วย ใช่ไหม” คำว่าใช่ไหมพี่เซนหันไปทางธาม
“ใช่ครับพี่” ธามพยักหน้าตอบรับพร้อมหันมายิ้มให้เดย์ ซึ่งเดย์ก็ยิ้มตอบกลับแต่ก็คิดในใจว่า จะสอนเขาทำงานได้เื่ไหมเนี่ยเราๆๆ
“เดย์ละติดอะไรไหม” พี่เซนหันมาถามเดย์ เดย์ได้แต่คิดในใจว่า แหมจะให้ตอบอะไรได้ละคะคุณเ้าของร้าน
“หนูไม่ติดค่ะ แค่ไม่แน่ใจว่าจะสอนเค้าเป็ไหมยังไม่เคยสอนใครทำงานเลย กลัวสอนไม่ถูกเฉยๆค่ะ”
“ไม่ต้องกลัวนะ เราจะเป็ลูกศิษย์ที่ว่านอนสอนง่ายไม่เกะกะเดย์แน่นอน สอนให้ทำอะไรเราก็จะทำตามนั่นหมดเลย”
ธามรีบลุกขึ้นพูดเพื่ออยากให้เดย์สบายใจได้ว่าธามจะเป็ลูกศิษย์ที่ดีแน่ๆ
“จ้าๆ ฉันเชื่อ ธามก็ค่อยๆเรียนรู้ไปแล้วกันนะ” เดย์ตอบไปพลางหนักใจไปแต่ก็ไม่ได้หนักใจมากนักแค่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี
“แค่สอนงานเองพี่เชื่อว่าเดย์ทำได้สบายๆอยู่แล้ว” พี่เซนลุกจากเกาอี้เดินมาตบไหล่เดย์เบาๆพร้อมถามขึ้นว่า
“วันอังคารมาเริ่มงาน่กะบ่ายได้เลยนะ 11:00โมงถึง4โมงเย็น เป็่เวลาที่เดย์เข้าประจำ มีอะไรก็ถามเดย์ได้ จริงๆแล้วก็ถามทุกคนในร้านได้หมดเลย”
พี่เซนแจ้งวันและเวลาทำงานให้ธามฟัง และหันมาพูดกับเดย์ “เดย์ก็ค่อยๆแนะนำให้ธามรู้จักละกันว่าร้านเรามีใครบ้าง ใครทำตำแหน่งอะไรบ้าง กฎระเบียบต่างๆของร้าน”
“รับทราบค่ะ”
เดย์ตอบรับคำสั่งของพี่เซน พอธามเห็นอย่างนั้นก็เลยตอบตามบ้าง
“รับทราบครับ”
“แต่ว่า...วันนี้ผมขอนั่งอยู่ที่ร้านได้ไหมครับ ผมอยากเห็นว่า่บ่ายเป็ยังไงบ้าง และเดย์ทำแบบไหนบ้าง วันมาเริ่มงานจะได้พอเริ่มๆได้บ้างครับ” ธามพูดขออนุญาตพี่เซน ทำให้เดย์แอบคิดในใจว่า ท่าทางดูจริงจังนะเนี่ย
“ได้สิ วันนี้ก็นั่งเป็ลูกค้าไปก่อนแล้วกันนะธาม วันอังคารค่อยมาเริ่มเป็ลูกน้องพี่ คริคริ”
หื้มๆๆๆ มีคริคริด้วยเว้ย นานๆเดย์จะเห็นพี่เซนพูดแนวๆนี้ ถ้าไม่อารมณ์ดีจัดก็น่าจะมีอะไรไม่ปกติละเ้าของร้านเนี่ย
“ขอบคุณครับพี่เซน” ธามยกมือไหว้ขอบคุณพี่เซนที่อนุญาต
“โอ๊ยๆ ไม่ต้องไหว้ๆ พี่ยังอยากอยู่อีกนาน ไปกันได้ละ วันนี้ก็ทำตัวสบายๆนะ” พี่เซนรีบยกมือห้ามการไหว้ของธาม พร้อมโบกมือให้ทั้งเดย์และธามออกไปจากออฟฟิศได้ละ
เดย์กับธามพากันออกมาจากออฟฟิศแต่ก็ไม่วายแอบเห็นสายตากรุ้มกริ่มของพี่วิวที่มองมาอยู่ ซึ่งตอนนี้เดย์ก็เข้าใจแล้วว่าพี่วิวที่บอกว่า เดย์น่าจะรู้จัก ก็คงหมายถึงธามนี่แหละ
แต่ประเด็นคือ ไม่ใช่พี่วิวคิดว่าเรากับธามเป็แฟนกันเหมือนที่พี่เซนคิดนะ โอยถ้าคิดแบบนั้นก็ตายละมีหวังได้พากันแซวทั้งร้านแน่
เพราะั้แ่เดย์มาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้าน พวกพี่ๆที่ร้านก็ชอบแซวเดย์ประจำว่าทำไมไม่พาแฟนมาแนะนำบ้าง บ้างก็เมื่อไหร่จะมีแฟนเนี่ย จนมีครั้งนึงยังคิดกันว่าแอลเป็แฟนกับเดย์ และกว่าจะพูดให้เชื่อว่าเป็เพื่อนกันจริงๆก็ใช้เวลานานอยู่
แล้วคราวนี้ก็มาเป็ธามอีก เฮ้อ สงสัยต้องได้ตอบคำถามว่าเป็แฟนกันไหมไปอีกสักพักนึงแน่ๆเลย แต่ก่อนสิ่งอื่นใดเดย์มีเื่ที่ต้องถามคนที่จู่ๆก็ดันกลายมาเป็หน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเอง
“นี่! ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม” เดย์หยุดเดินและหันมาถามธามอย่างกะทันหัน ทำให้ธามเกือบเบรกแทบไม่ทัน
“ได้สิ” ธามตอบพร้อมผายมือเป็เชิงว่าเชิญถามมาได้เลย เดย์ลังเลอยู่เล็กน้อยแต่ก็ตัดสินใจถามออกไป
“ทำไมธามถึงอยากทำงานพาร์ทไทม์เหรอ แล้วทำไมถึงเลือกทำที่ร้านนี้ละ” พอได้ถามออกไป ก็มาคิดได้ว่าตัวเองละลาบละล้วงไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่ทันละเพราะถามออกไปแล้วอะนะ ส่วนธามก็ไม่ได้ตอบในทันทีแต่ธามยิ้มปนขำเบาๆออกมาก่อน และทำท่าเป็ตั้งสติในการจะตอบคำถามของเดย์
“ก็...”
ธามตอบเว้นเอาไว้เพราะอยากดูปฏิกิริยาของเดย์ คือธามไม่ได้อยากดูว่าเดย์มีความอยากรู้อยากเห็นมากน้อยแค่ไหนหลอกนะ แต่ธามรู้สึกว่าหน้าเวลารอคอยคำตอบของเดย์แบบ น่ารักดี ธามให้คำนิยามไว้แบบนั้น
“ก็อะไรละ ฉันจะได้รู้ไหมวันนี้อะ”
เดย์เหวี่ยงออกไปเล็กน้อยและก็รู้สึกว่าธามกำลังกวนประสาทเธออยู่
“ก็ไม่ได้มีอะไรมากหลอก เราก็แค่อยากหาอะไรทำ่ปิดเทอมเหมือนกับเดย์บ้างไง”
ฮะนี่อะนะคำตอบ เดย์คิดในใจ
“แล้วทำไมถึงเป็ร้านนี้ละ ั้แ่ฉันทำงานที่ร้านนี้มาก็พึ่งจะเห็นธามมาที่นี่เมื่อวานนี้เอง” คำพูดของเดย์เรียกสีหน้าประหลาดใจปนยิ้มของธามออกมาเล็กน้อย
“เดย์จำได้ด้วยเหรอว่าใครมาบ่อยไม่บ่อย” ธามถาม แต่เดย์รู้สึกแปลกๆกับคำถามนี้นะ มันหลอกด่าอะไรเราหรือเปล่าวะ
“ก็ไม่ได้จำได้ทั้งหมดหลอก แต่ที่แน่ๆใน่เวลาที่ฉันมาทำงานอะ ฉันไม่เคยเห็นธามมาก็แล้วกัน แล้วนี่จะบอกไหมเนี่ยว่าทำไมถึงเลือกร้านนี้”
และเดย์ก็ยกมือขึ้นมากอดอกเป็เชิงว่า คราวนี้ตอบมาสักทีอย่าลีลา
ธามเห็นท่าทางอย่างนั้นแล้วก็อยากจะขำออกมาจริงๆแต่ต้องเก็บอาการไว้เพราะไม่อยากให้เดย์โกรธ แต่ก็แอบคิดว่าถ้าโกรธขึ้นมาอาการจะเป็แบบไหนนะอยากจะรู้เหมือนกันแฮะ
“บอกจ้าๆ แต่...”
ธามยื่นหน้าเข้าไปพูดข้างหูเดย์ ทำให้เดย์ผงะและถอยหลังไปเล็กน้อย ธามพูดต่อเบาๆว่า “เดย์เลิกงานแล้วค่อยบอกละกัน” และก็กลับมายืนตรงเหมือนเดิม
แต่เดย์ยังยืนเอ๋ออยู่ไม่รู้จะเอ๋อกับวิธีการตอบคำถามของธามหรือคำตอบที่ตอบออกมาของธามกันแน่ แต่ที่แน่ๆก็คือไม่โอเคสักอย่างนั่นแหละ
“วันนี้ขอทำตัวเป็ลูกค้าก่อนละกันนะจ๊ะ คุณพี่เลี้ยง อิอิ”
พูดเสร็จธามก็หมุนตัวเดินไปหาโต๊ะที่ยังว่างอยู่เพื่อที่จะสั่งอะไรมาดื่มและก็ขอดูว่าเดย์ทำอะไรบ้างใน่เวลางานของเธอ เป็การศึกษาดูงานก่อนที่ธามจะมาเริ่มงานจริงในวันอังคาร
ส่วนทางเดย์หลังจากที่หายเอ๋อกับคำตอบของธามแล้วเดย์ก็คิดว่าควรเริ่มทำงานได้ละส่วนเื่ธามก็ค่อยคุยกันใหม่ละกัน
คิดอย่างนั้นเดย์ก็รีบเดินเข้าไปประจำตำแหน่งหน้าที่ของตัวเอง ไม่นานก็มีลูกค้าใหม่เดินเข้ามาในร้านซึ่งเดย์ก็ทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้าและพาลูกค้าไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่และรอรับออเดอร์จากลูกค้า
ระหว่างที่เดย์ยืนรอรับออเดอร์ของลูกค้าอยู่นั้นเดย์ก็มองออกไปทางหน้าต่างร้าน แว็บแรกเดย์รู้สึกเหมือนเห็นพายยืนมองอยู่ที่นอกหน้าต่าง เดย์เลยกะพริบตาถี่ๆแล้วมองไปอีกครั้งแต่ก็ไม่เห็นพายยืนอยู่ตรงนั้น
เดย์เลยคิดในใจว่าหรือว่ากำลังคิดถึงพายเลยตาฝาดไป คงใช่แหละน่าจะตาฝาดไปแน่ๆ ถ้าพายมาที่ร้านก็คงเข้ามาแล้วแหละจะไปยืนอยู่หน้าร้านทำไมให้ร้อน เอ๊ะ!! หรือว่ามากับธาม แต่คงไม่หลอกเพราะมองไปอีกทีก็ยังไม่เห็นพายอยู่ดี ตาฝาดชัวร์ และเดย์ก็เลิกสนใจเื่นี้ไปเพราะต้องดึงสติกลับไปรับออเดอร์ที่ลูกค้ากำลังจะสั่ง
“รับออเดอร์เรียบร้อยแล้วค่ะ ลูกค้ารออาหารและเครื่องดื่มสักครู่นะคะ ขอบคุณมากค่ะ”
เดย์กดส่งออเดอร์บนเครื่องรับออเดอร์เสร็จเรียบร้อยก็กลับไปยืนประจำตำแหน่งของตัวเองต่อ และก็แอบมองไปทางธามว่ากำลังทำอะไรอยู่ พอมองไปก็พบว่าธามนั่งดูดโกโก้ปั่นและกำลังมองมาทางเดย์
“คงกำลังสังเกตการทำงานว่าทำอะไรบ้างอยู่ละมั้ง” เดย์คิดอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรและหันกลับไปสนใจหน้าที่ของตัวเองต่อ
วันนี้ก็เช่นเคยเป็วันที่วุ่นๆวันหนึ่งที่เผลอแป๊บเดียวก็ได้เวลาเลิกงานของเดย์แล้ว แต่ก็ยังมีอยู่หนึ่งคนที่ยังไม่ยอมเลิกเป็ลูกค้าสักทีวันนี้นั่งเป็ลูกค้ามาสามสี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย
“กินอิ่มไหมคะ คุณลูกค้า” เดย์เดินมาแซวธามที่โต๊ะ
“กินอิ่มและอร่อยมากๆเลยครับ” ธามยิ้มตอบพร้อมลูบพุงเป็การยืนยันให้ดูว่าเค้ากินอิ่มมากจริงๆ
“ก็น่าอิ่มอยู่หลอก เห็นสั่งมากินตั้งหลายอย่าง นี่กะจะลองกินทุกเมนูในวันเดียวเลยหรือไงจ๊ะ”
เดย์ยืนมองดูทั้งจานทั้งแก้วที่อยู่บนโต๊ะธาม ก็ต้องแอบอึ้งอยู่เหมือนกันนะ เพราะธามกินไปเยอะมากๆ ธามลุกขึ้นเดินออกมาจากที่นั่งมายืนตรงหน้าเดย์
“ได้เวลาเลิกงานของเดย์แล้วใช่ไหม” ธามถาม
“ใช่ แต่ฉันจะต้องเข้าไปเก็บผ้ากันเปื้อนกับเครื่องรับออเดอร์ข้างในก่อนน่ะ ธามจะกลับแล้วใช่ไหม” เดย์ตอบพร้อมกับหยิบเครื่องรับออเดอร์ออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของเธอให้ธามดู
“ก็ว่าจะกลับแล้วละ แต่ว่าเดย์จะกลับบ้านยังไงอะ มีใครมารับหรือเปล่า หรือว่ากลับเอง”
“เดี๋ยวพ่อฉันมารับน่ะ ไม่แน่ใจว่ามารอแล้วหรือยัง”
เดย์พูดไปพร้อมกับชะเง้อมองออกไปข้างหน้าร้านเพื่อมองหารถของพ่อเธอ แต่แว็บแรกเดย์รู้สึกเหมือนพายอยู่หน้าร้านอีกแล้วแต่มองดูอีกทีก็ไม่เห็นแล้ว “ทำไมวันนี้ตาฝาดบ่อยจัง” เดย์คิดในใจเพราะวันนี้เธอตาฝาดเห็นพายสองครั้งแล้ว จะว่าไปถามอะไรธามสักหน่อยดีกว่า เดย์หันกลับมามองหน้าธาม
“ฮื้อ... มีอะไรเหรอ” ธามถามเพราะหน้าเดย์ที่มองมาที่ธามตอนนี้เหมือนว่ามีอะไรสงสัยอยู่
“คือว่า...วันนี้ธามมาคนเดียวหรือเปล่าอะ”
เดย์ถามออกไป แต่ธามกลับทำหน้างงๆพร้อมชี้นิ้วชี้เข้าหาตัวของธามเอง
“เรามาคนเดียวสิ นั่งอยู่ที่ร้านมาตั้งนานเดย์ก็เห็นว่าเรานั่งคนเดียวไม่ได้มีใครมานั่งด้วย ว่าแต่มีอะไรเหรอ ทำไมถึงคิดว่าเราไม่ได้มาคนเดียวละ”
คำถามนี้ของธามก็ทำเอาเดย์ตอบไม่ถูกเหมือนกันนะ เดย์นิ่งคิดอยู่แป๊บนึงว่าจะตอบไปยังไงดี เพราะก็ยังไม่แน่ใจว่าพายกับธามเป็อะไรกัน เผลอๆรู้จักกันหรือเปล่าก็ไม่รู้
“ชั่งเหอะๆ แต่ว่าธามบอกว่าจะตอบเหตุผลที่เลือกทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านนี้ตอนฉันเลิกงานนี่ และตอนนี้ก็เลิกงานแล้ว จะบอกได้ยังอะ” เดย์เปลี่ยนเื่เป็ทวงคำตอบที่ธามติดค้างเอาไว้แทน
“อ๋อๆ ก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากหลอก ก็แค่เห็นเดย์ทำงานที่นี่ก็เลยอยากทำบ้าง แค่นั้นแหละไม่ได้มีอะไรมากมาย งั้นเราไปก่อนนะ เจอกันวันอังคารนะครับคุณพี่เลี้ยง” พู
ดจบธามก็สะบัดตูดเดินหนีไปจ่ายค่าอาหารเลย ทิ้งให้เดย์ยืนเอ๋อกับคำตอบที่ได้ฟังอยู่คนเดียว
“เอ่อเนอะ เหตุผลก็ไม่มีอะไรจริงๆแหละ ไอ้เราก็อุตส่าห์ตั้งใจฟัง” เดย์ยืนบ่นอุบอิบๆแล้วก็เดินไปเก็บผ้ากันเปื้อนกับเครื่องรับออเดอร์ จากนั้นก็เปิดล็อคเกอร์หยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองออกมา
“รีบไปดีกว่า ไม่รู้ว่าพ่อมารอนานแล้วหรือยัง” คิดเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องล็อคเกอร์ทันที แต่ก่อนจะเดินออกจากร้านเดย์ก็ไม่ลืมเดินไปลาพี่ๆในร้าน
“บ๊ายบายเดย์ เจอกันวันอังคาร แล้วก็...จะชวนเด็กใหม่มาพร้อมกันเลยก็ได้นะ อิอิ”
พี่เซนแซวเดย์อีกแล้ว สงสัยต้องโดนแซวไปอีกนานจนชินแน่ๆเลย เดย์คิดแล้วได้แต่เพลียในใจ
“คร้าๆๆๆๆ หนูไปละนะคะ เจอกันวันอังคารค่ะ บ๊ายบาย” เดย์โบกมือลาพี่ๆในร้านแล้วรีบเดินออกมา เพราะกล้วว่าพ่อจะรอนาน เดย์เดินไปหารถพ่อที่ลานจอดรถแต่ก็แปลกใจที่ไม่เห็นรถอพ่อรออยู่
“รอใครอยู่เหรอจ๊ะเดย์”
“ว้าย!” เดย์อุทานออกมาด้วยความใ ก็เพราะกำลังมองหาพ่ออยู่ดีๆก็มีเสียงทักขึ้นมา พอหันมาเจอต้นเสียงก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็
“พายเองเหรอ ทำเอาฉันตกอกใหมด” เดย์พูดไปก็เอามือแตะบนบริเวณตำแหน่งที่หัวใจเธอกำลังเต้นเร็วๆอยู่
“ขอโทษทีจ้ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เดย์ในะ”
พายรีบขอโทษเดย์ที่ทำให้ใ แต่เดย์โบกไม่โบกมือเชิงว่าไม่เป็ไรๆ
“ไม่เป็ไรๆ แล้วพายมาเที่ยวที่ร้านเหรอ”
“อ๋อ...ใช่ๆ ฉันจะมาหาอะไรกินหน่อยนะ” พายตอบ แต่ว่าเดย์ก็คิดอะไรขึ้นมาได้เพราะว่าวันนี้เธอตาฝาดเห็นพายถึงสองครั้ง
“พายพึ่งจะมาตอนนี้เหรอ หรือว่าวันนี้ได้แวะมาที่ร้าน่บ่ายไหม”
เดย์ตัดสินใจถามออกไป และก็รอคอยคำตอบของพาย เพราะเดย์อยากให้แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปหรือว่าพายมาจริงๆ
“จริงๆแล้วฉันแวะมาสองครั้ง แต่พอมาถึงก็เห็นคนเต็มร้านตลอด ก็เลยตัดสินใจกลับไปก่อนและคิดว่าจะมา่เย็นๆดูอีกที”
คำตอบของพายทำให้เดย์ไขข้อข้องใจได้แล้วว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไป ที่เธอเห็นพายก็คือเห็นจริงๆ
“อย่างนี้นี่เอง คือว่าฉันเห็นพายถึงสองครั้งเลยแต่ว่าเห็นแค่แป๊บเดียวอะ ยังคิดๆอยู่เลยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า” เดย์ทำทาขยี้ตาประกอบไปด้วย
“อ่าวเหรอ เดย์เห็นฉันด้วยเหรอ”
“ใช่ๆ ฉันว่าพายรีบเข้าไปในร้านดีกว่านะเพราะ่เย็นลูกค้าก็จะมาเยอะอยู่เหมือนกัน”
เดย์รีบบอกพายไปด้วยความหวังดีเพราะกลัวเพื่อนจะไม่มีโต๊ะนั่ง เนื่องจาก่เย็นที่ร้านก็จะมีคนมาเยอะจริงๆ
“โอเคๆ งั้นฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันนะจ๊ะเดย์”
พายโบกมือลาเดย์พร้อมรอยยิ้มสดใสและหมุนตัวเดินไปทางร้านส่วนเดย์ก็โบกมือตอบกลับไปให้พาย พอเห็นพายเดินเข้าไปในร้านไม่นานก็ได้ยินเสียงแตรรถซึ่งก็ไม่ใช่รถใครแต่เป็รถพ่อของเดย์นี่เอง
“สวัสดีค่ะพ่อ ตอนแรกหนูนึกว่าจะทำให้พ่อรอนานแล้วนะเนี่ยแต่ตอนออกมาก็ยังไม่เห็นรถพ่อเลย” เดย์ทักทายพ่อทันทีที่ขึ้นรถและรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว
“โทษทีจ้า วันนี้พ่อออกมาช้านิดนึงนะและก็มาเจอรถติดด้วย แต่เมื่อกี่เดย์โบกมือให้ใครเหรอลูก พ่อไม่เห็นใครเลยตอนขับมาถึง”
พ่อถามขึ้นเพราะตอนที่พ่อขับรถมาใกล้จะถึงเดย์ พ่อก็เห็นเดย์ทำท่าเหมือนคุยกับใครสักคนอยู่และก็โบกไม้โบกมือ แต่ว่าพ่อไม่เห็นใครสักคนเลยเห็นแต่เดย์คนเดียว
“เพื่อนค่ะพ่อ พ่อน่าจะมาตอนเพื่อนหนูเดินเข้าไปในร้านแล้วแน่เลยค่ะ” พ่อพยักหน้าตอบประมาณว่าอ๋อออกไปแต่ก็ยังแอบสงสัยนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากและก็หันไปมีสมาธิขับรถต่อ
1K
