ประธานเย็นชา​ กับเลขาจอมเปิ่น

ฮันนี่ใจเต้นโครมคราม เธอจะได้รับสิ่งใดตอบแทน ผู้คนจะให้การยอมรับ หรือจะพากันก่นด่า รังเกียจเธอ กล่าวหาว่าเธอลวงโลกหรือเปล่า ถ้าเป็นอย่างหลัง เธอจะทำยังไง คิดด้วยความกังวล 
" ขอเชิญเลขาส่วนตัวของผม ขึ้นมาข้างบนด้วยครับ" 
พูดจบเขาก็เดินลงมารับสาวน้อยฮันนี่ที่ด้านหลังเวที ก่อนจะจูงมือเดินขึ้นเวทีพร้อมกัน 
ช่วงเวลานี้ เขาสัมผัสได้ว่าเธอประหม่า กังวลมากมาย มือที่จับอยู่ตอนนี้ เย็นเฉียบ ชื้นไปด้วยเหงื่อ 
เขาบีบกระชับมือเล็กเบาๆ อย่างปลอบโยน และให้เธอมั่นใจว่า เขาจะไม่มีวันปล่อยมือเธอแน่ 

เมื่อเธอปรากฎตัว ทุกคนด้านล่างเงียบกริบ ไม่รู้ว่าตกอยู่ในอาการตลึง งงงัน หรือขุ่นเคืองกันแน่ 
"ท่านประธานมีเลขาคนใหม่เหรอคะ แล้ว... น้องฮันนี่ละคะ" 

โยฮันใจกล้า เป็นตัวแทนหมู่บ้านถามขึ้นด้วยความสงสัย
" ผมขอให้ทุกคนมองเธอให้ดีดี ถึงหน้าตาเธอจะเปลี่ยนไป การแต่งกายที่เปลี่ยนไป แต่เธอยังคงเป็นคนเดิมทุกประการ ดูดีดีสิครับ ว่าใช่เธอไหม"
"ชะ.. ใช่น้องฮันนี่จริงหรอคะ" 

เกษิตาถามย้ำขึ้นอีก 
"เธอควรพูดอะไรกับพวกเขาหน่อยนะ " 
เขาก้มกระซิบข้างหู 
ฮันนี่เงยมองหน้าเขาอย่างหวั่นใจ เขาพยักหน้าให้ เป็นเชิงบอกว่า ไม่ต้องกลัว 
" ฮันนี่ต้องขอโทษพี่ๆทุกคนด้วยนะคะ แต่ฮันนี่มีเหตุจำเป็นที่ต้องทำอย่างนั้น ใจจริง ก็อยากใช้ชีวิตปกติเหมือนทุกๆคน ที่ผ่านมาภายใต้การปิดบัง ก็ทรมานไม่น้อยค่ะ และฮันนี่ก็ขอให้พี่ๆ อย่าถามถึงสาเหตุเลยค่ะ เพราะทุกคนต่างมีอดีตที่เจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น ขอโทษอีกครั้งนะคะ " 
พูดจบ ฮันนี่ก็โค้งตัวลงต่ำสุดเท่าที่จะทำได้ ทิ้งเวลาสักครู่ จึงค่อยๆเงยหน้าขึ้น ยืนตัวตรงแบบเดิม 
สถานการณ์ข้างล่าง..... เงียบ....... 
"อ๊ะ...... พี่ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ว่าฮันนี่จะอยู่ในลุคไหน พี่ก็ยังเอ็นดูน้องอยู่เหมือนเดิม อย่ากังวลใจไปเลยค่ะ ที่น้องฮันนี่พูดมันถูกต้อง เราทุกคนต่างมีอดีต ต่างมีแผล เพียงแต่มันมากน้อยต่างกันแค่นั้น ทีมงานของพวกเรา ขาดน้องฮันนี่ไม่ได้นะคะ.... จริงไหมคะทุกคน" 
เกษิตาช่วยแก้สถานการณ์ 
" ใช่ๆ... สบายใจได้" 

ทุกคนตอบรับ 
ถึงแม้จะมีหลายคนที่เริ่มหัวชนกัน ไม่รู้ว่าพูดยังไง ก็รอดูสถานการณ์ต่อไปแล้วกัน เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องยืนหยัดให้ได้ ถึงยังไงส่วนใหญ่การทำงาน ทุกคนก็ต้องวิ่งมาหาให้เธอช่วยเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้ว ถึงแม้วันนี้หลายคนอาจจะยังรับไม่ได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาคงให้อภัยเธอได้ ฮันนี่คิดเพื่อให้ตัวเองสบายใจ 
เขาจับมือเธอไว้ตลอดเวลา ต่อหน้าทุกๆคน 

"และถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาดไปจากที่คาดการณ์ไว้ พวกคุณทุกคน ก็เตรียมตัวฉลองข่าวดีของผมได้เลย วันนี้ผ่อนคลายให้เต็มที่ อนุญาตไม่ต้องเข้าออฟฟิตหนึ่งวัน" 
เขาพูดทิ้งท้าย ให้คนฟังใจหายเล่น หลายคนส่งเสียงกรี๊ดกร้าดอย่างสุดจะฟิน

หลังจากจบเรื่อง เขาก็พาเธอกลับออกมาที่รถ ตรงทางออกก็เจอเดวิดกำลังยืนมองอยู่สีหน้ากวนตีนเขาเต็มที่ 
" คนนี้สินะ ที่ละลายน้ำแข็งของนายลงได้ ยินดีด้วยนะครับคุณฮันนี่ คุณสวยมากก" 
"ไอ้.... เดวิด ให้มันน้อยๆหน่อย ฉันเตะแกได้นะ" 

สรรพนามเรียกเพื่อนเปลี่ยนไปแล้ว หึงโหดอยู่นะเนี่ย 
"โอ้โฮ.... หวงอีก นัดเราว่าไงอะ เลิศฤทธิ์ไปรอที่รถแล้ว นัดแล้วห้ามเบี้ยวบอกก่อน" 
เดวิดทวง
" ไปร้านแกดีกว่า วันนี้ฉันขอปิดร้านแกหนึ่งวัน" อีกหนึ่งธุรกกิจของเดวิดที่ทำเงินมากมายกว่าเป็นผู้รับเหมาเสียอีก จนขยายสาขาไป3แห่งแล้ว 
"ย่อมได้ 555 ไปด้วยกันนะครับคุณฮันนี่" 
เดวิดหันมาชวน 

*​**​*​**​**​**​*​

หลังจากฮันนี่มานั่งเฝ้าสามหนุ่มชนแก้วกันอยู่นานถึง 4ชม.ผ่านไป ต่างก็ได้ดีกรีแแลกอฮอล์ร้อนแรงมาพอๆกัน เป็นภาระเธอให้ต้องคอยช่วยส่งแต่ละคนให้ถึงที่หมาย 

เลิศฤทธิ์ให้ช่วยตามลูกน้องที่บริษัทของเขามารับ กว่าจะบอกเบอร์โทรได้ถูก เล่นเอาเธอเหนื่อย เดวิด หลับไปแล้ว แต่ที่นี่ก็ร้านเขา จึงให้พนักงานร้านมาดูแล 

ส่วนท่านประธานของเธอ ไม่หลับ แต่เซหัวทิ่มหัวตำ ประคองยังไงก็ไม่ไหว 
"คุณเคนโตะคะ เข้ามาช่วยแบกเจ้านายคุณไปหน่อย เมาหัวทิ่มไปแล้ว"
เคนโตะแปลกใจ เจ้านายเขานี่นะเมา อยู่ด้วยมาตั้งแต่เล็กคนโตป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นเขาเมา ต่อให้ดื่มหนักกว่านี้ ยังเดินตรงทาง เตะเขาถูกอยู่เลย
พอเดินเข้ามาถึงภายใน เคนโตะก็เห็นเขาฟุบอยู่กับโต๊ะ หรือจะเมาจริงวะ ??
" นายครับ ไหวไหมครับ นาย... "