ล็อคหัวใจไว้ที่เธอ

5........

        “ถ้าป่านถอดผ้าถ่ายนู้ดแล้วทำให้พวกผู้ชายหายบ้ากามหันไปมุ่งดีทางธรรมะป่านก็จะขอพลีร่างโพสต์ท่าอุทิศกายให้ถ่ายภาพอย่างเต็มใจเพื่อช่วยสังคมไทยไร้ปัญหาการข่มขืน….สาธุ!

               เปมิกายกมือท่วมหัวในตอนท้ายชายทั้งสามจึงได้แต่หัวร่องอหายไปกับคารมคมคายของหล่อน

               “แผนกสินเชื่อครึกครื้นดีจังเลย…”

               เสียงทักจากชายหนุ่มที่ผลักประตูห้องสินเชื่อเข้ามาและได้ยินเสียงหัวเราะเข้าพอดีนั้นทำให้ทุกคนหยุดหัวเราะโดยอัตโนมัติและหันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา

               “อ้าว..คุณธีม..เชิญครับ..”

               สุรพลรีบกล่าวเชื้อเชิญหลังจากที่รับไหว้ชายหนุ่ม

        เปมิกา ยกมือไหว้ธีรยุทธเขาส่งยิ้มให้หล่อนด้วยความเป็๞มิตร

               “ดูทุกคนร่าเริงไม่กลุ้มกับชีวิตเลยนะครับ…”

        ธีรยุทธพูดสัพยอกสีหน้ายิ้มแย้ม

“ความกลุ้มไว้ใน ความสดใสไว้นอกครับคุณธีมพวกเรากลุ้มจนเพี้ยนกันไปแล้วล่ะครับ..” สุรพลตอบติดตลก

               “พี่พลจะให้ผมเซ็นเอกสารอะไรบ้างครับ..” 

        ธีรยุทธเข้าหัวเ๱ื่๵๹ที่เขามาในวันนี้

               “อ๋อ…ผมเตรียมไว้แล้วล่ะ “  สุรพลบอก

        ทั้งสองเริ่มนั่งสนทนากันอย่างเป็๲กันเอง  เปมิกาหันไปรับโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นหล่อนรู้สึกดีใจที่เห็นว่าเป็๲เบอร์ของบุรินทร์

               “ป่าน..เย็นนี้เราไปหาอะไรอร่อย ๆกินดีไหม..แต่บอกไว้ก่อนนะ...ห้ามชวนยัยตาปากปีจอนั่นไปด้วยไม่อยากมีเ๹ื่๪๫”

        บุรินทร์ยังคงมีอคติกับสิตาอยู่เช่นเดิม

               “ก็ได้ค่ะ…แล้วจะมารับป่านกี่โมงล่ะ..”  

        เปมิกา ดีใจที่บุรินทร์มีเวลาว่างให้หล่อน

               “ป่านนั่งรถมาเองได้ไหม  พบกันครึ่งทาง ที่ร้านยกยอ แถวที่ทำงานผมไง..”

               “ป่านรู้จักค่ะ..งั้นเดี๋ยวป่านจะขอผู้จัดการออกไปก่อนก็แล้วกันกลัวรถจะติด”  

        เปมิกา รีบเก็บงานทันที  หล่อนจัดแจงหิ้วกระเป๋าเครื่องสำอางไปที่ห้องน้ำด้วยท่าทางสดชื่นลืมความวิตกเ๹ื่๪๫ที่จะตกงานไปได้ชั่วคราว

               “กลับจากห้องน้ำมาสวยเริ่ดเชิดหยิ่งเลยนะไอ้ป่าน…”

               สุรพลเปิดปากแซวลูกน้องคนสนิททันทีที่เห็นเปมิกาเดินถือกระเป๋าเครื่องสำอางเข้ามานั่ง

        ประจำโต๊ะทำงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

        “สวยมาตั้งนานแล้ว เพิ่งเห็นความงามของลูกน้องตอนแบ็งก์เจ๊งนี่หรือไงคะหัวหน้าขา…” 

        เปมิกาล้อเล่นกลับไป  หล่อนกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมตัวออกไปตามนัด

        “คุณป่านจะออกไปข้างนอกหรือครับ…” 

        ธีรยุทธเอ่ยถามขึ้นเขาก็กำลังจะกลับพอดี

               “ค่ะ..พอดีป่านมีนัดค่ะ..”  เปมิกาบอกเขาตามตรง

               “ไม่ทราบคุณป่านมีนัดที่ไหนครับ..เผื่อผมจะผ่านแถวนั้นน่ะครับ..”  

        ธีรยุทธแสดงความมีน้ำใจ          

               เปมิกาก็เลยบอกสถานที่แก่เขาไป

               “อ้าว...มีนัดร้านเดียวกับผมเลย…ผมก็นัดคุณแมวไว้ที่นั่นเหมือนกัน..”   ธีรยุทธบอก

               “ราชรถมาเกยแบบนี้ก็ดีน่ะสิยัยป่าน….”   

        สุรพลกล่าวสัพยอกเปมิกา

               “ผมกำลังจะไปตอนนี้พอดี  เชิญเลยครับ…” 

        ธีรยุทธ ผายมือแล้วก็หันไปไหว้ลาสุรพล 

        เปมิกา อยากจะปฏิเสธคำชวน แต่เมื่อคิดได้ว่านั่งรถเมล์ไปกว่าจะถึงก็คงสะบักสะบอมพอดูเพราะไหนจะเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไหนจะความอิดโรยจากการโหนรถเมล์ ล้วนแต่บั่นทอนความสวยของหล่อนให้ลดลงไปได้จะไปพบคนรักทั้งทีควรจะให้ดูสวยและดูดีคิดได้ดังนั้นหล่อนก็สะพายกระเป๋าเดินตามคนชวนไปที่รถอย่างเต็มใจโดยไม่ลืมแวะไปบอกสิตาว่าหล่อนมีธุระแต่ไม่ยอมบอกความจริงว่ามีนัดกับบุรินทร์เพราะไม่อยากถูกเพื่อนรักพูดแขวะ

               เมื่อไปถึงที่นัดหมายปรากฏว่าบุรินทร์ยังมาไม่ถึง ธีรยุทธจึงเชิญให้เปมิการ่วมโต๊ะเดียวกับเขาไปก่อน

               “เอาไว้เพื่อนคุณป่านมาแล้วค่อยแยกไปก็ได้ครับจะได้ไม่เหงา…ผมเองก็ต้องรอคุณแมวเหมือนกัน เห็นว่ากำลังขับรถมาใกล้ถึงแล้ว…”

               เปมิกา ไม่กล้าปฏิเสธตามเคยอาจจะเป็๲เพราะบุคลิกลักษณะของธีรยุทธที่มีวิธีการพูดให้หล่อนรู้สึกเป็๲กันเองนั่นเอง หล่อนกับเขาจึงต้องมานั่งด้วยกันสองต่อสอง

               ธีรยุทธ เลือกที่นั่งริมน้ำ เพื่อจะได้มองทัศนียภาพไปด้วยภายในร้านยังมีลูกค้าไม่มากนัก

               “คุณชัยไม่มาด้วยหรือคะ…”   เปมิกาชวนคุย

               “หนีหนี้ไปก่อนผมแล้วล่ะครับ…ตอนนี้ไปต่างจังหวัดหาแม่เขาน่ะครับ…ส่วนผมไม่รู้จะหนีไปไหนพ้นเพราะบ้านอยู่กรุงเทพแม่ก็ป่วยอีกด้วย…” 

        ธีรยุทธพูดติดตลกแต่แววตามีแววกังวล

               “ว้าว..!..คุณป่าน..มองด้านข้างนึกว่าสาวที่ไหนแอบมานั่งคุยกับคุณธีมอยู่”

               เสียงทักของนภาพรมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาปะทะจมูกของเปมิกาทำให้เปมิกาต้องหันไปยกมือไหว้นภาพร

        หุ่นเพรียวบางระหงส์ของนภาพรซ่อนอยู่ภายใต้ชุดแสกเข้ารูปสีดำแขนกุดที่ปักเลื่อมลายระยับตรงคอเสื้อด้วยเพชรเม็ดเล็ก ๆที่เว้าแหลมโชว์ความอวบอิ่มของเนินเนื้อหน้าอก ความยาวของกระโปรงอยู่เหนือเข่าเล็กน้อยเผยให้เห็นเรียวขาที่สวยและผิวขาวตัดกับสีชุด กระเป๋าถือของหล่อนที่วางบนโต๊ะก็เป็๞สีดำประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กเข้ากับชุดได้ดีทีเดียว

               “สวยเซ็กซี่เหมือนเดิมเลยนะคะคุณแมว..”  

        เปมิกาชมหล่อนจากใจ

        “แหม..คุณป่านก็สวยสดใสเหมือนเดิมค่ะ..” 

        นภาพรนั่งลงข้างธีรยุทธอย่างสนิทสนม

        เปมิกาเห็นทั้งคู่แล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ช่างเป็๲คู่ที่เหมาะสมกันเสียจริง ทั้งรูปร่างหน้าตา และกิริยาท่าทางที่เป็๲มิตรของทั้งสองคน

               “อุ๊ย!!..แฟน..เอ้อ..เพื่อนของป่านมาแล้วล่ะค่ะ..”

               เปมิกาบอกอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นบุรินทร์กำลังเดินมาหาที่โต๊ะ  ทำให้เปมิการีบลุกขึ้น  และแนะนำคนรักให้รู้จักกับธีรยุทธ และนภาพรในฐานะที่เป็๲ลูกค้าของธนาคาร ก่อนจะขอตัวแยกไปนั่งอีกโต๊ะซึ่งอยู่ถัดไปอีกไม่ไกลนัก

               “แฟนคุณป่านนี่ดูสำอางจังเลยนะธีม..หวีผมซะเรียบแปร้เชียว..“  

        นภาพรกระซิบกระซาบกับธีรยุทธหลังจากที่เปมิกา กับ บุรินทร์ คล้อยหลังออกไปแล้ว

        “นินทาแฟนคนอื่นเดี๋ยวก็ถูกคนอื่นนินทาแฟนตัวเองบ้างหรอก..”  

        ธีรยุทธล้อเล่นกับหล่อน

        “แหม..แฟนของแมวไม่มีอะไรให้น่านินทาในทางไม่ดีสักหน่อย…”  

        “ธีม..เพอร์เฟคขนาดนั้นเชียว…”  

        อีกฝ่ายทำเสียงสูงไม่เชื่อถือ

        “ก็แหงล่ะ…หล่อ รวยและแสนดี”  หล่อนพูดเอาใจเขา

               “แต่ตอนนี้กำลังรวยหนี้จ๊ะ..แมวก็รู้ว่าบริษัทกำลังจะไปไม่รอด…”   ธีรยุทธเริ่มเครียดขึ้นมา

               “ธีม…ลองทวนสัญญาที่มีให้กับแมวเมื่อตอนบ่ายนี้ให้ฟังหน่อยสิคะว่าธีมสัญญาอะไรไว้”

               ธีรยุทธมองหน้าคนรักด้วยแววตาสำนึกผิด

        “พูดสิคะว่าสัญญาอะไรไว้…ก่อนที่จะมาที่นี่..”  

        นภาพรเร่งให้เขาทวนสัญญา

              “สัญญาว่าจะไม่พูดเ๱ื่๵๹ที่บริษัทจ๊ะ..” 

               “ธีมต้องรักษาสัญญาสิคะ….เราปวดหัวกับเ๹ื่๪๫นี้ทุกวันแล้วนะคะ  ตอนนี้ขอเป็๞เวลาที่ดีสำหรับเราสองคนดีกว่านะคะ  คนดี๊คนดี…”  

        นภาพรยื่นหน้าไปยิ้มให้เขา ทำให้ธีรยุทธต้องปรับสีหน้าให้ยิ้มตามไปด้วยเขารู้สึกสบายใจเสมอเมื่ออยู่ใกล้แฟนสาวและหากเขาไม่ประสบปัญหาทางธุรกิจก็คงจะแต่งงานกับหล่อนไปแล้ว  เพราะทั้งบิดา มารดาของนภาพรต่างก็สนับสนุนอยากให้เขากับนภาพรได้แต่งงานกัน

               อรรคพงษ์บิดาของนภาพรรับราชการอยู่ในกระทรวงแรงงาน ในขณะที่ปรางทอง มารดาเป็๲แม่บ้าน แต่ปรางทองมีอาชีพเสริมด้วยการออกเงินกู้ให้กับพ่อค้าแม่ค้าในตลาดจนสามารถสร้างรายได้ให้กับครอบครัวได้

               นภาพรยังมีพี่สาวอีกหนึ่งคนคือ สมรซึ่งแต่งงานกับชาวแคนาดาชื่อเอริค และไปใช้ชีวิตครอบครัวอยู่ที่นั่น ปัจจุบันสมรมีลูกสาววัยห้าขวบ

               “เดือนหน้าพี่หมอนจะพาครอบครัวมาเยี่ยมบ้านธีมช่วยหาโปรแกรมเที่ยวหน่อยสิคะ..”

               นภาพรพูดถึงพี่สาวที่ส่งข่าวจะกลับประเทศไทยในอีกไม่กี่วันนี้

               “ธีมต้องไปเที่ยวด้วยหรือเปล่า…”  เขาหยั่งเสียง 

               “ต้องสิคะ..ถามได้…เราสองคนต้องบริการครอบครัวพี่หมอนค่ะ..”

               “ธีมจะมีกะจิตกะใจเที่ยวหรือเปล่าก็ไม่รู้…ปัญหาที่บริษัทยังแก้ไม่ได้เลย” 

               “อีกแล้วนะธีม…วกไปเ๹ื่๪๫ไม่สบายใจอีกแล้ว  ..ลืม ๆมันบ้างเถอะหนี้สินน่ะ..ไม่ตายเราก็ต้องหาหนทางออกได้…ถ้าไม่ไหวจริง ๆเราก็ให้พี่หมอนช่วยแล้วก็ไปทำงานกันที่แคนาดาก็ได้นี่คะ…”

               “ธีมเป็๲ผู้ชายนะแมวจะให้เป็๲ฝ่ายไปอาศัยญาติพี่น้องของแมวได้ยังไงกัน”

        “ชอบคิดมากไปได้ไม่เห็นว่ามันจะเป็๞อะไรเลยนี่คะ” 

        “แต่ธีมไม่อยากให้ใครมาดูถูกเอา “

        “ใครจะมาว่าเราได้ล่ะคะ...นี่แมวกะว่าจะขอยืมเงินคุณแม่มาให้ธีมอยู่นะคะเนี่ย..แค่ธีมจ่ายดอกเบี้ยให้คุณแม่แค่นี้ก็ไม่มีใครมาดูถูกธีมหรอกค่ะ” 

        “ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบไม่ไหวมั้งแมว…” 

        ธีรยุทธส่ายหัวยิ้ม ๆ เขารู้ว่าปรางทองปล่อยเงินกู้ด้วยดอกเบี้ยแสนโหดเกินไป

               “แหม..ถ้าปล่อยให้ว่าที่ลูกเขยในอนาคตแม่คงไม่คิดดอกขนาดนั้นหรอกค่ะยังไงแมวจะช่วยพูดให้ดีไหมคะ…”  นภาพรเสนอ

               นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นภาพรหาทางออกให้กับธีรยุทธ ซึ่งเขายังลังเลไม่อยากให้ปรางทองมองเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่ดี

               “ไหนบอกจะไม่พูดเ๱ื่๵๹ที่บริษัท..แมวผิดสัญญาเองนะ…”  ธีรยุทธกล่าวสัพยอก

               “เผลอจนได้สิน่า…ก็ธีมน่ะแหละพาเขว..ไม่เอาแล้วงั้นเ๹ื่๪๫นี้เอาไว้ให้พิจารณานะคะต่อไปเราคุยเ๹ื่๪๫เที่ยวกันดีกว่า….”

               ธีรยุทธมีสีหน้าดีขึ้นเขาจะพยายามทำให้หล่อนมีความสุขมากที่สุด จะไม่นำเ๱ื่๵๹เครียด ๆมารบกวนในระหว่างนี้ นภาพรดีใจที่เห็นเขายิ้มได้หล่อนจึงตักอาหารป้อนเขาอย่างเอาใจ

               “ดูคู่ของคุณธีมกับคุณแมวสิคะดูสวีทกันดีจังเลย…”

        เปมิกา บอกบุรินทร์หล่อนมองเห็นคู่ของธีรยุทธกับ นภาพร กำลังป้อนอาหารให้กันพอดี หล่อนเองก็อยากจะให้บุรินทร์หัดตักอาหารบริการหล่อนอยู่เหมือนกัน ไม่ถึงกับต้องป้อนแบบคู่นั้นก็ได้

               “ผมว่าดูยัยแมวอะไรนั่นจะเป็๲ฝ่ายสวีทคนเดียวซะมากกว่า  เห็นเดี๋ยวก็จับมือผู้ชายเดี๋ยวก็ยื่นหน้าไปคลอเคลียดูแล้วน่ารำคาญมากกว่า”   บุรินทร์วิจารณ์

               เปมิกา ได้แต่ถอนหายใจหล่อนรู้ว่าคงไม่มีวันที่จะเปลี่ยนแปลงให้บุรินทร์กลายเป็๞ชายที่โรแมนติกไปได้เขามักจะชอบติผู้หญิงเกือบทุกคน ยังดีที่เขายังยกเว้นเปมิกาไว้หนึ่งคน ที่ยังไม่เคยโดนบุรินทร์ตำหนิหรือวิจารณ์แบบไม่ชอบใจ

               “แต่ป่านว่าดูคุณแมวก็น่ารักดีนี่คะ..”

        เปมิกา พูดจากความรู้สึกหวังให้คนรักคล้อยตามด้วย

               “ผมไม่เห็นว่าจะน่ารักตรงไหนออกจะน่าเกลียดด้วยซ้ำ  ป่านไม่ต้องไปเลียนแบบผู้หญิงคนนั้นหรอกเป็๲อย่างนี้ดีแล้ว ไม่ทำท่าออเซาะ ออดอ้อนหรือดัดจริตเหมือนที่ผมเห็นผู้หญิงสมัยนี้ชอบให้ท่าผู้ชาย  ผมว่ามันไม่น่าดูเลยนะ”

               เปมิกา ได้แต่อึ้งกับความรู้สึกของคนรักที่มีต่อผู้หญิง  แต่หล่อนรักเขา  จึงมองว่าคำพูดทุกคำที่เขาพูดออกมามันคือความจริงใจหล่อนคบกับบุรินทร์มาเกือบจะสามปีแล้ว ได้เรียนรู้นิสัยใจคอเขาพอสมควรทีเดียว คำพูดที่ตรง ๆ ของเขา บางครั้งอาจจะดูแรงไปแต่แปลกที่เปมิกายอมรับได้หมดนี่กระมังที่คนเขาถึงพูดกันว่า ความรักมักทำให้คนหูหนวก ตาบอด

               บุรินทร์ ไม่ใช่ผู้ชายที่จะมางอนง้อเอาอกเอาใจเปมิกา  แล้วเขาก็ให้เกียรติหล่อนมากด้วย ๻ั้๹แ๻่คบกันมาเขาไม่เคยล่วงเกินอะไรหล่อนเลยนี่คือสิ่งหนึ่งที่เปมิการู้สึกชอบบุรินทร์เพราะหล่อนยังมีความคิดแบบสมัยเก่าอยู่  สำหรับเ๱ื่๵๹การรักนวลสงวนตัว ตราบใดที่ยังไม่แต่งงานหล่อนก็จะไม่ยอมที่จะเสียความบริสุทธิ์ไป  ใครจะว่าหล่อนเชยในสังคมยุคนี้ก็ช่างเถิด ทว่ามันคือสิ่งที่หล่อนภาคภูมิใจมากที่สุด

        “แล้วนี่ป่านจะได้รับเงินชดเชยเมื่อไหร่…”  

        บุรินทร์เปลี่ยนหัวข้อสนทนา

               “คงอาทิตย์หน้า..พร้อม ๆกับรับฟังผลว่าใครจะได้รับเข้าทำงานต่อกับบริษัทตามหนี้ที่ตั้งขึ้นใหม่เพื่อตามหนี้เสียของบีบีซี.”  

               “ป่านต้องได้รับเลือกแน่ ๆ เลย”   บุรินทร์พูดให้กำลังใจ

               “คงยากค่ะ…เพราะเขารับสาขาละสามคนเท่านั้นเอง  สาขาของป่านมีทั้งหมดยี่สิบห้าคน”

               “ตราบใดผลยังไม่ออกมาป่านก็ไม่ต้องคิดไปล่วงหน้าหรอกปวดหัวเปล่า ๆเอาเป็๲ว่ามื้อนี้ป่านไม่ต้องแชร์ค่าอาหารกับผมก็แล้วกัน ผมเลี้ยงเอง”  

        บุรินทร์แสดงความมีน้ำใจ ซึ่งถือว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ที่พิเศษไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ เลย

               “แต่ป่านช่วยเติมน้ำมันรถตอนผมไปส่งที่คอนโดก็แล้วกัน...”         

        เปมิกา กำลังจะฉีกยิ้มก็ต้องยิ้มค้างเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของเขา..แต่หล่อนก็ทำใจได้ในเวลาอันรวดเร็ว  เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บุรินทร์พูดเช่นนี้..จะว่าหล่อนชินก็ได้