ณ สถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าท่าเรือทะเลอุบา
เด็กหนุ่มวัย 9 ขวบกำลังตกแต่งห้องนอนด้วยความสุขใจเพราะวันนี้เป็วันเกิดครบรอบ 5 ขวบของน้องสาวสุดที่รัก จันทร์เ้า ครอบครัวเพียงคนเดียวของตะวัน เด็กชายที่กำลังยิ้มหน้าบาน วันนี้เขาเตรียมก๋วยเตี๋ยวที่ซื้อมาก่อนกลับสถานเลี้ยงเด็กเพราะน้องสาวบอกว่าอยากกินมาเป็สัปดาห์แต่เพราะเขาไม่ว่าเพราะต้องไปทำงานแล่ปลา เงินที่ได้มาครูใหญ่ของที่นี้เป็คนเก็บรักษา พอดีกลับเมื่อวานเงินเดือนอกกพอดีเขาจึงเอาออกมาใช้ก่อน เดี๋ยววันนี้ฉลองให้น้องเสร็จเขาค่อยเอาเงินแล้วก็บอกครูใหญ่ก็ไม่เป็อะไรแล้ว ครูเขาใจดีอยู่แล้ว เอาละรีบตกแต่งห้องให้เสร็จก่อน เอาให้คุ้มกับที่ขอลางานก่อนเวลา
พอตะวันทำอะไรเสร็จสิ้นก็มานั่งรอยัยตัวเล็กกับโฟ เด็กชายที่เขาคิดเสมือนน้องชายอีกคนที่ไม่รู้ชวนกันออกไปเล่นที่ไหน แต่ก็เอาเถอะตอนนี้ยังแค่บ่ายสาม ตอนห้าโมงเย็นคงพากันกลับ เราก็ไปซักผ้ารอดีกว่า
.
17.00 น. (เอาละ เตรียมอาหารขึ้นโต๊ะ ยัยตัวเล็กกลับมาจะได้กินเลย)
.
17.30 น. (ห้าโมงครึ่งแล้วนะ สงสัยเล่นกับโฟเพลิน ช่างเถอะเดี๋ยวอีกสักพักถ้ายังไม่กลับค่อยออกไปตาม ให้ตายเถอะเด็กพวกนี้ต้องให้ออกไปตามตลอด)
.
18.00 น. (ทำไมยังไม่พากันกลับบ้านอีกนะ เห้อ)
ตะวันถอนหายใจเบาๆอย่างอ่อนใจ ก่อนจะใส่รองเท้าออกไปตามหาเ้าเด็กแสบทั้งสอง ที่แรกที่เขานึกออกคือฐานลับท้ายซอย เพราะทั้งสองนชอบไปเล่นกันที่นั้นทั้งที่เขาก็บอกไปแล้วนะว่ามันอันตราย ทั้งรกทั้งเปลี่ยว แต่มีหรือสองคนนี้จะฟังทำเหมือนกฏมีไว้แหกยังไงอย่างงั้น จะให้ดุควบก็ไม่ได้เพราะน้องสาวตัวดีเป็ตัวตั้งตัวตีนำโฟเด็กน้อยขี้กลัวไปเล่น เอาจริงเขาสงสารโฟมากที่ต้องมาทำตามใจยัยตัวแสบเพราะเป็เพื่อนเพียงคนเดียวของโฟ เขาเดินจนมาถึงฐานลับมันมีทางไม้แคบๆเข้าไปในป่า ตะวันจึงต้องเดินเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะะโไปเดินไป
"จันทร์ โฟ น้องอยู่ไหน"
"..."
"จันทร์เ้า โฟ กลับบ้านได้แล้ว"
"พี่วัน...ฮึก" โฟคลานออกมา
"ร้องไห้ทำไมโฟ แล้วนี่เป็อะไรไหม แล้วจันทร์ละหรือว่าหลงกับจันทร์เ้า เห้อ โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ เดี๋ยวพี่ตามหาจันทร์ให้ ทีหลังถ้าหลงกับจันทร์ก็กลับสถานเลื้ยงเด็กก่อนเลยนะ เอาละเลิกร้อง กลับไปก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปตามหาจันทร์ก่อน" ตะวันกล่าวอย่างยิ้มแย้ม แต่เป้นเด็กน้อยโฟที่กอดและจับเสื้อเเน่น ทำให้ตะวันรู้สึกได้ถึงอาการสั่นกลัว
"ฮึก...ฮือ คือ อึก คือว่า" โฟกัดริมฝีปาก มือทั้งสองจับจิกผ้าแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
"โฟปล่อยพี่ก่อน เอาไว้เราค่อยคุยกันทีหลังนะ พี่ไปหาจันทร์ก่อน มืดค่ำแล้วไม่รู้ไปอยู่ไหน" ผมตบไหล่ที่สั่นๆนั้นเบา ขอให้อีกคนปล่อยตนก่อนเพราะตอนนี้ฟ้ากำลังจะมืดแล้ว ยัยน้องน้อยของเขาก็ยังหาไม่เจอ ถ้าฟ้ามืดมองไม่เห็นทั้งเขาและน้องก็คงอันตราย เขาพยายามปลอบและพลักตัวโฟเบาๆ แต่แล้วโฟ เด็กชายที่เป้นเหมือนน้องชายของเขาก็พูดคำที่ทำเอาทั้งร่างต้องเย็นเยือก
"ฮึกจันทร์ ฮือๆ จันทร์ถูกพาตัวไปแล้ว"
"ห๊ะ นายพูดอะไร ใครถูกพาตัวไป" เขากระชากโฟออกจากอ้อมกอดก่อนจะบีบที่ไหล่เล็กแน่นพลางเค้นถามด้วยพยายามกดความคิดตัวเองไม่ให้ฟุ่งซ่านไปในทางเลวร้าย แต่เหมือน์ชิงชังผม ประโยคที่โฟพ่นออกมามันแช่แข็งเขาทั้งเป็
"จันทร์ จันทร์โดนอุ่มครูใหญ่ ฮึก ขึ้นรถไป ฮือๆ หลังพี่วันออกไปทำงาน ฮึก อึก จะ อึก จันทร์ที่นอนหลับอยู่ ฮือ ให้คนพวกนั้น ฮึก โฟ โฟ โฟอยากช่วย ฮือออ... จันทร์ แต่...อึก กลัว โฟไม่กล้า อึก โฟขอโทษ ฮึก ฮือ แงงงงงงงงงงงง"
เหมือนฟ้าผ่าร่างความชาแล่นไปทั้งตัว สองมือที่บีบไหล่โฟไว้ตกลงอย่างอ่อนแรง หัวใจหยุดเต้น สมองตื้ออึง เป็ความหวาดกลัวที่สุดในชีวิตเมื่อครอบครัวหนึ่งเดียวแสงสว่างที่เหลืออยู่ได้ถูกพรากไปแล้ว ตอนพวกเขาน้องพี่น้องมาสืบยังเห็นมีเด็กได้ออกไปจากสถานที่เลวร้ายนี้ ใครจะคิดว่าข่าวลือที่ว่าที่นี้คือโรงค้ามนุษย์จะเป็จริง พวกเขาลืมสังเกตุไปว่าคนที่ได้ออกไปมีแต่คนหน้าตาไม่ดี ไม่สะสวย เขาลืมสังเกตุข้อนี้ คนที่พวกเขาที่น้องให้ความเคารพ สถานที่ที่พวกเขาหวังพึ่งพาเพราะไร้ญาติขาดมิตร หวังอยากเป็ครอบครัวเดียวกัน แล้วการกระทำแบบนี้...รายต่อไปเป็ใครละ เขาหรือ
ไม่ได้เขาจะไม่ยอมเป็เหยื่อ เขายังต้องตามหาน้องสาว ต้องตามหาจันทร์เ้า เขาจะถูกขายหรือตายไม่ได้
ตะวันพลันได้สติจูงโฟออกจากป่า ก่อนจะถึงสถานรับเลี้ยง เขาก็หยุดเดินควักเงินเดือนออกมาแล้วยัดใส่กระเป๋าสะพายของโฟ
"อึก พี่วันจะทำอะไรครับ" โฟที่หยุดร้องแล้วถามขึ้นเมื่อเห็นพี่ตะวันเอาเงินมาใส่ให้เขา
"โฟฟังให้ดีนะเด็กดี เงินนี้ห้ามให้ใครเห็น ห้ามให้ใครเอาไป โฟใช้ได้คนเดียว จำที่พี่สอนบวกลบกับค่าเงินได้ไหมครับ"
"อืม โฟจำได้ใช้เป็แล้วด้วย"
"เก่งมาก แล้วจำทางไปหาพี่ตำรวจได้ไหมครับ" ตะวันลูบหัวน้อย
"จำได้ครับ" โฟพยักหน้าหงึกๆ
"ดีมาก โฟฉลาดจริงๆ เอาละ เรามาเล่นเกมส์กัน เกมส์นี้มีชื่อว่า หาั์ พี่จะเป็ั์แล้วไปนับเลขอยู่ในบ้าน ส่วนโฟจะเป็เด็กน้อยที่ต้องหนีั์..." ตะวันพูดช้าๆเพื่อให้เด็กน้อยโฟเข้าใจ
"โฟจะต้องเดินไปหาพี่ตำรวจ แล้วบอกว่าเดินหลงทาง ขอให้พี่ตำรวจกลับมาส่งไม่งั้นจะโดนั์จับกิน โฟ้าอัศวิน ถ้าโฟพาพี่ตำรวจกลับมาได้ โฟจะชนะั์ แต่ถ้าโฟพากลับมาไม่ได้ โฟจะแพ้แล้วอดกินกัสกัส เข้าใจไหมครับ โฟต้องใช้ทุกวิธีที่จัทร์เ้าเคยใช้เข้าใจไหมครับ"
"อืม เข้าใจแล้วครับ"
"ดีมาก เอาละถ้าพี่นับหนึ่งสองสาม เริ่มเกมส์ได้นะ พร้อมหรือยัง"
"พร้อมครับ" โฟตอบกลับด้วยความตื่นเต้น
"เอาละนะ......1...2...3....เริ่ม!"
ร่างเล็กๆของโฟเดินดุ่มๆออกไปจนลับสายตา ตะวันก็หันหลังวิ่งเข้าไปในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ก่อนจะตรงไปที่ห้องครัว คว้าหยิบถุงมือยางมาคู่หนึ่งและมีดแล่เนื้อเลอะกระดูกสัตว์ที่เขาเอามาจากร้านที่ไปทำงานพิเศษในวันนี้ กะจะเอามารับให้คมเพื่อเวลาเขาไปทำงานในคืนนี้ แต่ตอนนี้มีดที่คมกริบนี้หน้าที่ของมันได้เปลี่ยนไปแล้ว ดวงตาที่เคยสว่างสดใสตอนนี้เลือยลบหมดไปดุจแสงให้หมองควัน ทั้งขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น อารมณ์ต่างๆนานาของเขาจะถูกส่งไปยังจุดหมายปลายทางของเขา...
ณ ห้องผู้อำนวยการ
ในห้องที่เย็นฉ่ำมีร่างชายผอมสูงนั่งนับเงินที่เขาได้รับมาในวันนี้ รอยยิ้มประดับหน้าบ่งบอกได้ว่าตอนนี้ตัวเขากำลังอารมณ์ดีขนาดไหน
ก็อก ก็อก ก็อก
"ใคร"เสียงนุ่มเอ่ยถามคนที่อยู่อีกฝากของประตู
"ผมเองครับครูธีป ตะวัน" เมื่อธีปรู้ว่าเป็ใครก็รีบเก็บเอกสารและเงินลงลิ้นชักลวกๆ ก่อนจะปั้นหน้าเมตตาในทันที โดยไม่รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ชีวิตของตัวเองต้องจบลงวันนี้
"อ้าว ตะวันเองหรอ เข้ามาสิ"
ร่างผอมบางของตะวันในวัย 9 ขวบเดินเข้ามา พร้อมน้ำตานองหน้า ธีปที่เห้นแบบนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปหาตะวัน
"เป็อะไรตะวัน มีอะไรเกิดขึ้นหรอครับ ร้องไห้ทำไม" ธีปคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อให้ระดับเทียบเท่าเด็กน้อย
"จันทร์หายไป ฮึก" ตะวันร้องไห้พลางฃบอกสาเหตุที่เขาร้องไห้ ธีปที่ไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้ต้อง ธีปยิ้มตาปิดก่อนนะยกมือทั้งสองเพื่อทำท่าโอบกอด แต่หารู้ไม่ว่าต้องได้เปิดโอกาศให้ยมทูฑมาพรากชีวิตตัวเอง
"หืม จันทร์เ้าหายไปหรอครับ โอ๋ไม่ต้องร้องนะถ้าไม่ร้องแล้วครูจะช่วยวันตามหาน้องจันทร์ มา มากอดกันจะได้ไม่ระ... "
ฉึก ตึง
ตะวันไม่พลาดโอกาสพุ่งเข้ามาประชิบร่าง มือเล็กคว้ามือที่เหน็บไว้ข้างหลัง ยกมันมาแนบคอก่อนจะดีดดันตัวเต็มแรง หวังใช้แรงวิ่งและนำหนักตัวฝังมีดลึกพอที่จะเฉียนหลอดลมของคนต้องหน้า โดยที่ไม่ปล่อยให้ธีปได้ทันตั้งตัว ร่างของธีปเสียงหลักเพราะแรงปะทะ เสียงมีดแล่เนื้อปาดเข้าที่คอ ร่างของธีปหงายหลังดวงตาเบิกโพลงอารามใสุดขีด
เืพุ่งสาดออกมาเพราะมีดมันไม่ได้เพียงตัวหลอดลมแต่มันยังตัดหลอดเืใหย่ไปด้วย ธีปยกมือกุมคอ พลางพยายามลุกเพื่ออกไปขอความช่วยบเหลือ แต่ด้วยความหายใจไม่ได้ มำให้ไม่กีวิต่อมาร่างผอมบางก็ทรุดลง ดิ้นทุรนทุราน ดวงตาเบิกโพลง มือและปากพยายามขอร้องให้ตะวันเรียกใครมาช่วยเขา
ภาพเหล่านี้ตกอยู่ในสายตาตะวันที่นั่งหอบหายใจ ตลอดจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของธีปผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้
ตะวันพยายามตั้งสติ สงบจิตสงบใจ ตัวเองไม่ให้แตกซ่านเพราะการฆ่าคนครั้งแรก ก่อนจะสวมถุงมือยางลุกขึ้นไปที่โต๊ะทำงาน เริ่มการรื้อค้นหาเบาะแสของน้องสาวตัวเองจนเจอ ก่อนจะหาทางรอดให้ตัวเอง ตะวันยัดเงินที่ธีปมีอยู่ทั้งหมด เอกสารการรับเลี้ยงของน้องสาวและก็อปปี้เอดสารขององค์กรต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์ใส่กระเป๋าเสร็จ ก็วางเอกสารตัวจริงไว้ที่โต๊ะเพื่อเวลาตำรวจมาจะได้ไปตามสืบพวกมัน ก่อนตะวันออกจากประตูข้อเท้าของเขาก็ถูกคว้าเอาไว้
มึงจะไปไหน ไอ้ตะวัน
TO BE CONTINUED.............
128
