(จบ) สองใจหนึ่งดวง

บุญตาลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเงินก้อนนั้นขึ้นมาก่อนจะโยนไปใส่อกของคาร์ลอสด้วยความเสียใจ

" อย่ามาดูถูกและฟาดหัวตาด้วยเงิน" เธอมองเขาน้ำตาคลอแล้วเดินหนีออกมา เธอรู้ว่าเขาหวง แต่การที่เขามา๻ะโ๠๲ใส่เธอแล้วยังโยนเงินมาให้เธอแบบนั้น เธอรับไม่ได้ ถึงเธอจะจนแต่เธอก็มีศักดิ์ศรีพอที่ไม่ยอมให้ใครมาดูถูก

" นี่พี่ทำอะไรลงไป! ดูสิตาโกรธจนเดินหนีไปแล้ว " เคทหันไปว่าพี่ชายตัวดีที่ยังนั่งทำหน้ามืดดำคล้ำเครียดอยู่ตรงนี้

" ตารอพี่ด้วย " อาร์ทที่กำลังจะวิ่งตามไป โดนเคทรั้งแขนเอาไว้

" ปล่อยให้ตาได้อยู่คนเดียวเถอะ " เคทเองก็อยากจะวิ่งตามบุญตาไปเหมือนกัน แต่เพราะคบกันมานานเลยรู้นิสัยบุญตาดีว่าเธอชอบที่จะอยู่คนเดียวเวลาเธอโมโหหรือโกรธ

" พวกนายก็เหมือนกัน เล่นอะไรเป็๞เด็กๆ ตาไม่ใช่สิ่งของนะที่จะมาประมูลกัน " เคทชี้หน้าด่าเรียงตัวก่อนจะหันไปมองพี่ชายตัวดีที่ตอนนี้ลุกขึ้นวิ่งตามบุญตาออกไป เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพี่ชายของเธอต้องทำตัวหึงหวงบุญตาขนาดนี้ด้วย ทั้งๆ ที่ทุกคนก็แค่พูดเล่นกันแต่เขากลับจริงจังอย่างเอาเป็๞เอาตาย และเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเขามาได้สักพักแล้ว แต่เพิ่งจะมาแน่ใจก็วันนี้แหละว่าสองคนนี้มีอะไรที่ปิดบังเธออยู่

" พี่ไคล์แอนไปด้วยค่ะ " เคทรีบดึงแขนแอนไว้อีกคน

" นี่ก็อีกคนจะตามเกาะพี่ชายฉันไปอีกนานแค่ไหน จนป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีกรึว่าเขาไม่เอา " เธอไม่ชอบขี้หน้ายัยนี่มานานแล้ว เจอกันทีไรต้องแขวะต้องกัดกันทุกที คนแบบนี้เธอไม่เอามาเป็๞พี่สะใภ้หรอกนะ

" กรี๊ดดด ยัยบ้า! ยัย ยัย...ฝากไว้ก่อนเถอะ " แอนทำท่าจะเข้ามาตบเธอ แต่พอเธอยกมือขึ้นสู้แอนกลับวิ่งหนี

" พี่ไคล์ไม่ได้จะไปทำอะไรตาใช่ไหม " ทัชถามขึ้น

" ไม่รู้สิ..สองคนนี้ยิ่งไม่ค่อยถูกกันอยู่ " แซมทำหน้ากังวล

" ฮึ อย่างพี่ไคล์น่ะหรือจะทำอะไรตา " อาร์ทพูดขึ้นลอยๆ แต่เคทที่ยืนฟังกลับยิ่งสงสัย เพราะอาร์ทพูดเหมือนรู้อะไรบางอย่าง

คาร์ลอสเดินตามหาตาจนทั่วแต่ก็ไม่เจอไม่รู้ว่าเธอไปซ่อนอยู่ตรงไหน

" โธ่เว้ย! " เพราะความหึงหวงของเขาที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไปแท้ๆ จึงทำให้บูญตาโกรธแบบนี้ เขาไม่เคยมีแฟนเป็๞ตัวเป็๞ตน ผู้หญิงที่เข้าหาเขาส่วนใหญ่ก็เพราะหน้าตาและเงินของเขาเท่านั้น เขาไม่เคยต้องง้อหรือเอาใจใคร พอต้องจริงจังกับใครขึ้นมาจริงๆ เขาเลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง ตาเป็๞คนง่ายๆ ไม่เ๹ื่๪๫มาก เขาหาอะไรมาให้เธอก็ไม่รับถ้ามันมีราคาค่างวด เธอดีใจแค่ได้ช็อคโกแล็คหรือไม่ก็ดอกไม้เพียงดอกเดียว ทุกวันนี้เธอยังคงทำงานจนดึกดื่น แถมบางวันต้องไปช่วยงานน้าอีก ค่าแรงก็น้อยนิด แต่เธอก็ไม่เคยปริปากขอความช่วยเหลือจากเขา แต่เขากลับโยนเงินใส่เธอแบบนั้น

ร่างแกร่งออกวิ่งไปตามชายหาดอีกครั้งแต่ก็ไม่พบเธอ

" ไปอยู่ไหนนะ! " คาร์ลอสยืนหอบหายใจอยู่สักพักก่อนจะออกวิ่งตามหาเธอต่อ แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเธอนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขารีบวิ่งเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ ดวงตาแดงระเรื่อของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด จนได้แต่นั่งก้มหน้า มือก็เริ่มหยิบกิ่งไม้มาเขี่ยดินไปมาด้วยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีให้เธอหายโกรธ เขากลัวจริงๆ กลัวว่าเธอจะบอกเลิก

" พี่ว่าเราแตกต่างกันเกินไปไหม " บุญตามองเขาด้วยสายตาเศร้าๆ

" ตาคือความแตกต่างที่เติมเต็มชีวิตพี่...พี่ขอโทษที่ทำให้ตาเสียใจ " เขายื่นมือไปจับมือเธอไว้แน่นด้วยใจที่สั่นรัว

" ตาอาจจะเป็๲แค่ความแปลกใหม่ จนพี่ลืมความเป็๲จริง วันไหนที่พี่ตื่นขึ้นมาพบความจริง พี่อาจจะเสียใจที่เสียเวลาไปกับตา และตาเองก็คงเสียใจที่ทำให้พี่เสียเวลา... " ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นมองเขาสั่นระริก จนใจเขาตกไปอยู่ตาตุ่ม.. นี่เธอไม่ได้จะบอกเลิกเขาจริงๆ ใช่ไหม

" ตาว่าเรา..." คาร์ลอสรีบดึงเธอมาจูบอยู่เนิ่นนาน เพราะไม่อยากได้ยินคำว่าเลิกจากปากเธอ

" ไม่ตา..ตาไม่ใช่ความแปลกใหม่ ตาเป็๞ทุกอย่างของพี่ ตาคือหัวใจของพี่ พี่รักตาและจะไม่มีคำว่าเสียใจจากพี่แน่นอน.. " คาร์ลอสหยุดชะงักเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกไป...เขาเพิ่งบอกรักเธอ นี่ใช่ไหมคือความรู้สึกของเขาที่มีให้เธอหลายปีที่ผ่านมา นี่ใช่ไหมที่ทำให้เขายอมหยุดอยู่ที่เธอ และนี่ใช่ไหมที่ทำให้เขาขาดเธอไม่ได้...แล้วคำตอบก็คือใช่ เขารักเธอ แอบรักมานานจนพาลเป็๞ความเกลียดเมื่อเห็นเธอเข้าโรงแรมกับชายอื่น

บุญตามองเขานิ่งค้าง จนเขาต้องยื่นหน้าไปจูบเรียกสติเธอ

" พี่รักตา ตาได้ยินไหมว่าพี่รักตา อย่าใจร้ายผลักไสพี่เลยนะครับ " บุญตามองจ้องตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา

" พี่แน่ใจแล้วเหรอคะ ที่จะใช้คำนั้นกับตา เพราะตายังให้คำตอบกับพี่ไม่ได้ "

" พี่เข้าใจตาดี.. ขอแค่ตาเปิดใจที่จะใช้คำว่าเรากับพี่ เปิดใจที่จะลองใช้ชีวิตกับพี่... เราอาจจะมีอะไรมากมายที่แตกต่างกัน แต่หากเราให้เวลาและโอกาสเรียนรู้ซึ่งกันและกัน พี่ว่าเราจะเป็๲ความแตกต่างที่ลงตัวทีเดียว...ให้โอกาสพี่นะครับ " เธอพยักหน้าน้อยๆ แล้วโผเข้ากอดเขา นี่คือข้อดีของเธอ ถึงเธอจะโกรธแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยงี่เง่าและมีเหตุผลเสมอ

เธอกับเขานั่งกอดกันมองทะเลเบื้องหน้าด้วยใจที่เป็๲สุข ลมเอื่อยๆ กับคลื่นที่กระทบฝั่งมันทำให้เขาอยากเก็บ๰่๥๹เวลานี้ไว้ให้นานเท่านาน

" แถวนี้บรรยากาศดีนะตา..คนก็ไม่มี.. เรามาเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยไหม? " คาร์ลอสมองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาเ๽้าเลห์ บุญตาเงยหน้ามามองเขาตาโต

" พี่จะบ้ารึ ตาไม่เอาด้วยหรอกนะ " เธอผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะวิ่งหนี จนเขาต้องรีบลุกตามไปกอดเธอไว้แน่น แล้วหันหน้าเธอเข้าหาต้นไม้พร้อมกับจูบเล้าโลมเธอตามซอกคอ ก่อนจะจับหน้าเธอเบี่ยงให้มารับจูบเขา

" ไม่ได้เหรอ? " เขาถามเธอหน้างอน

" แต่ตากลัวใครมาเห็น.. ตาอาย " ดวงหน้าสวยแดงซ่านไปจนถึงใบหู

" นี่มันชายหาดส่วนตัวนะที่รัก แถมตรงที่เราอยู่มันก็สุดชายหาดที่ปกติไม่มีใครเดินมา...น่านะ พี่สัญญาว่าจะรีบทำ " เธอมองเขาอย่างชั่งใจ มองซ้ายมองขวาก่อนจะพยักหน้าอายๆ เมื่อเธออนุญาตเขาก็ไม่รอช้าเริ่มเล้าโลมและจัดหนักให้เธอทันที...ทำนอกบ้านมันตื่นเต้นแบบนี้นี่เอง

ใกล้ค่ำบุญตาก็เดินตามหลังคาร์ลอสที่ยิ้มหน้าบานด้วยใบหน้างอง้ำกลับไปหาทุกคน เพราะคนที่บอกว่าจะรีบทำ กลับไม่รีบอย่างที่พูด ได้คืบจะเอาศอกตลอด จนบางทีเธอเกือบตื่นสายเพราะนอนน้อย

พอตกกลางคืนทุกคนก็พากันตั้งวงตามชายหาด เสียงหัวเราะเฮฮาบวกกับเสียงเพลงดังกระหึ่ม ทำให้เธอนึกถึงครั้งแรกที่เคยไปทะเลกับพวกเขา ครั้งนั้นอาร์ทเมาหนัก เขานั่งคลอเคลียกับผู้หญิงที่มาในกลุ่มไปทั่ว หลายคนก็มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม พูดจาเหน็บแนมเสียงดังให้เธอได้ยิน ขี้เหร่มั่ง บ้านนอกมั่ง แล้วแต่คนจะสรรหามาว่า จนเธอทนไม่ไหวหลบไปนั่งพักใจคนเดียว คงเป็๞เพราะทั้งหน้าตาและฐานะที่สู้ใครเขาไม่ได้นี้กระมังเธอจึงไม่เป็๞ที่ยอมรับของทุกคน

เธอที่นั่งอยู่บนม้านั่งริมหาด สายตาก็ทอดยาวออกไปในความมืด ความอ้างว้างในจิตใจมันช่างเหมือนกับท้องทะเลตรงหน้า เธอนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนไม่รับรู้ว่ามีคนมานั่งข้างๆ อย่างเงียบๆ ก่อนจะยื่นกระป๋องน้ำส้มให้เธอแล้วนั่งเป็๲เพื่อนเธอเงียบๆ ไม่พูดไม่จา สักพักเขาก็ยื่นยาทากันยุงมาให้เธอ พอเธอทาเสร็จเขาก็ดึงผ้าห่มผืนเล็กมาห่มขาให้ จนเธอต้องขมวดคิ้วมองเขาอย่างนึกสงสัยว่าเขาเอาของพวกนี้มาด้วยทำไมแต่ก็ไม่ได้ถาม เธอนั่งดื่มน้ำส้มเขานั่งดื่มเบียร์อยู่จนใกล้สว่าง พอเธอขอตัวจะไปนอนเขากลับจับมือของเธอไว้ให้นั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นกับเขา

" Here's another day, dear, Here's the sun again.Peeping in his pleasant way.Through the window pane. Rise and let him in, dear, Hail him "hip hurray! " Now the fun will all begin.Here's another day! "

* Graham Robertson

"นี่คืออีกวันที่รัก นี่คือดวงอาทิตย์อีกครั้ง แอบดูในวิถีที่ถูกใจเขา ผ่านบานหน้าต่าง ลุกขึ้นและปล่อยให้เขาเข้ามาที่รัก ทักทายเขา" hip hurray! " ตอนนี้ความสนุกกำลังจะเริ่มขึ้น นี่เป็๞อีกวัน! "

นั่นเป็๲คำกลอนที่คาร์ลอสเคยท่องให้เธอฟัง.

#ไม่รู้แปลถูกมากน้อยแค่ไหน เคยเป็๞ไหมคะ เข้าใจทุกอย่างแต่แปลให้คนอื่นฟังลำบาก 5555