บทที่ 25
ขายหินมานา
หลังจากที่ภายในเมืองแห่งการเริ่มต้นเกิดความวุ่นวาย การที่เกิดดันเจี้ยนภายในเมืองใหญ่มันไม่ใช่เื่ธรรมดา
อยู่ๆการปรากฏของดันเจี้ยนขนาดั์แถมยังมีระดับอยู่ในระดับ B มันทำให้ภายในเมืองแห่งนี้ได้รับความเสียหาย
แม้มันจะยังไม่ถึงสถานการณ์ที่ย่ำแย่อย่างดันเจี้ยนะเิทำให้มอนสเตอร์ออกมาด้านนอก แต่การเกิดดันเจี้ยนขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ก็ทำให้เมืองแห่งนี้เสียหายเพราะอนุมานาที่แปรผัน
ภายในเมืองแห่งนี้เริ่มเข้าสู่การฟื้นฟูด้วยสมาคมฮันเตอร์เป็คนยื่นมือเข้ามาช่วย
สหพันธ์สมาคมฮันเตอร์ในตอนนี้พวกเขาเป็หน่วยงานที่ถูกแต่งตั้งขึ้นมาใหม่ก็จริง แต่เพราะการสนับสนุนของรัฐบาลในทุกๆประเทศ
อีกไม่กี่ปีข้างหน้าพวกเขาจะต้องกลายเป็ขั้วอำนาจใหญ่อีกขั้วอำนาจหนึ่ง พี่มีอำนาจไม่แพ้พวกรัฐบาลของแต่ละประเทศเลยก็ว่าได้
โดยเฉพาะในหอคอย สมาคมที่เข้ามายุ่งเกี่ยวเริ่มมีอำนาจภายในหอคอยมากขึ้น
จนทำให้ประชากรที่อยู่ภายในหอคอยอยู่ก่อนแล้วก็ต้องรู้สึกยำเกรงในอำนาจของสมาคมที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นานอาจจะอีกสักประมาณ 3-4 ปีข้างหน้าโลกภายในหอคอยในหลายๆชั้นอาจจะโดนควบคุมด้วยโรคด้านนอก
ภายในหอคอยเองก็มีสิ่งที่เรียกว่าประเทศด้วยเช่นเดียวกัน อย่างเช่นเมืองแห่งการเริ่มต้นเองก็เป็ประเทศประเทศหนึ่ง
ในตอนนี้ประเทศแห่งนี้กำลังฟื้นฟู ในตอนที่ผ่านมาประมาณ 2 วันได้แล้วหลังจากเกิดดันเจี้ยนใจกลางเมือง
เมืองแห่งนี้เริ่มค่อยๆกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ถึงกระนั้นผู้คนมากมายที่เป็ผู้คนที่อยู่ภายในสถานการณ์
ก็พากันสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็คนสำคัญบอสไม่สามารถจบดันที่ระดับนี้ได้ มีกลุ่มใหญ่หลายกลุ่มหรือแม้กระทั่งกิลด์ที่เพิ่งก่อตั้งก็เริ่มควานหาคนที่มีฝีมือคนนั้น
แต่ก็ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปแล้วก็รู้ข่าวเกี่ยวกับเขาเลย แม้ข่าวเพียงแค่นิดเดียวก็ยังไม่มีใครล่วงรู้
…
ด้านนอกหอคอย
ประเทศไทย
หอพักนักศึกษา
ภพกำลังนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ของตนเองอยู่ นิ้วมือข้างขวากำลังเลื่อนอ่านข่าวต่างๆที่เกิดขึ้นใน่ที่ผ่านมา
ในตอนนี้เหล่ามนุษย์เริ่มทำการพิชิตหอคอยอย่างรวดเร็ว พวกเขาค่อยๆเดินหน้าอย่างต่อเนื่องด้วยความสามารถที่ได้รับมา
มันเลยทำให้ตอนนี้พวกเขานั้นได้พิชิตหอคอยไปถึงชั้นที่ 10 เรียบร้อยแล้ว ภพไม่ได้ใเกี่ยวกับความรวดเร็วในการพิชิตครั้งนี้
เพราะว่าภายในชีวิตก่อนเองก็เป็แบบนั้นเหมือนกัน และการพิชิตหอคอยอย่างรวดเร็วมันก็ทำให้ผู้คนภายในโลกนี้มีความหวังมากขึ้น
เหล่ากลุ่มที่เป็ผู้บุกเบิกและสามารถพิชิตหอคอยได้กลุ่มแรกๆ พวกเขาเองก็จะได้รับชื่อเสียงและเงินทองจำนวนมหาศาล
กลายเป็ที่รู้จักในแวดวงของสังคมไม่ว่าจะเป็ด้านนอกหอคอยหรือด้านในหอคอย เกียรติยศเื่เงินทองไหลรวมไปที่เหล่าฮันเตอร์ผู้ที่มีความสามารถ
ภพนั่งอ่านข่าวพวกนั้นภายในเน็ต
“ นี่ๆรู้หรือเปล่ากิลด์พฤกษาสีเขียวของเกาหลีสามารถทำลายดันเจี้ยนระดับ A ที่เกิดขึ้นภายในหอคอยชั้นที่ 3 ได้แล้ว ”
“ นั่นถือว่าเป็ข่าวดีนะที่โลกนี้มีพวกฮันเตอร์ที่มีความสามารถมากมาย ”
พวกข้อความในเน็ตพูดคุยถึงเื่ต่างๆที่เกิดขึ้นภายในหอคอย ในตอนนี้หลังจากผ่านมานับเดือนผู้คนเริ่มคุ้นชินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาขึ้น
สำหรับพวกเขาเื่หอคอยเริ่มเป็เื่ธรรมดา กลายเป็ว่าในตอนนี้เกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นในหอคอยความสำเร็จของเหล่าฮันเตอร์กลายเป็สิ่งที่ผู้คนนั้นพากันสนุกสนาน
ภพพึมพำออกมา “ การพิชิตหอคอยไปได้อย่างรวดเร็วมันเองก็ไม่แปลก ”
“ พวกฮันเตอร์บางคนหลังจากที่ได้รับการอเวค คุณสมบัติร่างกายของพวกเขาถูกพัฒนาไปอยู่ในระดับ S ”
“ เรียกได้ว่าแข็งแกร่งกว่าพวกมอนสเตอร์ระดับชั้นแรกๆเป็ไหนๆ ”
“ เพราะแบบนั้นการพิชิตหอคอยในชั้นแรกๆเลยเดินทางไปได้อย่างรวดเร็ว”
“ แต่ว่าหลังจากนั้นการพิชิตหอคอยมันเองก็ต้องเริ่มช้าลงเรื่อยๆ เหล่าฮันเตอร์ต้องจำเป็ต้องใช้เทคนิคอุปกรณ์และก็ประสบการณ์ทุกอย่างเข้ามาประสมผสานกันถึงจะสามารถพิชิตได้แต่ละชั้น ”
“ เอาเถอะถึงยังไงไอ้พวกที่มันอเวคได้ระดับ S มันก็ไม่เข้าใจหรอก”
“ ความสามารถของฉันแม้ว่าจะเป็ความสามารถที่ยอดเยี่ยม การสร้างตัวละครนี่แต่ว่าตอนที่สร้างขึ้นมาตัวละครก็มีความสามารถเทียบเท่ากับระดับ F ”
“ เพราะแบบนั้นจำเป็จะต้องใช้เวลาไม่สามารถไปลุยแนวหน้ากับพวกมันได้ในตอนนี้”
“ ตั้งใจเย็นๆเข้าไว้เอาล่ะ… ไหนๆก็ไหนๆแล้วไปขายหินมานาสักหน่อยดีกว่า ”
“ ในตอนนี้ผ่านไป 2 วันแล้วผู้คนภายในเมืองแห่งการเริ่มต้นเองก็น่าจะน้อยลง ”
“ ขายหินมานานี่คงจะไม่โดนจับตามองอย่างแน่นอน ” ภพรีบลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้
“ ล็อกอิน!!! ”
[ เชื่อมต่อเข้าสู่ตัวละคร ]
เอ็กซ์พักอยู่ภายในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งด้านหลังเมืองแห่งการเริ่มต้น มันเป็โรงเตี๊ยมที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่มากนัก
ถึงแม้ว่าจะมีขนาดเท่านี้แต่เห็นแบบนี้ค่าเช่าต่อ 1 คืนเองก็อยู่ที่ 1,000 เครดิตเลยทีเดียว พวกที่มันหรูหรากว่านี้เองก็มีอยู่บางคืนอาจจะต้องใช้เงินถึง 1 แสนเครดิต
แต่มันนั้นน่ะสิ้นเปลืองเกินไปสำหรับในตอนนี้ เอ็กซ์หลังจากเตรียมตัวเสร็จเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมแห่งนั้นในตอนเช้า
มุ่งตรงไปยังสมาคมฮันเตอร์ที่ตั้งรับของจากพวกฮันเตอร์ที่ล่ามาได้
ณ จุดรับซื้อของ
พนักงานของสำนักงานฮันเตอร์สวมใส่ชุดสูทสีดำเป็ชายที่มีท่าทางดูดีนั่งอยู่ กำลังรับของจากพวกฮันเตอร์ที่ต่อแถวขายอยู่ด้านหน้า
“ อ๋อ..เอาล่ะครับคนต่อไปพูดมาขายอะไรหรอครับ ” พนักงานคนนั้นทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ทันใดนั้นหินก้อนสีฟ้าสว่างไสวถูกวางลงด้านหน้ามันมีขนาดเทียบเท่ากับสามฝ่ามือ เมื่อเห็นของที่ถูกวางเอาไว้ด้านหน้าพนักงานหนุ่มแสดงใบหน้าตื่นตระหนกใ
“ เอ้ย!!! นี่มันหินระดับกลางเลยนี่ครับ ” พนักงานหนุ่มมองเพียงแค่ครั้งเดียวก็รู้
ความบริสุทธิ์ระดับนี้และก็ขนาดที่มีขนาดใหญ่เท่านี้ แน่นอนว่ามันต้องเป็หินระดับกลางอย่างแน่นอน
ภายในเมืองแห่งการเริ่มต้นพวกสิ่งที่ถูกนำมาขายส่วนใหญ่ก็เป็พวกเศษหินมานาที่อยู่ในระดับต่ำที่สุด
เพราะแบบนั้นการจะปรากฏหินระดับกลางมาขายแบบนี้จึงเป็เื่ที่น่าใ พนักงานหนุ่มเงยหน้าหมองเห็นคนที่นำเอาของสิ่งนั้นมาขาย
ชายหนุ่มที่มีร่างกายสูงโปร่งดูดีมีใบหน้าไม่ขี้เหร่มีผมสีขาวมีดวงตาสีแดง “ คุณเอานี่มาขายอย่างนั้นหรอครับ ”
“ ใช่แล้วครับ.. ”
“ ขอถามหน่อยได้หรือเปล่าว่าได้มาได้ยังไง คือว่าภายในเมืองแห่งการเริ่มต้นการจะหาหินระดับกลางมันไม่ใช่เื่ง่าย ” พนักงานคนนี้ถามเพื่อความแน่ใจ ยังไงมันก็ดูน่าสงสัยเกินไป
“ คือเื่นั้นพูดว่าโชคดีก็ได้ครับ ”
“ ว่าแต่ถ้าสมาคมรับซื้อมันในราคาเท่าไหร่อย่างนั้นหรอครับ ”
“ ราคาของกินขนาดกลางที่บริสุทธิ์ขนาดนี้น่าจะอยู่ราวๆสักประมาณ 4 ล้านเครดิตครับ ”
“ 4 ล้าน!!” ภพที่นั่งอยู่ภายในห้องได้ยินถึงกับตื่นตระหนก แน่นอนว่าราคามันมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก
จบบท