ราชันย์ทวิศาสตร์

ณ เมืองสุริยะพิโรธมีตระกูลหนึ่งนามว่าตระกูลอาชาสวรรค์ เป็นตระกูลที่เก่าแก่มากถ้านับเทียบกับตระกูลอื่นภายในเมือง พวกเขามีพลังปราณที่ต่างกันออกไป แต่ส่วนมากพลังของพวกเขาจะอยู่ในด้านเสริมพลังเยี่ยงอาชา ในโลกแห่งนี้มีพลังทั้งหมดกี่แบบไม่อาจนับได้ แต่ผู้คนมักสรรเสริญผู้มีลมปราณมากกว่าสิ่งใดเพราะพวกเขาคิดว่าพลังลมปราณคือที่สุดแห่งลักษณะของบรรพชน ตำนานกล่าวว่าบรรชนของพวกเขาใช้ลมปราณเข้าห้ำหั่นกับผู้มาเยือนจนสามารถชนะมาได้ แต่ก็มีผู้มาเยือนบางคนได้ตกหลุมรักและใช้ชีวิตบั้นปลายของพวกเขาต่อที่นี่ แต่อนิจจา ลูกผสมมักถูกเกลียดเสมอ“นี่ท่านรู้ไหม ท่านไป๋กลับมาแล้วจากสำนักวรยุทธไฉฟง ได้ข่าวว่าถูกไล่ออกเพราะไปฆ่าลูกของขุนนางล่ะ” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวขึ้น“ท่านไป๋ผู้เป็นบุตรชายคนที่ 4 ของหัวหน้าใหญ่ตระกูลอาชาสวรรค์หรือ.. ได้ยินว่าท่านหยงลี่ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลนั้นเด็ดขาดและยึดมั่นในคุณธรรม หากท่านไป๋ทำไปด้วยอารมณ์คงโดนทำโทษอย่างหนักเสียเป็นแน่แท้” ชาวบ้านอีกคนตอบกลับก่อนขบวนรถม้าจะวิ่งเข้ามาภายในเมืองใหญ่ “แต่ข้าได้ยินมาว่าท่านไป๋อาจมิใช่ลูกของตระกูลอาชาสวรรค์ มีคนสร้างข่าวลือว่าปราณของท่านไป๋ช่างพิสดาร มันเรียกกระทั่งอาวุธประหลาดออกมาสู้ได้นี่” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดตอบ“อืม.. ข้ามิรู้ แต่ถ้าใช่เขาช่างน่าสงสารนัก พ่อของเขาดูเหมือนจะรังเกียจเขาที่สุด” เสียงคุยยังคงไม่หยุดหย่อนกุบกับ กุบกับเสียงรถม้าใหญ่เคลื่อนไปหน้าบ้านลหงัโตของตระกูลอาชาสวรรค์ก่อนชายคนหนึ่งอายุแรกรุ่นเสียสัก 14-15ปีเห็นจะได้จะเดินลงมา โครงหน้าคมหล่อเหลาผมยาวถูกปล่อย เสื้อสีม่วงมีขลิบลายทองเพิ่มฐานะให้ดูราวกับชนชั้นสูงเดินลงมา เขาคือ ไป๋หั่ว บุตรชายตระกูลอาชาสวรรค์ผู้ถูกทั้งตระกูลรังเกียจด้วยความเป็นเชื้อผสม เขามิได้มีพลังเพียงแค่ปราณเสริมพลังเยี่ยงอาชาที่สร้างความรวดเร็วเท่านั้น แต่พลังแฝงของเขาจากสายเลือดผู้มาเยือนคือควบแน่นแปรธาตุ เขาสามารถสร้างอาวุธจากการควบแน่นและแปรธาตุของสิ่งต่าง ๆ ได้ และความสามารถที่ร้ายแรงที่สุดของเขาคือการอัญเชิญอาวุธปืนคาบศิลาที่ไม่มีในโลกออกมาได้ เป็นหนึ่งในพลังที่ทุกคนยำเกรง แต่เขาจำต้องปิดมันไว้เพราะทุกคนต่างรังเกียจในความเป็นเลือดผสมของเขา “คารวะท่านไป๋หั่ว นายท่านหลิงยี่กำลังรอพิจารณาโทษของท่าน” พ่อบ้านแก่คนหนึ่งได้เข้ามาทักทายและนำทางไป๋หั่ว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่เอ็นดูไป๋หั่ว เขามินึกรังเกียจเด็กหนุ่มเพราะมารดาของไป๋หั่วนั้นได้ช่วยเหลือเขาอย่างมาก“ขอบคุณท่านพ่อบ้าน ท่านดีกับข้าเหลือเกิน หากวันนี้ข้าต้องตายก็คงมิอาจทดแทน ข้าจะรอดไปและทดแทนพระคุณท่านให้หมดให้จงได้” ไป๋หั่วพูดด้วยเสียงคล้ายจักร่ำไห้ ชั่วชีวิตเขาเหตุผลเดียวที่จะร่ำไห้คือผู้มีพระคุณ เขาเองรู้ได้ว่าวันนี้หลงยี่บิดาของเขาจักต้องประหักประหารเขาเป็นเสียแน่แท้ด้วยความผิดและรังเกียจชาติกำเนิดของเขา “ข้าหวังเพียงท่านรอดไปเท่านั้นนายน้อยไป๋หั่ว ข้าเองแก่แล้วมิอาจใช้ชีวิตต่อไปโดยไร้จุดหมายได้ จุดหมายเดียวของข้าคือการเฝ้าท่านเติบโต บัดนี้ท่านเองก็โตมาบ้างแล้ว หากจะให้หยุดเสียตรงนี้คงยาก ข้าจักทำให้ท่านได้มีชีวิตต่อ” พ่อบ้านเฒ่าพูดเสียงสะอื้นก่อนจะเปิดประตูให้นายน้อยของเขาเข้าไปและเขาได้เดินตามตึก ตึก“มาแล้วหรือเจ้าเลือดปนเปื้อน” เสียงทักทายของญาติผู้ใหญ่ดังขึ้น เขาคืออาวุโส 1 แห้งตระกูลอาชาขาว หากผู้ใดแข็งแกร่งเป็นรองท่านพ่อของเขาคงจะพูดได้เต็มปากว่าคืออาวุโส 1“ข้ามาแล้ว ข้ามายอมรับความผิด แต่ข้าจักไม่ตาย” เสียงของไป๋หั่วแข็งกร้าวก่อนเขาจะปรายตามองอาวุโส 1 อย่างไม่เกรงกลัวแล้วยืนเด่นเป็นสง่าต่อผู้เป็นบิดาของเขา หลงยี่“ดี เมื่อตัดสินใจได้ก็ดี ข้าจักทำให้เจ้าตาย” หลงยี่พูดด้วยเสียงเย็นชากับลูกชาย ร่างวัยกลางคนลุกจากบัลลังค์อาชาสีทองอร่ามด้านหลังก่อนจะปลดปล่อยลมปราณระดับนภาสลายได้พวยพุ่งจากร่างของหลงยี่อย่างรวดเร็ว มันรุนแรงพอที่จะทำให้คนเกือบครึ่งของห้องกระอักเลือดได้ แต่มิใช่กับไป๋หั่ว “แล้วเช่นไร ลูกสำส่อนมีปัญญาทำลูกแต่กลับมิมีเวลาแม้จะมอบความรักมีสิทธิ์พูดกล่าวหรือ ? เมื่อยามข้าสองปีเศษเจ้าปล่อยให้ข้า ลูกชายแท้ ๆ ของเจ้ากระเสือกกระสนหาทางรอดจากฝูงพยัคฆ์ในคุก ยามสี่ปีทิ้งข้ากลางทะเล ยามเจ็ดปีส่งข้าไปสำนักยุทธไฉฟงเผื่อส่งให้ข้าไปเกาะพิฆาตทำให้ข้าตาย แต่ข้ากลับรอดมาได้จนตอนนี้ เจ้ายังมีสิทธิ์พล่ามอันใด ลูกสำส่อนหลงยี่ !!!” เสียงไป๋หั่วตะโกนอย่างคับแค้น ความหลังตั้งแต่เกิดพรั่งพรูออกมาจากก้นบึ้งจิตใจอันดำมืด ในชั่วชีวิตเขาความอบอุ่นเดียวที่รู้จักคงมีแต่พ่อบ้านเฒ่าที่ยืนสั่นกลัวอยู่ด้านหลัง ยามแรกที่แม่ของเขาคลอด แม่ก็ถูกไล่ไปแล้วเจ้าสำส่อนหลงยี่มันมีเพียงชื่อว่าเป็นพ่อ กลับไม่เคยเลี้ยงดู เหตุใดเขาจักต้องกลัวที่จะพูดความจริงอีก“บังอาจไอ้ลูกทรพี!!!” เสียงตะโกนดังลั่นจากปากหลงยี่ก่อนร่างกำยำจะหายไปโผล่พรวดมาที่ด้านหน้าหมายจะพิพากษาชีวิตของไป๋หั่วให้ตายในครั้งเดียวแต่เปล่าเลย“ไอ้ลูกสำส่อนหลงยี่ ข้าไม่มีพ่อเช่นเจ้า!!!” เสียงตะโกนลั่นมาจากเรียวปากของไป๋หั่วก่อนเขาจะทำการปลดปล่อยลมปราณแล้วง้างหมดซัดกับหมัดของหลงยี่อย่างรุนแรงครืน..ครืน...เสียงอากาศบดกระแทกกันดังลั่นไปทั่วห้องสร้างความเจ็บปวดที่ใบหู มีเพียงพ่อบ้านเฒ่าเท่านั้นที่กำลังยืนน้ำตาไหลอย่างปิติยินดีเพราะนายน้อยของเขาได้ลุกขึ้นสู้กับหลงยี่ได้ แม้เขาจะรู้ว่าเด็กหนุ่มไม่สามารถทำอันใดกับหลงยี่ได้มากมาย แต่ตอนนี้มันเพียงพอแล้วที่จะบอกว่าไป๋หั่วนั้นจักสามารถเติบโตได้อีกเป็นทวีคูณ“นายน้อย หนีไป !! ข้าจักส่งท่านไปที่อื่น !!!” เสียงชรากล่าวขึ้นก่อนจะวาดมือออกสร้างวงกลมสีขาวด้านหลังไป๋หั่ว มันส่งแรงดึงดูดดึงไป๋หั่วเข้าไปช้า ๆ จนทุกคนในตระกูลต้องชิงลงมือฆ่าชายแก่นั้นจนสิ้นชีพในพริบตาที่ปล่อยลมปราณ “อั่ก.. !! นายน้อย.. ข้า.. ข้าจักสิงสถิตย์อยู่ข้างนายน้อยตลอดไป.. พลังของท่าน.. จักสามารถเรียกข้าได้เสมอ..ดวงตาของท่านเปรียบดั่งกระจกสะท้อน..” เสียงร่ำลาของชายแก่ขาดเป็นห้วงก่อนจะเริ่มสิ้นใจ “ไอ้สารเลวอาชาสวรรค์ กูจะมาเอาชีวิตพวกมึง !!.. อ๊าก !!!” ไป๋หั่วเมื่อเห็นชายชรานั้นเขาทำได้เพียงยื่นมือออกจะไขว่คว้าไปหาร่างแต่กลับถูกดูดไปอย่างไม่เต็มใจ แม้เขาจักต้องการตายเคียงข้างชายชราแค่ไหนแต่เขามิอาจทำหรือสมหวัง.. เขากลับถูกดึงไปสู่อีกสถานที่หนึ่งที่ไกลออกจากกันแสนไกล และมิรู้เช่นกันว่าเมื่อใดจักได้กลับมาแก้แค้น.. ตุ้บ !!ร่างของไป๋หั่วหล่นกระแทกกับพื้นก่อนจะนอนแผ่ท่ามกลางเรือเหาะร้างแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีทุกสิ่งทั้งคัมภีร์ และอุปกรณ์ลมปราณ แต่กลับไร้ซึ่งผู้คนราวกับมันถูกสร้างมาเพื่อเตรียมไว้ให้เขา บนโต๊ะมากระดาษใบหนึ่งวางอยู่“ฮึก.. ท่านพ่อบ้าน ฮือ.. โว๊ย !!!” เสียงคร่ำครวญดังขึ้นอยู่พักใหญ่ก่อนเขาจะเริ่มตั้งสติได้และหันไปเจอกับจดหมายฉบับหนึ่งจ่าหน้าซองว่า
|จากแม่และตระกูล ถึง ไป๋หั่ว ลูกชายสุดที่รัก..|
เมื่อเปิดอ่านเขาจึงได้สั่นเทิ้มและรับรู้ว่าเขานั้นสามารถแก้แค้นพวกอาชาสวรรค์ได้รวดเร็วยิ่งขึ้น !! “รอก่อนเถอะสวะอาชาสวรรค์ ข้าจักจำศีลและฝึกพลังข้าเสีย !! ข้าจักล้างแค้นให้พ่อบ้านเฒ่าและมารดาข้า !!!” ไป๋หั่วทำการนั่งลงและทำสมาธิเข้าสู่การจำศึล การจำศึลนั้นสามารถทำให้เขาพัฒนาด้านหลังได้อย่างรวดเร็วแต่เวลาจะผ่านไปไวมาก แต่นั่นมิใช่ปัญหา เมื่อฝึกลมปราณชีวิตของผู้ฝึกนั้นราวกับเป็นอมตะเพราะพวกเขาได้ท่องไปยังต่างโลกเพื่อเสาะหาที่อยู่ใหม่ ๆ เสมอ แม้ไม่มีการกลับมาแต่พวกเขาก็จะยังคงค้นหาต่อไปและสร้างถิ่นที่อยู่ของพวกเขา..

__________________________________________
ระดับพลังในโลก -แรกก่อเกิดผลิดอกใบสู่นภานภาสลาย จันทราพิฆาตสุริยาทลายเซียนกึ่งเทพเทพา
สายพลังปราณมี เสริมกำลังธาตุ ดัดแปลงผสมสามแบบ ส่วนสายพลังจากผู้มาเยือนมิอาจทราบได้ว่ามีกี่แบบ มีพลังพิสดารทั้งหลายอยู่ในโลกนี้อีก

กลุ่มเฟซบุ้คของเรามีนะครับชื่อกลุ่ม นิยาย ราชันย์ทวิศาสตร์ กดร่วมเพื่ออ่านได้นะครับ อัพพอ ๆ กับในเว็บนี้ครับ