ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

หลังจากจบการประลอง ชิงหลงก็กลายเป็นบุคคลพิเศษขึ้นมา ต่างก็อยากรู้เรื่องราวความเป็นมาของชิงหลงไม่น้อย ยิ่งเจ้าสำนักราชันย์อสูรนั้นสนใจเป็นพิเศษ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะชิงหลงอยู่สำนักเพลิงตะวันทำให้เขาเสียดายยิ่งนัก การที่ชิงหลงมีมังกรเป็นอสูรพันธะสัญญาทำให้เขากลายเป็นคนที่ลึกลับ ไม่รู้แน่ชัดว่าระดับพลังของเขานั้นแข็งแกร่งแค่ไหน แม้แต่พวกเขาจะตรวจสอบดูแต่ก็ไม่สามารถรู้ระดับพลังได้เลย ทำให้ตัวตนของชิงหลงยิ่งลึกลับขึ้นไปอีก ถ้าพวกเขารู้ว่าชิงหลงไม่สามารถบ่มเพาะพลังปราณได้จะเป็นยังไง จะมีคนกล้าพอที่จะทำให้เขาขุ่นเคืองอยู่รึเปล่า แต่เมื่อดูจากความเป็นจริงวันนี้แล้ว คงมีแต่คนบ้าเท่านั้นล่ะที่จะทำ ดังนั้น ชิงหลงจึงกลายเป็นคนลึกลับยากแท้จะเข้าใจ เพราะความสามารถของเขาไม่เป็นที่แน่ชัดสำหรับหลายๆคน แต่ก็มีบางสำนักที่พอจะรู้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้บอกกล่าวแก่ผู้อื่นให้รู้ จนมาถึงงานเลี้ยงยามค่ำคืน เจ้าสำนักและศิษย์ต่างมาร่วมงานที่ห้องโถงขนาดใหญ่ของตึกหลักสำนักหิมะจันทรา นี่ไม่ใช่การฉลอง เป็นเพียงการจัดเลี้ยงทานอาหารกันธรรมดา เพราะยังเหลืองานอีกหนึ่งอย่างที่จะเริ่มในวันพรุ่งนี้อยู่ นั่นก็คือ การพิชิตหอคอยสวรรค์นั่นเองตอนนี้ห้องโถงเต็มไปด้วยเจ้าสำนัก ผู้อาวุโส และศิษย์ ต่างก็นั่งโต๊ะที่ทางสำนักหิมะจันทราจัดไว้ จากนั้นก็มีคนนำอาหารมาวางที่โต๊ะ เพื่อให้แขกได้ทานกัน อาหารแต่ละอย่างถูกจัดอย่างสวยงามน่ากินไปหมด หลิงหลงดีใจมากที่ได้กินอาหารอร่อย ชิงหลงนั่งกินเงียบๆเขารู้สึกอึดอัดที่มีสายตามองมาที่เขา หลังจากที่กินไปได้ไม่นาน ชิงหลงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องโถงไป เมื่อลับสายตาคนก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับไปยังหน้าห้องพักทันที แล้วเปิดประตูห้องเข้าไปนั่งทำสมาธิเพื่อเข้าสู่สภาวะไร้ตัวตน ผ่านไปไม่นานชิงหลงก็รับรู้ได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นที่แหล่งเก็บพลังเวทย์ จึงไส่งจิตวิญญาเข้าไปเพื่อตรวจสอบทันที ภายในแหล่งเก็บพลังเวทย์ตอนนี้ได้ปรากฏลูกแก้วสีครามขึ้นมาแต่มีขนาดเล็กมาก อยู่ใกล้กับลูกแก้วสีทองที่มีขนาดใหญ่ ชิงหลงแปลกใจและก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงปรากฎลูกแก้วขึ้นมาได้ แถมตอนนี้ยังมีเพิ่มมาอีก1 "หรือว่ามันจะสร้างขึ้นมาเพื่อแยกพลังแต่ละธาตุออกจากกัน แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องเพิ่มขึ้นทีละลูก" ชิงหลงคิดในใจก่อนจะถอนจิตวิญญาณกลับแล้วเข้าสู่สภาวะไร้ตัวตนอีกครั้ง บรรยากาศที่อยู่รอบๆเริ่มหมุนวนพลังความเย็นที่ถูกสร้างขึ้นจากหอคอยสวรรค์ เริ่มถูกดูดซับเข้ามาที่แหล่งเก็บพลังเวทย์ จากนั้นก็ถูกลูกแก้วสีครามดูดซับเข้าไปแล้วเกิดเป็นวังวนพายุน้ำแข็งขึ้นรอบๆลูกแก้วสีครามคล้ายกับมันสร้างอาณาเขตของมันขึ้นมา เมื่อท่านผู้เฒ่า เจ้าสำนักและฉื่อชิง หลิงหลง หยุนฮวากลับมาถึงที่พักก็พบว่าบรรยากาศรอบๆมันผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้ เอ่ะใจอะไร เมื่อเข้ามาในห้องก็เห็นชิงหลงนั่งสมาธิอยู่จึงไม่อยากรบบกวน ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนยามเช้ามาเยือนชิงหลงลืมตาขึ้นมาก็หันซ้ายหันขวา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาที่ด้านนอกก่อนะไปล้างหน้าล้างตา "ทุกคนไปไหนหมดหว่า หรือว่าจะไปที่หอคอยสวรรค์กันหมดแล้ว" "ชิงหลงเจ้าตื่นพอดีเลย ข้าว่าจะไปปลุกเจ้าอยู่พอดี ตอนนี้พวกเขาไปรอกันที่หอคอยสวรรค์กันหมดแล้ว""หาา...เช้าไปไหมเนี้ย? ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ""ยังจะห่วงกินอีก เจ้าคิดว่าหอคอยมี10ชั้นรึไง รีบไปกันได้แล้ว" "นี่มันแข่งพิชิตหอคอยสวรรค์ หรือ มันแข่งอดทนความหิวกันแน่น่ะ"ชิงหลงเดินไปบ่นไปตลอดทาง จนมาถึงหน้าหอคอยสวรรค์ เมื่อเห็น ชิงหลงเดินมา ทุกคนต่างเปิดทางให้เขาเดินเข้าไป ก็พบกับเจ้าสำนักหิมะจันทราที่เป็นหญิงชรายื่นอยู่หน้าหอคอย ซึ่งข้างๆมีศิษย์จากสำนักหิมะจันทราและสำนักเทพสวรรค์ยืนอยู่ ชิงหลงเดินเข้าไปก่อนจะกล่าวขอภัยที่มาสาย"ผู้เยาว์ขออภัยที่มาสาย ขอรับ" "ไม่เป็นไร ในเมื่อมากันครบแล้ว ข้าจะทำการเปิดประตูหอคอยเพื่อเริ่มต้นการทดสอบด่านที่สองตอนนี้เลย เพราะมันอาจจะต้องใช้เวลาหลายวัน ดังนั้นพวกเจ้าทั้งสามต้องเตรียมอาหารแห้งไว้กินในระหว่างที่อยู่ในหอคอยสวรรค์"เมื่อได้ยินชิงหลงก็หน้าตาบิดเบี้ยวทันทีก่อนจะกล่าวกับเจ้าสำนักหิมะจันทราว่า"เอ่อ..คือว่า ข้าขอเวลา5นาทีได้ไหมท่านเจ้าสำนัก ""หืม เจ้ามีอะไรอย่างนั้นรึ""เอ่อ..คือว่า ผู้เยาว์ยังไม่ได้เตรียมอาหารไว้เลย จึงอยากกลับไปเตรียมอาหารก่อน "เมื่อคำกล่าวของชิงหลงเอ่ยออกมาก็ทำให้ทุกคนพูดไม่ออก จ้องมองไปยังชิงหลงก่อนจะถอนหายใจออกมา"เฮ้อ...ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เวลาเจ้าไปเตรียมอาหารก็แล้วกัน ข้าจะรอซักครู่""ขอบคุณ ท่านเจ้าสำนัก" เมื่อได้ยินเจ้าสำนักกล่าวอนุญาตก็ใช้เวทย์ออกมาสร้างประตูวาปขึ้นมา วิ้งง!! ครืนน! ตึง! ชิงหลงรีบก้าวเท้าเข้าไปทันที ก่อนประตูวาปจะหายไป ทุกคนที่อยู่ ณ หอคอยสวรรค์ตอนนี้ไร้สัญญาณตอบรับใดๆออกมา นอกจากคนที่มาจากสำนักเพลิงตะวันที่ยังปกติไม่ตกตะลึงอึ้งกับเหตุการณ์นี้เลย จนได้ยินเสียงเอ่ยแผ่วเบาของเจ้าสำนักหิมะจันทราว่า"สัตว์ประหลาด" ก่อนจะหันไปยังเจ้าสำนักเพลิงตะวันด้วยสายตาแปลกๆ ทุกคนก็หันไปเหมือนกัน ทำให้เจ้าสำนักเพลิงตะวันอึดอัดกับสายตาที่จ้องมองมาก่อนจะตอบออกมาว่า"ที่พวกเจ้าเห็นนี่ มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ พวกท่านรู้รึเปล่าว่า ข้าเกือบหัวใจวายตายตั้งหลายครั้งกว่าจะชินชากับเรื่องแบบนี้ คำว่าสัตว์ประหลาดมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ""หาา........!!!" ทุกคนต่างอุทานออกมาพร้อมกัน วิ้งง!!ครืนนน!! ตึง!! ชิงหลงก้าวเท้าออกมาก่อนจะเห็นทุกสายตาจ้องมองมาที่เขาเหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง"พวกท่านจะจ้องผู้เยาว์อีกนานรึเปล่า ผู้เยาว์พร้อมเข้าทดสอบแล้ว""อืม..งั้นข้าจะเปิดประตูให้พวกเจ้าทั้ง3เข้าไป ถ้าไม่ไหวก็ให้ออกมาจากคอยสวรรค์ทันที เข้าใจไหม""เข้าใจแล้ว ท่านเจ้าสำนัก"จากนั้นเจ้าสำนักหิมะจันทราก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์อะไรซักอย่างก่อนเกราะป้องกันทางเข้าประตูจะหายไป "เอาล่ะพวกเจ้าทั้ง3เข้าไปได้ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืน จำคำของข้าเอาไว้ให้ดี"ทั้ง3พยักหน้าให้ ก่อนจะเดินเข้าไปในหอคอยสวรรค์ บรรยากาศนิ่งสงบหนาวเย็นเยียบ ทำให้ชิงหลงรู้สึกหนาวเล็กน้อย แต่เซี๊ยะหยูอิงกับหวงซีหยุนเดินสบายๆไม่แสดงอาการอะไรเลย ทำให้ทั้งสองเดินห่างออกไปเรื่อยๆเหลือชิงหลงทิ้งท้ายอยู่คนเดียว"เฮ้อ...ข้าคิดผิดรึเปล่านะที่เข้ามาในหอคอยสวรรค์แห่งนี้กัน ขนาดชั้นแรกอย่างหนาวขนาดนี้ ชั้นต่อไปข้าไม่แข็งตายซะก่อนรึ"ชิงหลงยังคงก้าวเดินต่อไป เรื่อยๆจนมาถึงทางขึ้นไปยังชั้น2 เมื่อก้าวขึ้นไปถึงความหนาวเย็นก็เพิ่มขั้นอีกระดับหนึ่งทำให้ชิงหลงต้องหาที่นั่ง ก่อนจะเริ่มทำการดูดซับพลังความเย็นที่อยู่รอบๆเข้าไปที่แหล่งเก็บพลังงานเวทย์ เมื่อความหนาวเย็นที่อยูรอบๆถูกดูดเข้าไป ลูกแก้วสีครามก็สั่นไหวอย่างรุนแรงเหมือนกำลังตื่นเต้นดีใจที่มีไอความเย็นเข้ามา ลูกแก้วเริ่มทำการดูดซับความหนาวเย็นนั้นทันที ด้วยความรวดเร็ว เพียงไม่นานชิงหลงก็เริ่มรู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มปรับตัวได้ได้จึงลืมตาและลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นต่อไป และก็ทำแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา จนมาถึงชั้นที่20ก็พบเข้ากับหวงซีหยุนที่กำลังนั่งหลับตาดูดซับพลังเพื่อจะขึ้นไปยังชั้นต่อไปชิงหลงไม่ได้หยุดเดิน และไม่สนใจหวงซีหยุนเลยซักนิดก่อนจะเดินผ่านไปยังชั้นที่ 21 ก็หาที่นั่งลงก่อนจะเริ่มดูดซับพลังความเย็นที่ชั้นนี้ เมื่อรู้สึกว่าร่างกายไม่ได้รับความหนาวเย็นก็ลุกขึ้นเดินไปยังชั้นต่อไปทันที"ว่าแต่นอกจากความเย็นแล้ว ไม่มีอะไรอื่นเลยรึไง หรือว่า สมบัติแต่ละชั้นจะถูกนำออกไปแล้ว งั้นก็หมายความว่า เซี๊ยะหยูอิงก็เข้ามาเพราะต้องการสมบัติอย่างนั้นสินะ มิน่าถึงได้รีบกันนัก"ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ชิงหลงก็มาถึงชั้นที่ 45 ก็ยังไม่พบสมบัติอะไรเลย ชิงหลงคิดว่าน่าจะถูกเซี๊ยะหยูอิงเก็บไปแล้ว "อยากรู้จริงๆว่าเจ้าจะไปได้ถึงชั้นไหน ถ้าข้าตามทันละก็ รับรองได้เลยว่า สมบัติคงยากที่จะตกไปถึงมือเจ้าแน่นอน ฮ่าๆฮ่าๆ"ชิงหลงหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบเดินไปยังชั้นต่อไป ชั้นที่ 46 47 48 49 เมื่อก้าวขึ้นมาก็เห็น เซี๊ยะหยูอิงกำลังนั่งดูดซับพลังความเย็นอยู่ ที่หน้าทางขึ้นไปยังชั้นที่50 เมื่อเซี๊ยะหยูอิงสัมผัสได้ว่ามีคนขึ้นมาถึงชั้นที่49ก็ลืมตาขึ้นมามองดู และขมวดคิ้วแน่นทันที เริ่มกังวลอยู่ในใจว่าตนเองจะถูกทำร้ายและชิงสมบัติไปก็รีบกล่าวออกมาทันทีไม่นึกว่าเจ้าจะขึ้นมาถึงชั้นนี้ได้ ทั้งที่ไม่มีคุณสมบัติพลังธาตุน้ำแข็งเช่นเดียวกับข้าได้หืม...ก็ไม่รู้สินะ กว่าจะขึ้นมาได้ก็แทบแย่เหมือนกัน เอาไว้คุยกันทีหลังนะ ข้ากำลังรีบชิงหลงเดินกำลังผ่านเซี๊ยะหยูอิงไปยังชั้นที่ 50 ก็ถูกเซี๊ยะหยูอิงขวางเอาไว้ซะก่อน ทำให้ชิงหลงขมวดคิ้วก่อนจะหยุดเดินเจ้าคิดจะทำอะไร จะขัดขวางข้าอย่างนั้นรึเซี๊ยะหยูอิงไม่ตอบ และเริ่มเปิดใช้ เขตแดนหิมะผันแปรทันที ความรุนแรงของเขตแดนนี้เพิ่มขึ้นหลายเท่า ชิงหลงหรี่ตาลงก่อนจะใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับไปที่ทางเข้าชั้นที่ 50 ก่อนจะหันกลับมา ใช้เวทย์คุกน้ำแข็งทำให้เซี๊ยะหยูตกใจ เมื่อตนถูกกรงน้ำแข็งขังเอาไว้ "เป็นไปได้ยังไง เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะมีธาตุน้ำแข็งเช่นเดียวกับข้า" ก่อนจะหันหลังไปจ้องมองชิงหลงด้วยสายตาตกตะลึงไม่อยากเชื่อ"เจ้ารู้จักข้าดีพอแล้วรึไง ถึงได้คิดแบบนั้นออกมา ข้ายังมีอะไรอีกหลายอย่างที่เจ้ายังไม่รู้ ถ้าข้าไม่เห็นแก่สำนักเจ้าที่เปิดหอคอยสวรรค์ให้คนอื่นเข้ามา ข้าคงฆ่าเจ้าไปนานแล้ว"ชิงหลงกล่าวอย่างเฉยเมยออกมา ก่อนจะหันหลังกับแล้วเดินไปนั่งหลับตาดูดซับพลังความเย็น โดยไม่สนใจเซี๊ยะหยูอิงอีกเลยคำพูดของชิงหลงทำให้เซี๊ยะหยูอิงกังวลใจขึ้นมา "นี่ข้าผิดอย่างนั้นรึที่ทำการขัดขวางเจ้า" เซี๊ยะหยูอิงพึมพำเบาๆก่อนจะเริ่มทำลายกรงน้ำแข็งที่กักขังตนไว้ หลังจากโจมตีอยู่นาน เซี๊ยะหยูอิงก็เริ่มหายใจหอบเหนื่อย รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาทันที ไม่ว่าจะโจมตีไปเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำลายกรงน้ำแข็งนี่ได้เลย ก่อนที่จะเอ่ยปากถามชิงหลงออกไป"นี่เจ้าจะขังข้าไว้แบบนี้อีกนานเท่าไหร่กัน" ชิงหลงลืมตาขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยตอบไปว่า " 3 ชั่วยาม เจ้าก็อยู่ในนั้นไปน่ะดีแล้ว ที่หลังจะทำอะไรคิดให้มากกว่านี้ จะได้มีชีวิตต่อไปอีกนานๆ"กล่าวเสร็จชิงหลงก็เดินไปยังแท่นที่มีกล่องเล็กเท่าฝ่ามืออยู่ เมื่อทำการสะบัดมือกล่องเล็กนั้นก็หายเข้าไปในแหวนมิติ จากนั้นแท่นหินก็ยุบลงไปและปรากฎช่องทางเดินไปยังชั้นที่ 51 ขึ้นมา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 46 หอคอยสวรรค์

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 46 หอคอยสวรรค์

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้