.jpg)
Just For Love 2
“แล้วจะให้รอรับกลับด้วยไหม?” ฉันเอ่ยถามซันเดย์ ไม่มีคำว่าคุณแล้วล่ะตอนนี้ เพิ่งรู้ว่าเขาอายุเท่ากับฉันเลยล่ะ ฉันเลยเรียกเขาแบบที่ไม่มีคำว่าคุณ เพื่อสร้างความคุ้นเคย
“รอได้?”
“ได้สิ” ฉันยืนยัน
“สอบเสร็จสองทุ่ม รอด้วยนะ”
“ได้ค่ะ แล้วอยากทานอะไรไหมจะได้ซื้อมาให้”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวออกไปทานข้าวด้วยกัน ไปสอบละ” ซันเดย์เปิดประตูลงจากรถวิ่งเข้าตึกเรียน ชุดที่เขาสวมอยู่ตอนนี้เป็ชุดที่เราแวะเอาที่คอนโดเขาก่อนเข้ามาที่มหาลัย ั้แ่ที่นั่งทานข้าวด้วยกัน นั่งแบบเงียบ ๆ นั่นแหละ กำแพงหนาของเขาฉันรู้สึกว่ามันลดลงมากเลยล่ะ แต่เราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก เมื่อส่งซันเดย์เข้าห้องสอบฉันกับพี่พลก็ออกไปทานข้าวใกล้ ๆ กับมหาลัย กว่าจะสองทุ่มก็อีกตั้งสองชั่วโมง เย็นนี้คงไม่ได้กลับไปทานข้าวที่บ้านแล้วล่ะหวังว่าป้ากับพี่บีมจะเข้าใจฉันล่ะนะ เมื่อส่งข้อความบอกพี่บีมเสร็จฉันก็นั่งคุยกับพี่พลรออาหาร
“พรุ่งนี้งานกี่โมงนะครับ”
“ต้องไปรับซันเดย์ตอนหกโมงเช้าค่ะ เป็งานถ่ายเอ็มวีเพลง”
“ได้ครับ แล้วคุณฟางให้พี่ไปรับไหม”
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวเจอกันที่คอนโดซันเดย์เลย เ้าตัวบอกให้เข้าไปปลุกด้วยน่ะค่ะ”
“ได้ครับ” ฉันดูแล้วจากคอนโดฉันใกล้กับคอนโดซันเดย์ไม่น้อย คิดว่าจะไปรอที่คอนโดซันเดย์จุดเดียวจะง่ายกว่า
เพื่อที่พี่พลจะได้ไม่ต้องวนรถไปมาให้เหนื่อย ก่อนเข้าไปรอรับซันเดย์ฉันลงไปซื้อน้ำเย็นมาให้สองขวด ดีหน่อยที่วันนี้ไม่มีกลุ่มแฟนคลับที่เรียกว่าซาแซง ตามประกบซันเดย์ขนาดนั้น ไม่งั้นทั้งฉันและพี่พลคงหัวหมุนกันไปข้างแน่ ๆ กลุ่มซาแซงจะใช้เรียกแฟนคลับที่ตามติดศิลปินจนไม่ได้รับความเป็ส่วนตัว ตามเวลาไปที่ร้านอาหาร ตามไปที่โรงแรมที่พักเวลามีงานข้างนอก หนักสุดคือบุกรุกเข้าไปยังที่พักส่วนตัว อันนี้ทั้งเห็นใจและสงสารศิลปินมาก ๆ เลยล่ะ ทั้งที่ต้องมาสร้างรอยยิ้มและความสุขให้แฟนคลับแต่พอเจอเื่แบบนี้เขากลับต้องมาเครียดเอง แต่ของซันเดย์ยังไม่เคยมีกลุ่มซาแซงตามนะหรืออาจจะมีก็ไม่รู้เหมือนกัน
เท่าที่อ่านดูซันเดย์คือมีความเป็ส่วนตัวสูงมาก ๆ เลยนะ บางทีก็พูดไม่เก่งหรอกแต่แฟนคลับมักบอกว่าถ้าให้เขาได้ลองสนิทกับใครเขาจะเป็คนที่พูดมากเลยทีเดียว และฉันคิดว่าที่กลุ่มแฟนคลับยังไม่ไปไหน ยังรักและสนับสนุนซันเดย์จนถึงตอนนี้เป็เพราะว่า ซันเดย์เขาแคร์แฟนคลับของเขามาก
“รอนานไหม?” ฉันเอ่ยถามซันเดย์ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ใต้ตึกเรียนของเขา เขาหันมามองก่อนจะยื่นมือมารับขวดน้ำไป และฉันก็ไม่ลืมที่จะส่งยิ้มทักทายเพื่อน ๆ ของซันเดย์ที่นั่งมองฉันอยู่
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ ชื่อโต้นะครับ นี่เฟย แล้วก็แอร์ไทม์” เขาแนะนำตัวกันเอง โดยที่คนกลางอย่างซันเดย์กำลังยกขวดน้ำกระดกขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจอะไร
“ค่ะ ชื่อฟางค่ะ เป็ผู้จัดการชั่วคราวของซันเดย์”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วเราต้องเรียกพี่ไหมครับหรือเรียกยังไงดี” คนที่ชื่อเฟยถาม
“เรียกฟางเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ อายุเท่ากัน”
“จริงอ่ะ หน้าเด็กมาก” โต้มองฉันตาโต แต่ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรต่อ ซันเดย์ก็เอ่ยขัดและชวนไปทานข้าวแทน
“พูดมากจริง ไปได้แล้ว เจอกันอยู่ร้าน”
“เออ ๆ หวังว่าแฟนคลับมึงจะไม่ไปถล่มร้านนะ”
“ไม่หรอกน่า ไปแยก พี่พลรออยู่ไหน” ท้ายประโยคซันเดย์หันมาถามฉันเสียงเบา
“อยู่ลานจอดรถน่ะ เปลี่ยนเสื้อก่อนไหม” ฉันถามเขากลับ ด้วยความที่เป็คนไม่ค่อยชอบพูดเสียงดังอะไรอยู่แล้วเลยถามเขากลับเบาๆ ซันเดย์พยักหน้ารับขยับลุกขึ้นยืนก่อนจะชวนเดินกลับไปที่รถ
“คุณฟางครับ เมียพี่ปวดท้องคลอด คือ คือ พี่...”
“รีบไปเถอะค่ะ ไม่เป็ไร” เมื่อเดินไปถึงรถ พี่พลที่เดินวนไปมาเงยหน้ามองฉันและซันเดย์พรางบอกอย่างกังวล
“พี่เอารถไปเลย เดี๋ยวผมไปกับเพื่อนได้ ระวังด้วยนะครับมีสตินะ” ซันเดย์เองก็บอกพี่พลด้วยความเป็ห่วง
“ครับ ๆ ขอบคุณครับ” ก่อนพี่พลจะกลับไป ฉันขึ้นไปเอากระเป๋าตัวเองและกระเป๋าซันเดย์มาถือไว้ และเรากำลัง
รอเฟยมารับไปที่ร้านอาหารเพื่อทานมื้อเย็น
“อยากไปส่วนตัวกับเพื่อนไหม?” ระหว่างที่ยืนรอฉันเอ่ยถามคนข้าง ๆ อย่างใส่ใจ บางทีฉันคิดว่าเขาอาจจะอยากได้เวลาส่วนตัว
“ไม่เป็ไร ไปด้วยกันนี่แหละ บอกพี่บีมด้วยว่าจะค้างที่นี่ไม่ต้องกลับพรุ่งนี้ตื่นเช้าอีก”
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวกลับคอนโด”
“ไม่ต้องกลับ มันมีห้องว่างอยู่”
“แต่...”
“ไม่ต้องเถียง เงียบไปเลยหิวแล้วเนี่ย” อะไรของเขากัน โมโหหิวหรือไง ฉันเงียบรอรถเพื่อนเขามารับ ซันเดย์เปิดประตูด้านหลังให้ขึ้นไปนั่งส่วนเขาขึ้นไปนั่งเบาะด้านหน้าคู่กับเพื่อน พอขึ้นรถมาได้ถึงได้นึกออกว่าฉันต้องเป็ฝ่ายดูแลเขาสิไม่ใช่เขามาดูแลฉัน
“คิดอะไรไหม?”
“ยังไม่รู้”
“ทำไมถึงมองบ่อย ๆ ล่ะ”
“ยิ้มสวย” สองคนด้านหน้าคุยอะไรกันสักอย่างที่ฉันฟังยังไงก็ไม่รู้เื่ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงร้านอาหารที่เขานัดเพื่อนไว้ กลุ่มแฟนคลับที่ไม่รู้ว่าตามมาได้ยังไงยืนออกันอยู่หน้าร้าน โต๊ะที่จองอยู่มุมด้านในสุดของร้านมีที่กั้นแยกโซนชัดเจนทำให้มีความเป็ส่วนตัวสูงมากทีเดียว
“ขอบคุณค่ะ” ซันเดย์เลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งตามด้วยร่างสูงของเขาที่นั่งลงข้าง ๆ เพื่อนเขาเองก็นั่งกันกระจายตามเก้าอี้ที่ว่าง
“นี่กูเริ่มงงแล้วว่ะ ว่าใครดูแลใครกันแน่” เฟยเอ่ยแซว ตามด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนเขา
“ยุ่งน่า สั่งเหอะหิวแล้ว” ซันเดย์บอกปัดเสียงขุ่น มือก็ยื่นหน้าจอโทรศัพท์เขามาให้ฉันดู เป็หน้าข่าวอะไรสักอย่างที่พูดถึงเขา พอได้ลองอ่านดี ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็เื่ราวที่แฟนคลับบริจาคเงินช่วยการกุศลในนามของเขาและแฟนคลับ
“น่ารักจัง” ฉันยิ้มบางๆ เมื่อเห็นรูปและโปรเจคที่แฟนคลับทำ
“อือ น่ารัก”
============
สวัสดีวันเสาร์ค่ะทุกคน ถ้าหากเหนื่อยจากการทำงานหรือเื่รอบตัวขอให้เอ็นจอยกับนิยายที่อัพตอนนี้นะคะ แล้วเจอกันอีกตอน หลังจากนี้
ขอให้สนุกนะคะ
ปล.ฝากคอมเม้นด้วยนะคะ
984
