ตอนที่ 12 เริ่มฝึกทักษะต่อสู้ 1
หลังจากที่ทั้งสองสอบถามข้อมูลเบื้องต้นกับเจิ้งฟู่แล้วเกี่ยวกับทักษะแรกถงหลางก็พูดต่อไปว่า.....
"สำหรับสองทักษะหลังข้าพอจะสอนเ้าให้บรรลุกระบวนท่าแรกได้แต่สำหรับทักษะใบหลิวพวกเราเองก็พึ่งจะฝึกได้แค่กระบ่วนท่าแรกเช่นกัน"
ถงหลางกล่าวพร้อมทำหน้าเศร้าเพราะตัวมันเองก็ไม่สามารถที่จะฝึกกระบวนท่าที่สองได้เช่นกันแต่อีกสองทักษะนั้นตัวมันฝึกได้จนถึงกระบวนท่าที่สองแล้ว.......
"แค่นั้นก็เกินพอแล้วขอรับท่านผู้าุโถงหลางขอเพียงมันสามารถนำไปใช้เพื่อให้ข้าผ่านการทดสอบไปได้ข้าก็พอใจแล้วและก็ถือเป็เกียรติอย่างมากที่มีท่านทั้งสองช่วยแนะนำ"
เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับประสานมือและโค้งหัวคำนับลงทำให้พวกมันถึงกับยิ้มจนปากแทบฉีกด้วยความดีใจเพราะพวกมันไม่ค่อยได้รับคำชมมากนักนั่นจึงเป็เหตุผลที่ทำให้พวกมันทั้งสองมีความสุขเมื่อคุยกับเจิ้งฟู่และเขาเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรไว้มากอยู่แล้วเพราะเขาขอเพียงแค่สามารถนำไปใช้ผ่านการทดสอบได้ก็พอ...........
"เ้านี่ช่างมีคำพูดยิ่งนักด้วยอายุเพียงเท่านี้แต่กลับสรรค์หาคำพูดได้ขนาดนี้นับว่าเ้านี้อยู่เป็นะเนี่ย"ถงเทียงกล่าวพร้อมกับยิ้มให้เจิ้งฟู่......
"ใช่ๆๆ ข้าหละรู้สึกชอบเ้าหนูนี่ขึ้นมาแล้วสิอนาคตของมันต้องไปได้ไกลแน่นอน"ถงหลางเองคิดเช่นกันก่อนทั่งคู่จะหัวเราะออกมาด้วยท่าทางมีความสุข.....
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!
"งั้นเรามาเริ่มฝึกกันเถอะเ้ามีเวลาเหลือเพียงแค่อาทิตย์เศษๆเท่านั้นพวกเราจะฝึกพิเศษให้เ้าเองแต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่ามันจะโหดอย่างมากถ้าเ้าคิดว่ายังไม่พร้อมหละก็ขอให้กลับบ้านไปกินนมนอนสะนะ!!"
"ข้าพร้อมขอรับไม่ว่ามันจะโหด หิน แค่ไหนข้าก็ต้องฝึกมันขอรับเพราะข้าไม่อยากทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ผิดหวังที่ได้คาดหวังไว้กับตัวผม"เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับยืดอกของเขาขึ้นมา......
ดี ดี ดี!!
"ขอให้มุ่งมั่นแบบนี้ต่อไปละกันเพราะสิ่งที่เ้าจะเจอนั้นมันจะทำให้เ้าต้องร้องไห้ขอชีวิตเลยหล่ะ!!"
ขอรับ!!
ถงเทียงพยายามที่จะทดสอบด้วยการพูดกดดันและทำให้เจิ้งฟู่กลัวทุกๆอย่างแต่เขากลับไม่แสดงอาการใดๆเลยแววตาของเขาทั้งมั่นคงและสงบราวกับเขาไม่ใช่เด็กอายุแปดขวบอย่างนั้นแหละ....
*เ้าหนูนี่มันไม่หวั่นไหวเลยแห่ะมันอายุแปดขวบจริงหรือป่าวเนี่ย....?*ท่าทางที่สงบมั่นคงของเจิ้งฟู่ทำเอาถงหลางและถงเทียงถึงกับมีความคิดแปลกๆเข้ามาในหัวของพวกมัน......
"ทักษะแรกที่เราจะฝึกกันก็คือ ทักษะกระบี่อ่อน ซึ่งกระบวนท่าแรกของมันมีชื่อว่าอ่อนตั้งรับ โดยที่กระบวนท่าอ่อนตั้งรับนั้นจะเน้นไปที่การตั้งรับโดยใช้หลักการอ่อนต้านแข็งและให้คิดสะว่าตัวเราเป็แป้งที่ยืดหยุ่นได้และเมื่อมีของมากระทบมันก็แค่ยืดออกไปตามแรงและรับมันไว้"
เจิ้งฟู่ลองทำตามที่ถงเทียงและถงหลางบอกโดยการใช้กระบี่ไม้ของเขาหมุนวนตามท่วงท่าและขยับร่างเคลื่อนไหวตามคำแนะนำและเมื่อเขาลองทำเจิ้งฟู่ก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีภาพเคลื่อนไหวปรากฏขึ้นในหัวของเขา....
ฟิ้วววว!!
หวิ้งงง!!
*ภาพเมื่อกี่มันอะไรกันทำไมมันไม่เห็นเหมือนกับในตำราเลยทั้งการเคลื่อนไหวและการวางท่าด้วย*
หลังจากที่คิดอยู่นานเจิ้งฟู่ไม่รอช้าเขาเริ่มทำตามภาพที่เขาเห็นทันที.......
"ก้าวขาขวาไปด้านหน้า ยกแขนขึ้นเล็กน้อย หมุนกระบี่ไหลลื่นควงให้เป็วงกลมและหยุดปลายอาวุธของฝ่ายตรงข้ามไว้รับมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
พรึบ!!!
"นั่นเขาทำอะไรนะ....?" ถงเทียงเมื่อเห็นว่าเจิ้งฟู่ไม่ได้ทำตามที่มันบอกมันก็พูดออกมาด้วยความใในทันที......
"ใช่ ไม่เห็นเหมือนกับที่พวกเราสอนเลยแต่การเคลื่อนไหวของเขามันราวกับว่าเขาได้เป็ส่วนหนึ่งของกระบี่อย่างนั้นแหละและกระบ่วนท่าที่ออกมายังดูมั่นคงแถมยังแสดงอนุภาคออกมาได้ดีกว่าเดิมอีกด้วย"ถงหลางเองก็รู้สึกใเช่นกัน.....
เมื่อถงหลางมองดูอยู่สักครู่มันเองเริ่มรู้สึกว่ามันก็ควรที่จะร่ายรำตามบ้างจากนั้นถงหลางก็ทำตามทุกการเคลื่อนไหวและทุกๆการกระทำของเจิ้งฟู่ทันที.......
หวืดดด!!
พี่ใหญ่!!!
เมื่อทำตามจนจบถงหลางก็ะโเรียกถงเทียงด้วยความใทันทีใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่มันพึ่งััได้เมื่อครู่นี้.....
"เกิดอะไรขึ้นทำไมเ้าถึงได้ทำหน้าแบบนั้นกันแล้วเ้าไปเคลื่อนไหวตามเ้าหนูนั้นทำไมกัน?" ถงเทียงที่ยืนมองอยู่ด้วยความมึนงงเมื่อมันได้ยินเสียงเรียกของถงหลางมันก็หันไปหาทันทีและก็พบว่าถงหลางนั้นได้มีสีหน้าแปลกๆ.......
"พี่ใหญ่.... ท่านต้องไม่เชื่อแน่ๆข้าหละไม่อยากเชื่อเลยว่าเ้าหนูนี่มันอัจฉริยะขนาดนี้ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!"
ถงหลางตอบไปพร้อมกับหัวเราะไปด้วยแต่ทว่าถงเทียงนั้นไม่เข้าใจที่มันพูดทำให้ถงเทียงถึงกับคิ้วขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความสงสัย.......
"เ้าหมายถึงสิ่งใดกัน?"
"ข้าเองก็อธิบายไม่ถูกเช่นกันพี่ใหญ่ลองเคลื่อนไหวตามเ้าหนูนั้นดูแล้วท่านจะรู้เอง" ถงหลางกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข......
เมื่อได้ยินแบบนั้นถงเทียงก็ยิ่งมึนงงเข้าไปอีกจากนั้นมันก็หันไปมองที่เจิ้งฟู่ที่กำลังร่ายรำกระบวนท่าอยู่มันไม่รู้จะเชื่อถงหลางดีไหมแต่เมื่อมันมองใบหน้าของน้องมันที่กำลังยิ้มอย่างดีใจพร้อมกับร่างรำตามเจิ้งฟู่แล้วตัวมันก็อดสงสัยไม่ได้ก่อนจะพูดขึ้นว่า"ก็ได้ข้าจะลองดู" เมื่อตัดสินใจได้แล้วถงเทียงก็เริ่มที่จะร่ายรำตามเจิ้งฟู่ทันที......
หวืดดดด!!
หวืดดดด!!
"บ๊ะเ้าจ๊อดมันยอดมาก!!!" เมื่อถงเทียงร่ายรำตามเจิ้งฟู่จนจบทันใดนั้นเองอนุภาคของกระบวนท่าที่จากเดินไม่ได้ค่อยจะเท่าไหร่แต่ตอนนี้มันกับเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมเพียงแค่มันร่ายรำตามเจิ้งฟู่เท่านั้นมันเลยร้องะโออกมาด้วยท่าทางใและดีใจเช่นกัน.......
ถงหลางเมื่อเห็นพี่ชายร้องะโออกมาด้วยความดีใจมันเองก็รู้ทันทีว่าพี่ชายของมันก็สามารถััถึงสิ่งแปลกๆที่เกิดขึ้นได้มันจึงได้พูดออกไปว่า "ข้าบอกท่านแล้วพี่ใหญ่เป็ยังไงหละเมื่อก่อนข้าคิดว่ากระบวนท่านี้มันก็แค่กระบวนท่าตั้งรับกระจอกๆ แต่พอมาได้ร่ายรำตามเ้าหนูนี้แล้วข้ารู้สึกได้ว่ามันสามารถป้องกันได้แม้กระทั้งดาบใหญ่ที่หนักร้อยตันทีเดียว"
อือ!!!
ถงเทียงไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้าเห็นด้วยพวกมันทั้งสองยังคงร่ายรำต่อไปยิ่งพวกมันร่ายรำมากขึ้นความเข้าใจในกระบวนท่าของพวกมันก็เพิ่มขึ้นทำให้กระบวนท่านี้ของพวกมันพัฒนาก้าวไปอีกขั้นและอนุภาคก็มากขึ้นไปด้วย.....
เจิ้งฟู่ได้หยุดร่ายรำกระบวนท่าแหละหันกลับมาเพื่อที่จะถามทั้งสองว่าเขารำถูกต้องไหมแต่เมื่อหันกลับมาเขาก็พบว่าสองผู้าุโนั้นกำลังร่ายรำตามเขาอยู่เขาจึงได้ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า"นั่นพวกท่านทำอะไร....?"พร้อมกับทำหน้าสงสัย......
อะจึ๋ย!!!
ถงเทียงกับถงหลางถึงกับสะดุ้งไปไม่ถูกเลยเมื่อเจิ้งฟู่ถามพวกมันเพราะว่าพวกมันกำลังร่ายรำตามเขาอยู่(เบรกแทบไม่ทัน) นั้นเองเลยทำให้พวกมันทั้งสองตั้งตัวและตอบกลับไปไม่ทัน.....
"พวกข้าแค่กำลังยืดเส้นยืดสายนะไม่มีอะไรหรอกจริงไหมพี่ใหญ่?"ถงกลางแกล้งทำเป็ขยับตัวบิดไปบิดมาพร้อมกับหันไปหาพี่ชายของมันและยิ้มแหยๆ...
อือ!!!
"ว่าแต่เ้าเถอะเป็ยังไงบ้างพอจะเข้าใจหรือป่าว..?"
ถงหลางรีบถามเขากลับทันทีเพื่อกลบกลื่นความอายของมันแต่ที่จริงแล้วเจิ้งฟู่นั้นเห็นพวกมันร่ายรำตามเขาั้แ่แรกแล้วเพียงแต่เขาไม่ได้พูดอะไรเพราะถ้าไม่ใช่ทั้งสองคนแนะนำเขาเขาคงไม่สามารถทำมันได้......
"เรียนท่านผู้าุโถงหลางข้าน้อยสามารถเข้าใจและใช้มันได้แล้ว"
เข้าใจและใช้ได้แล้ว!!?
ถงเทียงถึงกับอ้าปากค้างทันทีด้วยความใเมื่อได้ยินเจิ้งฟู่พูดออกมาแบบนั้นเพราะพวกเขาพึ่งจะแนะนำไปวันนี้วันเดียวเองแต่เจิ้งฟู่บอกว่าสามารถใช้ได้แล้ว.....
"เ้าหนู เื่นี้สำคัญจะเอามาล้อเล่นไม่ได้นะ...!!"
"ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ ข้าพูดจริงๆไม่เชื่อพวกท่านก็ลองทดสอบดูสิ!!"เจิ้งฟู่พร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าใสซื่อบ๊องแบ๊ว......
"ได้.. ข้าจะทดสอบเ้าเองข้าจะขวางหินนี้ไปให้เ้าใช้กระบวนท่าอ่อนตั้งรับรับมันไว้ให้ได้แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะถึงมันจะเป็เพียงแค่ก้อนหินแต่มันก็ทำให้เ้าาเ็ได้เช่นกันถ้าเ้าเพียงแค่ล้อเล่นเ้าอาจ"
"เชิญท่านผู้าุโทดสอบได้" เจิ้งฟู่พูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ถงหลางจะพูดจบเขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถรับได้ไหมแต่ความรู้สึกของเขามันบอกว่าเขาสามารถที่จะทำมันได้.....
"ดี.... ถ้าเช่นนั้นก็รับไปสะ!!"
ฟิ้วววววว!!
5K
