月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

“พวกเ๯้าเข้ามาช่วยข้ายกนี่หน่อย” หลังจากที่เด็กๆ กลับเข้าสู่สภาวะปกติแล้วเย่หัวก็จะเอาห่อผ้าห่อหนึ่งออกมาให้ทุกคนได้ดู แต่ก็ลืมไปว่าห่อผ้ามันหนักเกินกว่าร่างกายเล็กๆ ของนางจะสามารถยกได้ “ขอคนแข็งแรงสักสี่คนมาช่วยกัน”

“ขอรับ”

“เ๯้าค่ะ”

ว่าแล้วจางซิวกับคนอื่นๆ อีกสามคนก็เดินข้ามาในห้องหนึ่ง ที่มีผ้าผืนใหม่ผืนหนึ่งปูเอาไว้ โดยมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าจะหนักพอควรวางอยู่แล้วมีผ้าอีกผืนคลุมอยู่ “เอ้าๆ ช่วยกันยกออกไปข้างนอกหน่อย”

“นี่มันอะไรหรือเ๯้าคะ? ...เราจะมาต้มมันกันหรือเ๯้าคะ” จางหลัวผู้เป็๞หัวหน้ากลุ่มเป็๞ผู้กล่าวขึ้นด้วยตาลุกวาว เมื่อเห็นกองมันสองสีกองใหญ่

“เปล่า” เย่หัวที่มองเห็นตาที่งอกออกมาอย่างสมบูรณ์ผิดคาดก็กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น “แต่เราจะมาลองปลูกมันพวกนี้กันดูสักตั้ง”

“...”

“...”

“...”

“ปลูกหรือขอรับ มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันกว่าจะสามารถเก็บกินได้ มิสู้เอามาต้มกินไม่ดีกว่าหรือขอรับ” จางซิวที่อายุมากกว่าใครและเคยไปเที่ยวเล่นที่ไร่ของบิดามารดาในตอนเด็ก เขายังจำได้ว่ากว่าจะปลูกข้าวฟ่างข้าวสาลีจนสามารถเก็บเกี่ยวได้มันยาวนานคาบเกี่ยวกันสองฤดูเลยทีเดียว

“ในตอนแรกข้าเองก็ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะทำได้ไหม เพราะข้าเพิ่งจะคิดมันได้เมื่อวานตอนเย็น และได้เตรียมพวกนี้ไปในตอนนั้น...”

“...”

“...”

“...?”

“...!!”

เด็กๆ คนอื่นๆ มองคุณหนูกับพวกพี่ๆ ที่โตกว่าด้วยความฉงนสงสัย และไม่เข้าใจว่าทุกคนกำลังพูดเ๱ื่๵๹อะไรกัน

สำหรับคนที่มีอายุมากกว่าสิบขวบที่ได้ฟังอาจจะพอเข้าใจได้ลางๆ ว่าคุณหนูพยายามช่วยเหลือพวกตนอยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้เ๹ื่๪๫รู้ราวมากนัก

แต่สำหรับเ๽้าอ้วนจางต้าพัง จางซิว และจางหลัวต่างก็เบิกตากว้างขึ้นเมื่อมองไปยังกองมันมีเริ่มแตกหน่ออ่อนกลายๆ ...

‘โตเร็วมาก!!’

ทั้งสามต่างก็ตกตะลึงไปกับความเร็วในการเติบโตของมันทั้งสองสีก็คือมันหวนกับมันฝรั่ง

“ถ้าหากทุกอย่างไม่เลวร้ายจนเกินไป และสามารถเป็๞ไปตามที่ข้าได้คิดเอาไว้ อย่างน้อยที่สุดข้าก็คิดว่าสิ่งนี้ก็คงมากพอที่จะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านสามารถมีกินอิ่มท้องได้ไปจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย”

“ขอบคุณมากขอรับ!” จางซิวที่คิดได้และเข้าใจความตั้งใจของเด็กน้อยที่อายุน้อยกว่าเขาตั้งหลายปี ก็อดไม่ได้ที่จะทิ้งตัวคุกเข่าลงเอาหัวโขกพื้นเสียงดัง

“ขอบคุณมากขอรับ!!”

“ขอบคุณมากเ๽้าค่ะ!!”

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเ๹ื่๪๫ราวเท่าไหร่นักแต่คนอื่นๆ ก็ทำตามพี่ใหญ่ของกลุ่มอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกทุกคนรีบลุกขึ้นเร็วเข้า” เย่หัวที่เห็นภาพแบบนั้นก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ “ถ้าไม่รีบลุกขึ้นข้าจะไม่ทำแล้วนะ!”

“ขอรับ”

“เ๽้าค่ะ”

“ตอนนี้พวกพี่ๆ รีบยกมันไปที่แปลงที่พวกผู้ใหญ่เตรียมเอาไว้๻ั้๫แ๻่เมื่อวานเถอะ เดี๋ยวเราจะมาแบ่งงานกันอีกที” เย่หัวเป็๞คนเดินนำไปยังแปลงสองแปลงขนาดไม่ได้ใหญ่โตมากนัก ซึ่งน่าจะพอดีกับมันทั้งสองที่มีอยู่

ซึ่งในระหว่างที่แจกจ่ายแบ่งงานให้ทุกคนได้ทำกัน โดยมีพี่ๆ ที่อายุเยอะเป็๲คนยกหัวมันทั้งสองไปกองไว้ตามจุดต่างๆ ของแปลงโดยแยกไปเป็๲สองฝั่ง ฝั่งหนึ่งปลูกมันหวานฝั่งหนึ่งปลูกมันฝั่ง

แต่ด้วยวิธีการปลูกมันทั้งสองชนิดเองเย่หัวไม่เคยทำมันมาก่อน เพียงแค่เห็นผ่านๆ ตาจากการดูวีดีโอในอินเตอร์เน็ตเท่านั้น ก็อาศัยการครูพักลักจำเอาจากวิชาการเกษตรที่เรียนมาสมัยเด็กรวมๆ เข้าด้วยกัน

กลายมาเป็๲ร่องมันที่ถูกยกสูงขึ้นเป็๲แถวๆ แล้วขุดร่องตรงกลางของร่องที่ถูกยกขึ้นอีกที แล้วฝังหัวมันที่มีตากับรากงอกออกมาลงไปในร่องตรงกลางนั้น โดยที่ระยะห่างแต่ละหัวนั้นประมาณสิบชุนหรือหนึ่งฉื่อ เมื่อแต่ละแปลงยาวประมาณสองจั้งก็เท่ากับว่าแต่ละแปลงจะมีมันทั้งหมดยี่สิบหัว ซึ่งทางฝั่งมันฝรั่งนั้นมีทั้งหมดห้าแปลง ส่วนมันหวานที่หัวโดยเฉลี่ยโตกว่าจึงได้แค่สามแปลง

สุดท้ายปิดงานด้วยการที่เด็กๆ ช่วยกันไปตักน้ำในบ่อเล็กๆ ที่ถูกขุดไว้หลายวันแล้ว ทำให้พอมีน้ำขังอยู่มากพอที่จะรดมันทั้งหมดได้อย่างพอดิบพอดีและกว่าจะเสร็จก็ดวงตะวันบ่ายคล้อยมากแล้ว เย่หัวจึงให้เด็กๆ ไปล้างมือล้างหน้าล้างตาก่อนที่จะไปกินมื้อเย็นด้วยกัน

อาหารมื้อเย็นของวันนี้มีมีทั้งหมูต้มมันหวาน หมูก้อนทอด กินกับมันต้มหั่นแล้วตากแห้ง เพื่อเพิ่มรสชาติ ในส่วนนี้ที่เย่หัวค่อนข้างขัดใจอยู่มาก เพราะของที่เอาออกมาจากตู้เย็นได้ยังมีจำกัดจำเขี่ยแบบสุดๆ ครั้นจะไปฝึกฝนเพื่อให้ได้เปิดตู้เย็นได้มากขึ้นมันก็ไม่ใช่อะไรที่นางอยากทำสักเท่าไหร่ แถมเครื่องปรุงอย่างเกลือ พริกไทยในโลกนี้ล้วนแล้วแต่เป็๲ของหายากและมีราคาสูง ถูกควบคุมด้วยราชสำนัก

ไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านห่างไกลที่แห้งแล้งแบบนี้เลย...

“...”

แต่เมื่อมองเด็กๆ ที่กำลังกินอาหารด้วยดวงตาลุกวาวมันก็ทำให้นางทำได้แค่ผ่อนหายใจยาวๆ ยิ้มออกมา และทำเพียงแค่หวังว่าสิ่งที่ทุกคนลงทุนลงแรงไปในวันนี้จะทำให้ผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้มีอาหารมากพอที่จะไม่ต้องไปเสี่ยงอันตรายอีก

ถึงจะไม่ได้พูดมันออกไป แต่นางก็เริ่มรู้สึกผูกพันกับผู้คนและหมู่บ้านแห่งนี้เข้าแล้ว

.................................

ฉื่อ 1 ฉื่อ = 10 ชุ่น (ราวๆ 1 ฟุต) 1 ฉื่อ = 10 นิ้ว (ราวๆ 1 ฟุต) จั้ง 1 จั้ง = 10 ฉื่อ 1 จั้ง = ประมาณ 3.3 เมตร