หลังจากคุยกับเหลียงตงเสร็จ เหว่ยอิงได้กลับไปพักที่ห้องพัก เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหนึ่งเดือนถัดมาได้มีการเรียกตัวลูกศิษย์ที่แพ้การประลองเพื่อเข้าทดสอบรอบสุดท้าย เหว่ยอิงเดินไปที่ลานประชุมของศิษย์สายนอกเขาใช้จิตััคลุมสนามมีลูกศิษย์ฝ่านนอกประมาณสองร้อยคนที่เข้าร่วมการทดสอบนี้ ในขณะเดียวกันมีอาจารย์สามคนขี่กระบี่ตรงมาที่ลานประชุม ค่อยๆร่อนลงมาอย่างช้าๆ อาจารย์สามคนอยู่ขั้นสร้างแก่นแท้ซึ้งเหนือกว่าขั้นผู้ใช่ลมปราณไปอีกหนึ่งขั้น “ไม่ธรรมดาแฮะ”เหว่ยอิง บนพึมพำภายในใจ “เอาหละ ในเมื่อมากันพร้อมแล้ว ก็อย่ามัวเสียเวลาอีกเลย” ชายชราชุดขาวผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นหลังกวาดตามองพวกศิษย์สายนอกทุกคน “ข้าจะบอกกฎกติกาในการทดสอบให้ฟัง ในเขาวงกตลวงตาจะประกอบไปด้วยเจ็ดด่านลวงตา ประกอบด้วย สัตว์มายาลวงตา ป่าวงกต แดนเพลิงนรกมอดไหม้ เหมันต์นิรันดร์ สายฟ้า์ ดินแดนไร้ที่สิ้นสุด โดยพวกเ้าจะถูกส่งเข้าไปแบบสุ่ม หากผู้ใดออกมาได้ก่อนสิบคนแรกจะถือว่าผ่านเป็ศิษย์สายในทันที ไม่ต้องห่วงขอบเขตที่แดนลวงตาจะแสดงพลังออกมาจะมีพลังเทียบเท่าขั้นรวบรวมลมปราณสูงสุดเท่านั้น” ลูกศิษย์บางคนถึงกลับหน้าซีดหลังได้ยินคำอธิบายไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะผ่านไปได้ ยกตัวอย่างเช่นหากได้ด่านสัตว์มายาลวงตา จะต้องเจอกับสัตว์ขั้นรวบรวมลมปราณขั้นสูงสุดเลยมิใช่หรอ “เอาล่ะอย่ามัวเสียเวลาเริ่มการทดสอบได้” ชายวัยกลางคนอีกคนพูดขึ้นพร้อมสะบัดมือ พลันเกิดวงวลพลังงานเกิดขึ้นเป็ประตูเจ็ดบาน เหว่ยอิงไม่ได้รีบร้อนค่อยๆเดินเข้าไปในบานประตูอย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนัก หลังผ่านประตูเข้าไปเขาพบกับดินแดนอันมืดมิดไร้แสงสว่างไร้เสียงมองไปทางไหนก็มีเพียงความเงียบงันไร้ที่สิ้นสุด “คงเป็ดินแดนไร้ที่สิ้นสุดสินะ” ภายใต้คำอธิบายดินแดนนี้จะมีเพียงความมืดทิดไร้แสงสว่างหากเดินไปเรื่อยๆอีกสามเดือนก็ยังไม่อาจพบทางออกมีเพียงผู้มีจิตััแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะสามารถหาประทางออกเพื่อออกไปได้ “หึก็ใช้ได้หนิงั้นขอทดสอบความสามารถของร่างนี้หน่อยแล้วกัน” “จิตััแห่งกระบี่” คลื่นที่มองไม่เห็นได้แผ่ออกจากร่างของเหว่ยอิงเป็วงกลมรอบตัวระยะห้าร้อยเมตร “ดูเหมือนจะไปได้แค่ห้าร้อยเมตรสินะ” ชายหนุบ่นพึมพำผู้เดียว “ตรงนั้นชายหนุ่ชี้มือไปตรงความว่างเปล่าตรงหน้าพลันเกิดวังวลบางอย่างขึ้นเป็ประตูทางออกเกิดขึ้น ต้องบอกว่าชายหนุ่มอตีดเซียนกระบี่ไร้พ่ายผู้นี้เดิมทีมีจิตััที่แข็งแกร่งมากสามารถคลุมได้ทั้งทวีปแม้จะอยู่ในระดับรวบรวมลมปราณพลังจะลดลงมาอย่างมากแต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าคนในระดับเดียวกันเป็อย่างมากเพราะฉะนั้นเขาวงกตระดับขั้นรวมลมปราณจึงไม่ได้อยู่ในสายตาเขาั้แ่แรก เด็กหนุ่มเดินผ่านประตูออกไปโดยไม่สะทกสะท้านอะไร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเป็คนแรกที่ผ่านการคัดเลือกไปได้
ที่สนามประลองด้านนอกมีร่างเด็กหนุ่มค่อยๆเดินออกมา อาจารย์คุมสอบทั้งสามหันมองเด็กหนุ่มพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย “บ้าน่าจะมีคนผ่านด้านได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไงกันเป็ไปไม่ได้ นี้ยังผ่านไปไม่ถึง15 นาทีเลยนะ” ทั้งสามมองเด็กหนุ่มั้แ่หัวจรดเท้า “นี้มันลูกของท่านเ้าสำนักไม่ใช่รึ” “เหมือนจะใช่นะ เอะนี้เ้าอยู่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นเก้าแล้วรึ” เด็กหนุ่มครอยคำนับอาจารย์คุมสอบทั้งสามท่าน “ขอรับ ข้าเพิ่งเลื่อนระดับได้ไม่นาน” “ประตูที่เ้าออกมาดูเหมือนจะเป็แดนไร้ที่สิ้นสุดสินะ หึคงโชคดีเจอประตูทางออกโดยบังเอิญละสิไม่ว่า” ชายชราอีกคนพูดขึ้นอย่างถากถางเนื่องจากเขาเป็อาจารย์ของเหว่ยตงพี่ชายต่างมารดาของเขาจึงไม่ค่อยชองขี้หน้าเขาเท่าไหร่นัก” “เอาล่ะในเมื่อออกมาแล้วไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ถือว่าผ่าน รอคนอื่นๆเถอะ”
685
