ตุบ.ตุบ..เสียงย่ำเท้าของหุ่นยนต์สังหารดังะเืไปทั่วทั้งถ้ำ
อลิซรีบกล่าวเตือน "อีกหนึ่งร้อยก้าวเตรียมตัว"
เวนอมเตือนตนเองซ้ำๆอยู่ในใจว่า ไม่อาจเกิดข้อผิดพลาดได้ เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงพละกำลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในกาย ทำให้เกิดความเชื่อมั่นเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
เขานั่งยองๆ สายตามองไปเบื้องหน้า กะระยะที่เหมาะสมในตำแหน่งข้อเท้าของหุ่นยนต์
อลิซเริ่มนับถอยหลัง "3 2 1! เอาเลย"
หวืดดด... เสียงกำปั้นเหล็กแหวกฝ่าอากาศจนเกิดเสียงทุ้มต่ำ
ตู๊มม!
หมัดเหล็กที่แฝงไว้ด้วยกำลังทั้งสิบส่วน อัดกระแทกเข้าที่ข้อต่อขาขวาอย่างรุนแรง พลังปะทะส่งผลให้หุ่นยนต์สังหารกระเด็นถอยไปข้างหลังเกือบสามเมตร ก่อนจะกลิ้งหลุนๆและหยุดลงเมื่อชนเข้ากับผนังถ้ำ
โครม!!
เมื่อชกเข้าเป้า เวนอมก็ไม่รอช้า รีบลุกขึ้นและตามไปซ้ำในทันที ไม่มีคำว่าลูกผู้ชาย เมื่อล้มแล้วอย่าซ้ำ อยู่ในพจนานุกรมของเขาเช่นกัน
"จ๊ากกก!"
ตุ่บ!
เวนอมกระทืบไปที่ข้อมือขวาของมันอย่างแรง ถึงแม้ข้อมือนั้นจะไม่ขาดวิ่นดั่งใจคิด แต่ก็ทำให้เกิดอาการชอตจนต้องปล่อยดาบในมือไป เวนอมรีบหยิบดาบขึ้นมา พร้อมกับกระทืบไปที่ข้อมืออีกข้าง คราวนี้ทั้งปืนทั้งฝ่ามือ ถูกกระทืบจนจมลึกลงไปในดิน
ดาบใหญ่ถูกยกขึ้นในแนวระนาบลำคอ ไม่มีการเจรจาต่อรองใดๆทั้งสิ้น เขาฟันฉับออกไปด้วยความโเี้
ที่บรรยายมาดูเหมือนจะยาวนาน แต่ผ่านไปเพียงสามลมหายใจเท่านั้น มันเร็วจนกระทั่งหุ่นยนต์สังหาร ไม่ทราบว่าตนถูกทำลายลงได้อย่างไร
มันชักกระตุกอยู่สองสามที ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบลงดังเดิม
อลิซกล่าวขึ้นด้วยท่าทางสดใส "เริ่มต้นได้ดีมากคะ แต่อย่าพึ่งดีใจไป พวกเราต้องรีบหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ในทันที และอย่าลืมลากเ้าหุ่นรบตัวนี้ไปด้วย"
"แล้วหัวที่ตัดทิ้งไปละ"
"เอาไปด้วย"
หนึ่งนาทีผ่านไป เวนอมก็วิ่งออกมาจากถ้ำ และมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ นอกจากกระเป๋าเป้สัมภาระ เขายังแบกหุ่นยนต์ตัวเขื่อง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าตัวเองไปด้วย รอบเอวมีศีรษะกับขาทั้งสองข้างของมันห้อยติดเอาไว้
เมื่อรวมน้ำหนักของหุ่นยนต์ทั้งสองเข้าด้วยกัน มันก็ปาเข้าไปเกือบ 500กิโลกรัม แม้จะเป็เช่นนั้น พื้นดินที่พวกเขาพุ่งผ่านไป ก็หาได้ฝากรอยเท้าเอาไว้
พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า เขาไม่ทราบว่าวิ่งมาได้ไกลแค่ไหนแล้ว จนท้องฟ้ามืดสนิทลง อลิซถึงสั่งให้หยุดหาเพื่อที่พัก เวนอมทิ้งตัวลงนั่งในขอนไม้ตายริมธาร มันมีขนาดใหญ่ และข้างในก็เป็โพลงกว้างกว่าห้าเมตร
อลิซกล่าว "วันนี้เราไม่ต้องจุดไฟ ยอมเผชิญหน้ากับสัตว์ดุร้าย ดีกว่าถูกทีมนักล่านั่นพบตัว”
เวนอมเริ่มแก้มัดเชือก ก่อนจะวางร่างหุ่นยนต์ลงไปข้างๆ
อลิซกล่าวออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้น "ให้ฉันควบคุมร่างกาย"
ชายหนุ่มหลับตาลง และเริ่มตั้งค่าอนุญาตให้อลิซเข้ามาควบคุมระบบปฏิบัติการ เขาไม่กลัวว่าอลิซจะยึดร่างนี้ไปแม้แต่น้อย เพราะหากไม่มีเธอคอยช่วยเหลือในวันนี้แล้ว ร่างนี้คงถูกจับไปแยกชิ้นส่วนขายไปแล้วอย่างแน่นอน
เมื่ออลิซสามารถควบคุมร่างกายได้ เธอก็เริ่มเคลื่อนไหวในทันที ถึงแม้ชายหนุ่มไม่ได้ควบคุมร่างกายแต่เขาสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ผ่านิญญาได้เช่นเดิม
อลิซหยิบกล่องขนาดใหญ่ออกมาจากหลังของหุ่นรบสังหาร มันมีรหัสลับที่ใช้ล็อคกล่องอยู่ แต่เธอก็สามารถใส่รหัสที่ถูกต้องได้ในทันที หลังจากแสกนผ่านศีรษะของมันไปเพียงรอบเดียว
ภายในกล่องบรรจุลูกะุปืนขนาดใหญ่นับสิบนัด ก้อนพลังงานระดับกลางห้าก้อน เครื่องมือต่างๆที่ใช้ซ่อมหุ่นยนต์ รวมถึงอะไหล่ของหุ่นยนต์บางส่วน สุดท้ายคือเหรียญทองขนาดเท่าหัวนิ้วโป้ง ซึ่งถูกประทับด้วยสัญลักษณ์กระโหลกสามสิบเหรียญ
"โชคหล่นทับเราแล้วเวนอม เ้าของหุ่นยนต์ตัวนี้ร่ำรวยอย่างแท้จริง" เธอกล่าวปนหัวเราะ "เพียงแค่ก้อนพลังงานระดับกลางสามก้อน เราก็สามารถวิ่งไปจนถึงเมืองจักรกลได้อย่างสบายๆ"
"ยังไม่รวมะุะเิสิบลูก กับเงินจำนวนสามสิบเหรียญทองนี่อีก"
"ก้อนพลังงานระดับต่ำของเรากับระดับกลางมันแตกต่างกันขนาดนี้เชียวรึ" เวนอมถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
"ใช่แล้ว ก้อนพลังงานระดับกลางหนึ่งก้อนเท่ากับก้อนพลังงานระดับต่ำรวมกันถึงหนึ่งร้อยก้อน เลยเชียวละ"
"มากมายขนาดนั้นเลย" เวนอมรู้สึกทึ่งเล็กน้อย
"ส่วนเหรียญทองนี่ เป็ค่าเงินสูงสุดที่ใช้แลกเปลี่ยนซื้อขายสินค้าต่างๆ ภายในแคว้นโกลาหล"
"ไหนเธอบอกว่าสถานที่แห่งนี้เป็แหล่งรวมของโจร กับพวกถูกเนรเทศไง พวกอันตรายแบบนั้น ผมไม่ยอมไปพบปะเพื่อขอแลกเปลี่ยน หรือซื้ออะไรจากพวกมันแน่นอน เพราะมีหวังพวกเราคงถูกปล้นชิง ก่อนจะได้ทำการซื้อขายกัน"
"ในแคว้นแห่งความโกลาหลนั้นไม่มีเมืองก็จริงอยู่ แต่พวกเขาก็พากันรวมกลุ่มกัน จัดตั้งตลาดซื้อขาย ซึ่งมีอาหาร รวมถึงวัสดุหายากต่างๆมากมาย"
"หมู่บ้านเป็สถานที่ต้องห้ามสำหรับคนภายนอก แต่ตลาดนั้นต่างกัน ผู้คนรวมถึงหุ่นยนต์AIแบบเรา สามารถเข้าไปซื้อขายได้ตามใจชอบ ในตลาดจะมีความปลอดภัยสูงมาก เพราะมีกฏเคร่งครัดห้ามต่อสู้กัน"
"ซึ่งตลาดแต่ละแห่งนั้นจะถูกจัดตั้งขึ้น โดยความร่วมมือของสิบหมู่บ้านขึ้นไป เพื่อรับประกันความปลอดภัยของบุคคลที่ใช้จ่ายอยู่ภายในตลาด สถานที่แห่งนั้นเป็ที่ๆปลอดภัยที่สุดในแคว้นโกลาหลแล้ว"
เวนอมกล่าวขึ้นด้วยท่าทางครุ่นคิด "แต่เมื่อออกจากตลาดเล่า เราจะมั่นใจได้ยังไงว่า พวกมันจะไม่ตามมาปล้นชิงเรานะ"
อลิซกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้อนี้แก้ไขง่ายมาก จงอย่าทำตัวร่ำรวยเกินไป"
เวนอมเงียบกริบ รู้สึกอึ้งกับคำตอบของเธอ แล้วนี่มันเรียกว่าปลอดภัยตรงไหนกัน
เมื่อเวนอมเงียบ อลิซก็ทำการจัดการกับหุ่นรบสังหารต่อไป
แปดชั่วโมงต่อมา หุ่นรบสังหารที่ถูกตัดศีรษะไป ก็กลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง ดวงตาสีแดงของมันถูกเปลี่ยนเป็สีเขียว ศีรษะสี่เหลี่ยมถูกเหลาจนกลายเป็รูปทรงไข่ นอกจากนั้นทุกส่วนยังคงดูปกติเหมือนเดิม
ทันใดนั้นอลิซก็โอนถ่ายการควบคุมกลับคืนให้เวนอม "ฉันสามารถควบคุมมันได้จากระยะไกล มากที่สุดห้าสิบกิโลเมตร ตอนนี้เราก็ได้ตัวช่วยเพิ่มมาอีกหนึ่งแล้ว โอกาศรอดชีวิตจนไปถึงเมืองจักรกลก็มีมากขึ้นเช่นกัน"
"เยี่ยมไปเลยอลิซ"
"หลังจากพระอาทิตย์ขึ้น ให้วิ่งไปทางทิศเหนือต่อไป อีกประมาณครึ่งวัน เราก็น่าจะถึงตลาดที่อยู่ใกล้ที่สุด"
"ทำไมเราต้องไปสถานที่เสี่ยงอันตรายแบบนั้นด้วยละ มุ่งหน้าไปยังเมืองจักรกลเลยไม่ดีกว่าหรอ"
"อย่าคิดว่ามันจะง่ายดายขนาดนั้น หนทางยังอีกยาวไกล ตอนนี้เราจำเป็ต้องอัพเกรดหุ่นรบสังหาร กับหุ่นยนต์รุ่น4560ของคุณซะก่อน"
23K
