ลมหนาวพัดโชยในคืนเดือนมืด แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมถนนส่องกระทบเงาไม้ที่โยกไหวราวกับปีศาจร้ายกำลังเต้นรำท่ามกลางความเงียบงัน เสียงไซเรนรถตำรวจดังสนั่นไปทั่วทั้งเมืองกรุงที่หลับใหล
สารวัตรมาวิน นักสืบฝีมือดีผู้มีชื่อเสียงในการไขคดีปริศนา เขาได้รับการติดต่อให้ไปที่ห้องสมุดเก่าแก่แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ร่างของ ศาสตราจารย์ธาดา นักประวัติศาสตร์ชื่อดังถูกพบเป็ศพอยู่กลางห้องสมุด ท่ามกลางกองหนังสือโบราณที่กระจัดกระจาย
เมื่อมาวินก้าวเข้าไปในที่เกิดเหตุ เขาก็พบกับสภาพที่น่าะเืใจ ร่างของศาสตราจารย์ธาดานอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นไม้เก่าๆ ข้างกายมีหนังสือเล่มหนาตกอยู่เล่มหนึ่ง รอบๆ ตัวเขาเต็มไปด้วยเศษกระดาษที่ปลิวว่อน บนโต๊ะทำงานมีแว่นตาตกอยู่ ส่วนสมุดบันทึกถูกเปิดทิ้งไว้กลางหน้า
"รายงานเบื้องต้นครับสารวัตร" จ่าเอกสมชาย ลูกน้องคนสนิทของมาวินกล่าว "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ประตูหน้าต่างล็อกจากด้านในทั้งหมด ดูเหมือนจะเป็การฆ่าตัวตาย"
มาวินเดินสำรวจรอบๆ ห้องสมุดเก่าอย่างละเอียด สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทุกซอกมุมของห้อง บรรยากาศภายในห้องมืดสลัว แสงไฟที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างมีเพียงน้อยนิด
มาวินเดินไปยังร่างไร้ิญญาของศาสตราจารย์ธาดา เขาสังเกตเห็นรอยเปื้อนเล็กๆ บนปกเสื้อของศาสตราจารย์ เหมือนเป็รอยดินแห้งๆ เล็กน้อย ทั้งๆ ที่เมื่อคืนที่ผ่านมาไม่มีฝนตกเลยแม้แต่น้อย
"จ่าสมชาย" มาวินหันไปพูดกับลูกน้อง "ช่วยตรวจสอบดูทีว่า เมื่อคืนมีใครเข้าออกห้องสมุดนี้บ้าง และรอยเปื้อนบนปกเสื้อของศาสตราจารย์นี่มันคืออะไรกันแน่"
มาวินยังคงจมดิ่งอยู่กับปริศนาตรงหน้า เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่แค่การฆ่าตัวตายธรรมดาๆ และรอยดินเล็กๆ บนปกเสื้อของศาสตราจารย์ธาดาก็เป็กุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่เื้ัคดีนี้