ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

      การพยายามทำในสิ่งที่ถูกต้องว่ายากแล้ว เเต่มันก็ยังไม่ยากเท่ากับการปิดบังความจริงไม่ให้ซูเจินรู้ อี้เฉียนเดินครุ่นคิดถึงใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของซูเจินแล้วรู้สึกผิดเป็นส่วนใน ใจลึกๆแล้วเขาอยากบอกความจริงกับนางเสียตอนนี้เลย เเต่ก็ยังทำไม่ได้เพราะเขากลัวว่าสนมฮงจะจ้องเล่นงานนางเป็นรายต่อไป ไม่ถึงอึดใจอี้เฉียนก็เดินมาถึงจวนลับๆหลังวังที่อี้เถียนพาสลมลีมารักษาตัว

       "ท่านพี่…ซูเจินเป็นอย่างไรบ้าง?"

    "อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ…นางไม่ฟังข้า แถมยังปัดขนมหยุนลี่ที่นางชอบหล่นกระจายเต็มพื้นอีกด้วย"

      "ข้าว่ามันถึงเวลาแล้วหรือเปล่าท่านพี่ อย่างน้อยๆถ้าเราอธิบายความจริง นางก็น่าจะเข้าใจเราสองคนนะ"

       "เจ้าก็รู้ว่าถ้านางรู้..อะไรจะเกิดขึ้น ไว้เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง เวลานี้นางถูกกักบริเวณ คงเบาใจได้พักใหญ่ๆ ว่าเเต่สนมลีเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าได้รากฉุนเป่ยมาแล้วหรือยัง?"

       "ข้าให้อาเฟยไปหาแล้ว ซักพักก็คงจะมาถึง ท่านพี่..ท่านดูเหนื่อยๆนะ ไปพักก่อนดีหรือไม่?"

        "ข้ายังพักไม่ได้หรอก เพราะข้ามีอีกอย่างที่จะต้องทำ เจ้าอยู่ทางนี้ก็ดูเเลสนมลีให้ดีล่ะ"

       "ท่านพี่จะไปไหน?"

       "จวนสนมฮง!!" อี้เฉียนรวบรวมสติทั้งหมดที่มีก้าวเดินออกจากจวนลับเพื่อตรวไปยังจวนของสนมฮง ภายในใจมีคำพูดอยู่มากมาย เเต่ก็ยังเอ่ยถามออกไปไม่ได้มีทางเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างคลี่คลายและยิ่งไปกว่่นั้น..การทำเช่นนี้จะทำให้ซูเจินกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง อี้เฉียนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเดินมาถึงสนมฮงพร้อมๆกับอาฉาง

        "องค์ชาย จะทรงทำเช่นนี้จริงๆหรือพะยะค่ะ"

        "ข้าคิดดีแล้ว"

      "แล้วนางจะไม่สงสัยหรือพะยะค่ะ แต่ก่อนองค์ชายไม่เคยทำดีกับนางเลย แล้วจู่ๆมาทำดีกับนางเช่นนี้ เป็นข้า…ข้ายังคิดว่ามันแปลกเลยพะยะค่ะ"

       "เจ้าไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่เดินตามข้ามมาก็พอ!!" ครั้งนี้อี้เฉียนใช้คำพูดที่หนักแน่นกว่าปกติ เขาเดินมุ่งหน้าตรงไปยังประตูจวน เพื่อแจ้งความจำนงกับทหารเฝ้าหน้าประตู

        "องค์…องค์ชายสอง!!"

        "ใช่..ข้าเองพวกเจ้าตกใจอะไรกัน?"

        "หามิได้พะยะค่ะ"

        "ข้านำชาสมุนไพรมาให้สนมฮง เห็นว่าอาการยังไม่สู้ดี" เหล่าทหาร 2 นายหน้าประตูหันมองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ พวกเขาส่ายหน้าไปมาใส่กันเหมือนกับว่าไม่อยากจะคิดเลยว่าจะได้เจออี้เฉียนที่นี่

         "พวกเจ้าสองคนมีธุระอะไรจะคุยกับข้าหรือเปล่า!!!"

      "หามิได้พะยะค่ะ!! องค์ชายสองเสด็จมาถึงที่นี่ ข้าจะนำความไปกล่าวแก่สนมฮงให้พะยะค่ะ!!!"

       "ไม่ต้อง!!เปิดประตู…เพราะชาที่ข้านำมาให้สนมฮงกำลังจะหายร้อนแล้ว ชาที่ไม่มีรสชาติมันก็ไม่แตกต่างอะไรจากการดื่มน้ำธรรมดา พวกเจ้าว่าจริงหรือไม่ ฮึ?"

        "พะยะค่ะ องค์ชายสอง!" ถึงแม้ว่าจะยังงงและสงสัยอยู่มากแต่พวกเขาก็ไม่อาจขัดคำสั่งของว่าที่องค์รัชทายาทได้ ประตูจวนค่อยๆถูกเปิดออกอย่างช้าๆ อี้เฉียนเพิ่มความน่าเชื่อถือโดยการนำมือสองข้างไปไขว้ไว้ข้างหลัง พร้อมกับชักสีหน้าเคร่งขึงเดินผ่านทาง 2 นายนั้นเข้าไป เเน่นอนว่าเรื่องนี้สนมฮงไม่รู้ นางจึงไม่ได้เตรียมกันต้อนรับอะไรและยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้ นางกลับสั่งให้เสี่ยวอี้ยกเครื่องคาว-หวานเข้ามาฉลองเต็มจวนไปหมด 

        "มา!!ฉลองให้กับข้า วันนี้ข้ามีชัยถึงสองอย่างด้วยกัน"

        "อะไรหรือเจ้าคะ พระสนม?"

     "เอ้า!! อย่างเเรกข้าได้กำจัดสนมลีผู้โง่เง่าออกไปพ้นๆทางข้า ส่วนอย่างที่สองซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าอยากให้เกิดขึ้นมานานแล้ว..นั่นก็คือท่านพี่ทั้งสองพระองค์เมินต่อซูเจินแถมท่านพ่อนังสั่งกักบริเวณนางอย่างไม่มีกำหนดอีก…เช่นนี้แล้วข้าควรฉลองได้รึยังล่ะ ฮ่าฮ้าฮ่า!!"

      "องค์ชายสองเสด็จ!!!!!!" คำป่าวประกาศเสียงดังลั่นของอาฉางที่หน้าจวนทำเอาสนมฮงถึงกับอ้าปากค้าง เบิกตาโพรง ชะงักไปชั่วครู่..ขนมที่กำลังจะหยิบเข้าปากร่วงหล่นสู่พื้นโดยที่นางยังไม่รู้ตัว ด้วยความที่ไม่รู้ว่าอี้เฉียนจะมา นางจึงได้สั่งเตรียมของมาฉลองอะไรมากมายและคิดว่าคงจะเก็บกวาดไม่ทันเป็นเเน่

     "ท่านพี่อี้เฉียนมาได้ไง!!…แล้วข้าจะทำยังไงกับของพวกนี้!! เสี่ยวอี้..เจ้ายกของพวกนี้ออกไปทิ้งให้หมดเลย เร็วเข้า!!"

      "อาหารและขนมมากมายเช่นนี้ ข้าน้อยเกรงว่าจะยกออกไปไม่หมดหรอกเจ้าค่ะ"

       "แล้วจะทำยังไง!!ขืนท่านพี่อี้เฉียนเจ้ามาเห็นข้าสั่งอาหารมากมายขนาดนี้มากิน เขาต้องสงสัยในตัวข้าเพิ่มขึ้นอีกแน่!!..เสี่ยวอี้ เจ้าเข้าไปในห้องนอนข้าเอาผ้าห่มมาคลุมอาหารนี่ไว้ก่อน อย่าให้ท่านพี่เห็นเด็ดขาด ไปเร็ว!! สนมฮงเริ่มอยู่ไม่สุข มีอาการกระวนกระวายถึงขั้นร้อนตัวเพราะนางไม่อาจจะเตรียมรับมือกับอี้เฉียนได้ทัน ขณะที่เสี่ยวอี้กำลังลุกไปหยิบผ้าห่มในห้องนอนของสนมฮงอี้เฉียนก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้าสนมฮงทันทีพร้องอาฉางก็ได้ยกชาสมุนไพรแทรกตัวเข้ามาพอดี ภาพที่อี้เฉียนเห็นคือ อาหารทั้งคาวและหวานวางเรียงรายอยู่รอบๆตัวสนมฮงและยิ่งไปกว่านั้นคือเสี่ยวอี้เดินออกมาจากห้องนอนสนมฮง พร้อมกับผ้าห่มผืนใหญ่ ทั้งสนมฮงและเสี่ยวอี้ต่างมากันหยุดชะงักด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าตอนนี้อี้เฉียนมาถึงแล้วและเขาก็ได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่

เกิดขึ้นภายในจวนของนางแล้ว….