Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

แสงแดดยามบ่ายอาบลงบนโรงตากใบชา อี้กับลี่อินยังคงยืนใกล้กันอย่างเป็นธรรมชาติ เขากำลังช่วยเธอปรับตำแหน่งไม้ไผ่ให้ใบชากระจายตัวอย่างพอดี

ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่มากนัก มือของเขาแตะหลังมือเธอเป็นบางครั้ง น้ำเสียงของเขานุ่มลงราวกับพูดกับคนสนิท

“แบบนี้ล่ะ ใช้ได้เลย ใบไม่ซ้อนกันจนเกินไป” อี้พูดพลางยิ้มให้

“ข้าเรียนรู้เร็วใช่ไหมล่ะ?” ลี่อินยักคิ้วตอบ มือยังไม่หยุดจัดใบชา

จากระเบียงชั้นบนของเรือนใหญ่ **ซินเฟย** ยืนมองภาพนั้นอยู่นิ่ง ๆ

สีหน้าเธอไม่ได้เปลี่ยนมากนัก แต่ในแววตากลับมีแววบางอย่างที่อ่านได้ไม่ยาก — มันคือ ‘ความรู้สึก’ ที่ยังไม่ถูกเรียกชื่อ

เธอลงมาจากเรือนและเดินเข้ามาที่โรงตากชาอย่างเงียบ ๆ จนทั้งสองคนที่ทำงานอยู่ไม่ได้รู้ตัวทันที

“ดูตั้งใจดีนะ...งานนี้ต้องมีรางวัลหรือเปล่า?” ซินเฟยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความเหน็บบางอย่างไว้

อี้สะดุ้งเล็กน้อย “พี่...มาดูงานเหรอ?”

“ก็แค่มองจากข้างบน เห็นอะไรน่าสนใจเลยอยากมาใกล้ ๆ” เธอหันไปมองลี่อินแบบกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

ลี่อินยิ้มตอบกลับแบบใสซื่อ “พี่ซินเฟยจะมาช่วยจัดใบชาด้วยไหมคะ? ข้ากำลังเรียนรู้จากอี้อยู่เลย”

ซินเฟยมองหน้าทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะตอบสั้น ๆ “ไม่ล่ะ ข้าคงไม่ถนัดแบบ ‘แนบชิด’ แบบนี้”

อี้ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ก็เลือกจะกลืนคำพูดนั้นไว้ เขาได้แต่มองซินเฟยแวบหนึ่ง แล้วรีบหันไปจัดใบชาต่อ

ลี่อินสังเกตทุกอย่าง แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เธอยังคงทำงานต่ออย่างสงบ

‘หึงนิด ๆ นะเนี่ยพี่สาว...แต่ใจเย็นนะ ข้าดูหนังสดของพวกเจ้ามาหลายตอน ข้ารู้อยู่แล้วแหละ’ เธอหัวเราะในใจอย่างเงียบ ๆ

บรรยากาศในโรงตากชาเริ่มนิ่งขึ้นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยแรงลมจากความรู้สึกที่ยังไม่ถูกพูดออกมา...ระหว่างคนสามคน ที่ล้วนมีความลับของตัวเอง