คุณซีอีโอครับ โปรดทำตามแผนการหัวใจ

        เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆดังลอดออกมาจากโต๊ะทำงานของนารา เธอจัดโต๊ะใหม่ในแบบที่ไม่เหมือนใคร—มีต้นไม้เล็กๆในกระถางจิ๋ววางเรียงราย,โคมไฟเล็กทรงดวงดาวและตุ๊กตารูปสาหร่ายที่เธอทำขึ้นเองจากเศษผ้า

        “คุณนารา ต้นไม้พวกนี้...จำเป็นไหม?” หนึ่งในทีมวิจัยเอ่ยถามพร้อมชี้ไปที่กระถางที่มีต้นกระบองเพชรขนาดจิ๋ว

        “จำเป็นสิคะ!” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม“ต้นไม้ช่วยดูดพลังงานด้านลบออกไปไงล่ะ”

        ทีมวิจัยอีกคนหัวเราะเบาๆ“งั้นเราต้องหาต้นไม้เยอะๆ แล้วล่ะ เจอพลังลบตั้งแต่เจอคุณซีอีโอ”

        ทั้งกลุ่มหัวเราะครืนนาราเองก็หัวเราะไปด้วย ก่อนจะกระซิบว่า “เงียบๆ นะคะ เดี๋ยวโดนคุณซีอีโอมองแรง”

        ไม่ทันที่เสียงหัวเราะจะจางหายอชิระเดินเข้ามาในห้องพร้อมเอกสารในมือใบหน้าเคร่งขรึมของเขาทำให้บรรยากาศทั้งห้องเปลี่ยนไปทันที

        “คุณนารา”เขาเอ่ยเรียกขณะที่มองต้นไม้และตุ๊กตาสาหร่ายบนโต๊ะ

        “คะ?” เธอหันมายิ้มให้เขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        “นี่ใช่ที่ทำงานหรือเปล่า?”

        “ใช่ค่ะ!” เธอตอบอย่างมั่นใจ“แล้วนี่ก็เป็นที่ทำงานที่มีพลังบวกที่สุดด้วยนะคะ”

        “พลังบวก?” เขาขมวดคิ้วพร้อมวางแฟ้มลงบนโต๊ะใกล้ๆ

        “ใช่ค่ะ พลังบวกช่วยให้เราคิดงานดีๆได้!” เธอยิ้มพลางชี้ไปที่ตุ๊กตาสาหร่าย “นี่คือ ‘เจ้าโมโกะ’ มาสคอตประจำแล็บเราฉันตั้งชื่อให้ค่ะ”

        ทีมวิจัยพยายามกลั้นหัวเราะในขณะที่อชิระจ้องเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

        “คุณช่วยจริงจังกับงานบ้างได้ไหม?”

        “ฉันจริงจังอยู่นะคะ”เธอตอบพลางยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาโชว์ “นี่ไง ฉันทำรายงานส่งแล้ว!”

        เขารับแฟ้มมาพลิกดูด้วยความสงสัยก่อนจะพบว่าเธอเขียนรายละเอียดงานครบถ้วนแต่ท้ายรายงานกลับมีรูปวาดสาหร่ายตัวการ์ตูนอยู่ตรงมุม

        “นี่มัน...”เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมถอนหายใจยาว

        “เจ้าโมโกะค่ะ!ฉันคิดว่ามันทำให้รายงานดูไม่น่าเบื่อดี”

        “เอารูปการ์ตูนออกก่อนที่ผมจะส่งต่อให้ผู้บริหาร”เขาตอบเสียงนิ่ง

        ช่วงบ่ายวันเดียวกันทีมวิจัยกำลังทดลองตัวต้นแบบของระบบแคปซูลที่พัฒนามาใหม่ขณะที่นาราเป็นหัวหน้าทีมคอยดูแล

        “เพิ่มแรงดันอีกนิดค่ะ...”เธอบอกทีมในขณะที่จับจ้องหน้าจอ

        เครื่องมือเริ่มส่งเสียงดัง “ติ๊ดๆๆ” ตามการปรับค่าแรงดันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง...

        “ปัง!”

        เสียงระเบิดดังขึ้นเบาๆพร้อมกับควันสีเทาลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

        “โอ๊ย! ขอโทษค่ะ!” นาราร้องออกมาขณะที่พนักงานบางคนรีบวิ่งเข้ามาช่วยควบคุมสถานการณ์

        อชิระที่อยู่ใกล้ๆเดินเข้ามาทันที ใบหน้าของเขาดูเย็นชาจนคนในทีมขนลุก

        “คุณอีกแล้วเหรอ?”

        “ก็ฉันบอกแล้วว่าเพิ่มแค่ ‘นิดเดียว’นี่คะ!” เธอเถียงพร้อมปัดควันออกจากหน้า

        “คุณรู้ไหมว่านิดเดียวของคุณอาจทำให้โปรเจกต์ล้มเหลวได้?”

        “รู้ค่ะ แต่ฉันคิดว่าถ้าเราไม่ลองเราก็จะไม่เจอวิธีใหม่ๆ”

        หลังจากทุกอย่างสงบลงอชิระเรียกนาราเข้าไปคุยในห้องส่วนตัว

        “คุณนารา”เขาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

        “ค่ะ?”

        “คุณรู้ไหมว่าผมไม่ชอบอะไรที่สุดในการทำงาน?”

        “คนที่ลืมทำตามกฎใช่ไหมคะ?”

        เขาส่ายหน้า“สิ่งที่ผมไม่ชอบที่สุดคือคนที่ไม่เรียนรู้จากความผิดพลาด”

        คำพูดนั้นทำให้นารานิ่งไปเธอพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะตอบว่า “ฉันจะระวังมากกว่านี้ค่ะ”

        “ไม่ใช่แค่ระวัง แต่คุณต้องใส่ใจกับทุกขั้นตอนไม่ใช่แค่ผลลัพธ์”

        “โอเคค่ะ” เธอยิ้มเล็กๆ“แต่คุณรู้ไหมคะ? ถึงฉันจะทำพลาดแต่ฉันก็เรียนรู้จากมันเสมอ”

        เขาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ถ้าคุณเชื่อแบบนั้น ก็พิสูจน์ให้ผมเห็น”