เช้าวันถัดมา มินตราตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหน่วงในหัวใจ เธอคิดว่าร่องรอยแดงบนร่างกายคงหายไปหลังจากหลับตื่น… แต่กลับไม่...มันยังคงปรากฏอยู่เด่นชัด ไม่เพียงเท่านั้น รอยแดงกลับเข้มขึ้นราวกับมีใครกดฝ่ามือซ้ำอีกครั้ง ตอนเธอกำลังหลับ
เธอส่องกระจก น้ำตาซึมเมื่อเห็นร่องรอยนั้นชัดเจน เหมือนโลกในสมุด “กัดกิน” เข้ามาในโลกของเธอโดยตรง หัวใจสั่นแรงยิ่งกว่าเดิมและสมุดบนโต๊ะเรียนก็ค่อย ๆ เปิดเองโดยไม่มีใครแตะต้อง ข้อความใหม่ค่อย ๆ ปรากฏบนหน้ากระดาษ
"เธอจะก้าวต่อไป… หรือให้ร่องรอยนั้นกลายเป็ความสุขสมที่ไม่มีวันจาง?"
มือเธอสั่น แต่กลับพลิกหน้าไปอีก…ภาพในหัวเธอปรากฏทันที
ห้องสมุดเก่าของโรงเรียน เสียงเงียบสงัดปกคลุม กลิ่นหนังสือและฝุ่นลอยในอากาศ เพื่อนชายสุดหล่อกำลังนั่งอยู่ตรงมุม ริมฝีปากเขายกยิ้มอบอุ่น แต่แฝงแรงดึงบางอย่างที่ทำให้เธอใจเต้นแรง ในขณะเดียวกัน ครูวิทยาศาสตร์หนุ่มก็ก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าคมเข้มจริงจัง แต่อยู่ใกล้ ๆ แล้วกลับชวนให้รู้สึกสั่นสะท้าน เธอหายใจถี่ขึ้น
สองความปรารถนาปรากฏขึ้นตรงหน้า ต่างทับซ้อนกัน ทั้งอ่อนโยนที่น่าหลงใหล และอำนาจที่กดทับจนเธอแทบขยับตัวไม่ได้ สมุดเขียนต่อ
“เธอต้องเลือกจะตอบสนองใครก่อน… หรือปล่อยให้ทั้งสองเข้ามา”
หัวใจมินตราเต้นแรง มือเธอสั่นจนเล็บกดเข้าไปในฝ่ามือ กลิ่นน้ำหอมของเพื่อนชายลอยเข้ามาในหัว แต่ในเวลาเดียวกัน กลิ่นน้ำยาล้างแก้วทดลองและเหล็กในห้องวิทยาศาสตร์ก็ซ้อนทับเข้ามา ราวกับสมุดกำลังบังคับให้สองโลกมาประกบเข้าหากันตรงร่างเธอเอง
เธอรู้แล้วว่าไม่มีทางหนี ทุกภาพที่ผุดขึ้นในหัวเหมือน เธอกำลังทำอยู่จริง
ความรู้สึกบนิัราวกับถูกััจากทั้งสองคนในเวลาเดียวกัน แรงกดจากไหล่ เสียงหายใจใกล้หู ความร้อนของลมหายใจผสมกันจนเธอแทบละลาย และแล้ว.....เธอไม่อาจต้านแรงดึงนั้นได้อีก
เมื่อทุกอย่างจบลง เธอล้มลงกับโต๊ะเรียนในห้องนอน หอบหายใจจนเจ็บหน้าอก เธอหันไปมองสมุด...ข้อความใหม่บันทึกครบถ้วนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหัวเธอ ทั้งชื่อของเพื่อนชาย ทั้งภาพครูวิทยาศาสตร์รายละเอียดตรงกับสิ่งที่เธอเพิ่งเผชิญ ร่องรอยใหม่ปรากฏบนต้นแขนและแผ่นหลัง ราวกับมีสองคนกอดรัดเธอไว้แน่นจริง ๆ สมุดค่อย ๆ ปิดลงเอง เสียงกระซิบดังขึ้นในความเงียบ
"นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้น เธอได้ลิ้มรสการซ้อนทับแล้ว… และมันจะไม่หยุดจนกว่าทุกอย่างในเธอจะเป็ของสมุด"
881
