งานเลี้ยงส่งเด็กฝึกงานดำเนินไปอย่างสนุกสนานคนอื่นอ่ะนะ เล่นล้อผมกันจนสนุกสนาน ส่วนผมได้พยามยามฉีกยิ้มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เพราะเขินฉิบหาย อายจนตัวจะม้วนเป็เลขแปดเหมือนกางเกงในที่ใส่แล้วถอดโยนลงตะกร้าเลย
“ไอ้น้องหมอกคนกล้าหาญ เจ๋งจริงๆว่ะเอง กล้าบอกรักไอ้เมฆไม่เคยมีใครกล้าเท่าเองมาก่อนเลยนะ มีแต่คนกลัวมันจะกัดเอา”
เดี๋ยวผมจะอัดเสียงพี่พลไปให้ท่านรองฟังรับรองโดนเตะก้านคอหักแน่ ผมเคยเห็นมาแล้ว
“ช่ายๆ ขนาดพี่เป็น้องนะยังกลัวเลยดุยิ่งกว่าหมาอีก”
Sup ด้วย โดนทั้งผัวทั้งเมียแน่ คอยดูเถอะวะฮ่าๆๆๆ
“มันก็มาปรึกษาผมอยู่เหมือนกันก็ยังดีไม่ไปฉุดท่านรองเขาซะก่อน”
ไอ้บาส! ไอ้เพื่อนเลว เดี๋ยวก่อน…รอกูกลับห้องก่อน กูจะแอบไปล็อคห้องส้วมมึงให้เข้าไปขี้ไม่ได้เลย สัด!
“หนูเข้าใจหมอกนะคะ เวลาแอบชอบใครก็อยากจะบอกให้เขารู้”
สมจี๊ดดดคนสวย น่ารักอ่ะเปลี่ยนมาชอบผมดีกว่าอย่าไปชอบไอ้บาสมันเล๊ยยย
“แต่ะโดังขนาดนั้น เป็หนูนี่อายตายเลย”
อ้าวป้า! เดี๋ยวโบกเลยคนสวยพูดไม่สวยเหมือนหน้าตาเลยนะ
หลังจากนั้นผมก็ได้รับความชื่นชมมาเรื่อยๆว่าช่างกล้าหาญอย่างนู้นอย่างนี้ จนผมคิดว่าจะสามารถไปต่อยตีกับจอมมารบูได้แล้วนะเนี่ย
ตอนท้ายรายการเป็การล่ำลากับทีมแผนกบุคคลผมนี่เกือบบ่อน้ำตาแตกยังดีที่ฮึบๆไว้ได้ ไม่อย่างนั้นกลายเป็ฮีโร่หมาปั๊กที่กล้าจีบไซบีเรียนหน้าโหดแต่ดันบ่อน้ำตาตื้นแน่ๆ
เมื่อกลับมาหอพักก็รีบโทรหาท่านรองเขาทันทีก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน คิดว่าจะอายที่ถูกล้อจนไม่กล้าโทร เอาเข้าจริงๆพอเข้าห้องปั๊บ รีบะโขึ้นเตียงคว้ามือถือมากดโทรหาเขาทันที
Rrrrrrrrrr!
[ครับ…ถึงหอรึยังครับ?]
“อ่า…เพิ่งถึงครับ”
[ดื่มมากรึเปล่า?]
“ผมดื่มไม่เยอะหรอกครับ”
[แล้วเลี้ยงส่งเป็ไงบ้างครับ]
“ผมโดนล้อั้แ่เริ่มกินจนเลิกงานเลยครับ”
[…เื่ที่คุณพูด…คุณพูดจริงรึเปล่า?]
“เื่ไหนครับ?”
[ก็เื่…ที่บอกว่าชอบผม]
“จ…จริงครับ”
[แล้วเื่ที่จะจีบผมล่ะ?]
“ก็…จริงอีกนั่นแหละครับ”
[เหรอ…ครับ]
“อ่า…หรือว่ามันทำให้ท่านรองลำบากใจครับ”
[ไม่เลย…จริงๆแล้วผมดีใจมากเลยนะ]
“ค…ครับ”
[พักผ่อนเถอะครับ ดึกแล้ว ฝันดีครับ]
“ครับ…”
อืม…มันแตกต่างจากก่อนที่จะบอกชอบท่านรองเขามั้ยนะ? หรือเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเหรอ? ดูท่านรองเขาเฉยๆนะ ไม่ได้ตื่นเต้นที่จะถูกจีบเลย ผมซะอีกตื่นต้นฉิบหายที่จะต้องวางแผนการเพื่อจะจีบท่านรองอ่ะ หรือผมคิดไปเองคนเดียววะ…
การนำเสนอพรีเซ็นต์ฝึกงานของผมผ่านไปด้วยดีอาจารย์ชมว่าผมฝึกงานแล้วได้งานมากกว่าคนอื่น เพราะบางคนได้แต่งานถ่ายเอกสารก็จริงนะครับ ตอนแรกๆผมก็ได้งานแค่นั้นจริงๆ
ชีวิตกลับมาอยู่ในลูปการเรียนอีกครั้งเหลือต้องแก้งานอีกนิดหน่อย และเหลือเวลาอีก 1 เดือน ผมก็จะจบการศึกษาอย่าแท้จริง ได้เป็ว่าที่บัณฑิตใหม่ป้ายแดงที่หน้าตาดีที่สุดอีกต่างหาก แต่มันติดอยู่ที่ว่า…หลังจากที่ผมประกาศกร้าวไปว่าจะเป็ฝ่ายเดินหน้าจีบท่านรองเอง ก็ได้แต่กลับมานอนคิดหนัก นี่กูทำอะไรลงไป ไม่น่าเลยคนปกติเขาจะทำอย่างผมมั้ย ประสาทแดก พูดอะไรไม่คิดอีกแล้วกู
“…เดี๋ยวทำหน้าบานเดี๋ยวก็กลับมาทำหน้าหมาหงอยเป็อะไรของมึงอีก”
“กูเครียดอยู่”
“ห๊ะ! มึงเนี่ยนะ มีเื่อะไร?”
หน้าอย่างกูเครียดไม่ได้รึไงเห็นกูเป็อะไร จะได้ทำหน้าเบิกบานทั้งวัน กูไม่ได้บ้านะเว้ย!
“ก็…วันนั้นไง ฝึกงานวันสุดท้ายไง”
“อ๋อ วันที่มึงะโบอกว่าจะจีบท่านรองที่หน้าโรงงานอ่ะนะกูว่าตอนนี้เขารู้กันทั้งโรงงานแล้วมั้ง”
“สัด! มึงนี่แม่ง แค่ะโหน้าโรงงานจะรู้ไปในโรงงานได้ไง”
ไอ้บาสแม่งเห็นเป็เื่บันเทิงแค่นี้กูก็หน้าบางลงตั้งเยอะ จะให้กูอายไปยันลูกกูบวชได้เลยรึไง
“อ่อๆแต่กูว่าเขาคงเอาไปลือทั่วโรงงานแล้วมั้ง สัดมึงโคตรเท่อ่ะ กูอายแทนเลย”
“เชี่ย เท่ยังไง? เท่แล้วทำไมมึงอาย?”
เห็นมันพูดอย่างนี้แล้วไม่รู้ว่าผมควรจะอายดีรึเปล่าหลังจากที่โทรคุยกับท่านรองตอนกลับมาจากงานเลี้ยงส่งก็ผ่านไป 4-5 วันแล้ว ผมก็ยังไม่ได้โทรไปอีกเลย เพราะท่านเขาบอกว่าต้องไปอบรมที่ กทม. 3 วัน นี่ก็ครบ 3 วันแล้วคงกลับมาวันนี้แหละ
“แล้วมึงกับท่านรองคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”
“ก็เรื่อยๆ กูไม่รีบ กูหล่อ…ก็แบบชิลล์ๆ”
“มั่นหน้าเหลือเกิน แต่กูก็เชื่อหน้ามึงหนาอยู่แล้วแค่นี้สบายๆ”
“ไอ้เชี่ย! แดกข้าวไป”
ไอ้บาสมันถามผมขณะที่เรานั่งจ้วงข้าวกันที่โรงอาหารถึงตอนนี้ผมจะไม่มีเรียนแล้ว แต่ก็ยังอาศัยมากินข้าวที่โรงอาหารอยู่ครับอาทิตย์หน้าว่าจะกลับบ้านไปหากำนันเขาบ้าง ไม่ได้กลับมานานแล้วเดี๋ยวไอ้พวกน้ำขวดไหว้ศาลจะลืมหน้าผมซะก่อน
“่นี้กูเริ่มหางานแล้วว่ะมึงอ่ะเริ่มบ้างรึยัง?”
ไอ้บาสถามผมต่อเื่หางาน ดูมันเป็คนจริงจังเื่นี้นะแต่กับแฟนนี่ไม่ค่อยทุ่มเทเลย
“อืม…ที่โรงงานออฟเฟอร์งานให้กูกูก็กำลังคิดอยู่ว่าจะไปดีมั้ย”
“เฮ้ยจริงดิ? ดีว่ะเป็กูกูจะลองไปทำ”
“อืม…กูก็อยากไป”
จริงๆนะ ผมอยากไปทำจริงๆ ใกล้บ้านสวัสดิการดี วันหยุดเยอะ แต่อันสุดท้ายนี่น่าสนใจสุดๆ
“นี่ไอ้บาสกูถามหน่อยในฐานะที่มึงกำลังถูกจีบ มึงรู้สึกยังไงเวลามรีคนมาจีบ?”
“…คำถามอะไรของมึง?”
“ก็…ท่านรอง…เขาดูเฉยๆ ไม่เห็นตื่นเต้นเหมือนกูเลยว่ะ”
“อืม…เขาเป็ผู้ใหญ่มั้ยอาจจะแบบเคยชินแล้วหรือแบบอาจจะเก็บอาการเก่งมั้ยอ่ะ?”
“กูจะไปรู้เหรอ กูก็ถามมึงอยู่นี่…”
พึ่งได้มั้ยมึงเนี่ย! ทีเื่เสือกล่ะพูดได้เป็ฉากๆแต่ให้คำปรึกษาอะไรกูไม่ได้เลย ปรึกษาไอ้บาสไม่ได้ก็ต้องปรึกษาส้มจี๊ดคนสวยแทนแล้วเพราะเธอกำลังจีบๆกับไอ้บาสอยู่ อาจจะให้คำปรึกษาผมได้ ว่าแล้วก็ไม่รอช้าเพื่อความรักที่สมหวัง เพื่อโลกนี้สงบสุข เลิฟแอนด์พีช…
Rrrrrrrr!
“สวัสดีคร๊าบบส้มจี๊ด”
[ค่ะหมอกมีอะไรรึเปล่า?]
“เรามีเื่ปรึกษาครับ”
[ได้ๆงั้นเจอกันที่ร้าน xxx หน้ามอนะคะ]
“ครับๆได้ครับ”
ผมก็รีบไปหาส้มจีดคนสวยที่หน้ามอทันทีสอบถามเื่แผนการจีบพร้อมทั้งขั้นตอนอย่างละเอียด ยังดี่นี้มีเวลาว่างเยอะทำให้ผมสามารถดำเนินแผนการจีบท่านรองได้อย่างไม่ยากเย็นนักฟังดูเหมือนมีสาระนะครับ เหมือนเป็ภาระกิจลับระดับชาติ ถ้าภารกิจนี้ผมทำสำเร็จ FBI อาจจะตามตัวผมไปร่วมงานด้วยก็ได้?
หึๆท่านรองเสร็จผมแน่ สั้มจี๊ดคนสวยแนะนำผมแต่ละอย่างเด็ดๆทั้งนั้นเลยเอาเป็ว่าขั้นแรกผมจะนัดท่านรองเดทครับ ฟังดูแล้วโรแมนติกจั๊กกะจี้หัวใจวัยรุ่นมากเอาเป็ว่าวันเสาร์ที่จะถึงนี้ผมต้องลงมือแล้วล่ะครับ
Rrrrrrrrr!
หึย!ใครโทรมา กำลังวางแผนดีๆเลย คนหล่อใหมด อุ้ย! ท่านรองนั่นเอง พูดถึงก็โทรมาพอดี ตายยากจริงๆเลยครับ
“ครับๆ ว่าไงครับ”
[คุณทำอะไรอยู่เหรอ]
“อ๋อผมกำลังจะอาบน้ำครับท่านรอง”
[อืม…ทานข้าวรึยังครับ]
“ทานแล้วครับ แล้วท่านรองล่ะครับ?”
[ผมเพิ่งถึงบ้าน]
อ้าว! นี่มันก็เกือบสามทุ่มแล้วนี่หว่าทำไมท่านเขาเลิกงานช้าจัง
“งานยุ่งเหรอครับ ทำไมเลิกดึก?”
[อืม…นิดหน่อยครับ พอดีมีประชุม]
“อ่อครับ เอ่อ…ท่านรองครับ วันเสาร์หน้าว่างมั้ยครับ”
[หืม? ว่างครับ?]
“คือผมอยากจะชวนไปดูหนังครับ”
[อืม…ได้สิเดี๋ยวผมไปรับนะ]
“เอ่อ…ก็ได้ครับ”
“คุณไปอาบน้ำเถอะ ฝันดีครับ”
“ครับ…ฝันดีครับ”
อะไรว้าผม! นัดเขาเดทแต่ดันไม่มีรถไปรับ จะเอาน้องฟ้าไปรับก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าซักเท่าไรจะให้ท่านเขาซ้อนมอเตอร์ไซค์โดยมีกลิ่นควันรถและฝุ่นตามทางประกอบประปราย…โรแมนติกเชี่ยๆ! ไม่เอาดีกว่าครับ คิดแล้วก็ผิดแผนไปซักหน่อย แต่ก็เอาเถอะ มาคิดกันดีกว่าว่าจะดูหนังเื่อะไรอิอิ…เอาแบบหนังสยองขวัญซอมบี้วิ่งไล่ล่าพอท่านรองเขาดูแล้วใร้องกรี๊ดแล้วะโกอดผมอะไรงี้หรือเอาแบบโรแมนติกนั่งจับมือกันในโรงหนัง ดูไปจกป๊อบคอนร์นไป อร๊ายๆพูดแล้วเขิน
“เป็อะไรของมึง ทำหน้าเหมือนพวกโรคจิต”
ไอ้สัดบาส!มาอาศัยห้องกูขี้แล้วยังมาว่ากูหน้าเหมือนพวกโรคจิตอีกผมไม่ได้ไปล็อคห้องส้วมมันอย่างที่เคยคิดไว้นะครับ พอดีชักโครกห้องมันตันขี้ไม่ได้เลยต้องมาอาศัยขี้ห้องผมแทน
“สัด!ยังเหม็นอยู่รึเปล่า? กูจะอาบน้ำได้มั้ยอ่ะ”
“กูขี้ไม่ค่อยเหม็นหรอก มึงไปอาบเถอะ”
“…”
มีใครขี้ไม่เหม็นบ้างกูถามหน่อย?ขนาดกูหล่อขนาดนี้ยังเหม็นของตัวเองเลย!
“ได้ยินว่ามึงไปปรึกษาส้มจี๊ดเื่จีบท่านรอง?”
“เออดิ”
“ทำไมมึงยังจะต้องจีบอีกว้าเขาก็เรียกมึงว่าแฟนซะเต็มปากขนาดนั้น”
“ไม่ได้เว้ย!มันไม่ได้ฟีลลิ่ง ต้องจีบกันก่อน เรียนรู้กันไรงี้ มึงนี่ไม่เข้าใจเล๊ยย”
“…เื่ของมึงเถอะ แล้วอย่าคิดทำอะไรแผลงๆล่ะเดี๋ยวท่านรองเขาก็กลัวมึงกันพอดี”
ไอ้เชี่ยบาส! เห็นกูเป็คนยังไง คนหล่อๆอย่างกูท่านรองเขาจะกลัวได้ไง
หลังจากนั้นผมก็วางแผนว่าจะชวนท่านรองเขาไปดูหนังหลังจากนั้นก็ต่อด้วยการดินเนอร์สุดแสนโรแมนติกเข้าคุณเกิลลองเสิร์ชหาร้านอาหารที่บรรยากาศดี อาหารอร่อยและที่สำคัญราคาถูกด้วยมีเยอะแยะเลยครับ ลองจิ้มมันซักร้านก็แล้วกัน
วันเสาร์ที่ผมรอคอยก็มาถึงอย่างรวดเร็วท่านรองบอกว่าจะมารับผมตอนสี่โมงเย็น ผมนี่แต่งตัวเต็มยศใส่เสื้อยืดตัวเก่ง สวมทับด้วยสูทสุดเท่กางเกงขาสั้นราคาแพงที่สุดที่ผมมี วันนี้ผมจะเป็นายหมอกคนคูลๆ …ดูตัวเองในกระจก…อืม! ผมโคตรหล่ออ่ะไม่อยากชมตัวเองเลยแต่มันก็เป็เื่จริงอ่ะ!
ท่านรองโทรมาบอกว่ารอที่ใต้หอแล้ว ผมนี่รีบวิ่งตาเหลือกลงบันไดมาเลยเหงื่อแตกซิกเกือบหมดความเป็คนคูลๆ แต่ท่านรองดิ โหยยย! เซงอ่ะ ใส่เสื้อยืดกับกางเกงวอร์ม จะไปวิ่งเหรอครับ? นี่เดทแรกนะ! ทำไมท่านรองทำอย่างนี้…แต่ถึงท่านเขาแต่งตัวอย่างนี้ก็ยังหล่ออ่ะ แสบตาครับ ออร่าพุ่งขนาดนี้ยิ่งกว่าพระอาทิตย์ส่องแสงตอนเที่ยงวัน?
“…ปั๊กน้อยแต่งตัวซะเต็มยศเลยนะครับ?”
“…แล้วท่านรองล่ะครับ จะไปวิ่งที่ไหนเหรอครับ?”
ประชดแม่ง ทำผมเสียอารมณ์ไม่มีความร่วมมือในการเดทเลยอ่ะ
“…ขึ้นรถเถอะ”
งอนอ่ะ…ไม่ใส่ใจเื่เดทของเราเลยถึงท่านรองจะหล่อ?แต่ผมก็ไม่ให้อภัยหรอก!
“เป็อะไรรึเปล่า? ทำไมปั๊กน้อยเงียบจัง กินขนมมั้ย?”
ท่านรองเขายื่นอมยิ้มรสโคล่า? มาให้ผม…ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะครับ แต่ผมก็รับมาแกะกิน…เสียดายของอ่ะครับ
“…เปล่าครับ ท่านรองอยากดูหนังเื่อะไรครับ?”
“อืม…กินข้าวก่อนแล้วกันครับเดี๋ยวค่อยไปเลือกเื่ที่จะดูก็ได้”
“ก็ได้…ครับ”
หลังท่านรองขับรถหาร้านอาหารที่ผมค้นหาอย่างละเอียดในคุณเกิลที่บอกว่าโรแมนติกนักหนา บรรยากาศน่านั่ง ปรากฎว่าคนเยอะฉิบหาย! มาจากไหนกันไม่รู้ทำไมไม่ทำกับข้าวกินกันเองที่บ้านครับ? ออกมาทำไม๊! สรุปได้มากินข้าวในฟู้ด คอร์ทที่ในห้างแทนลูกเด็กเล็กแดงร้องกระจองอแงโรแมนติกสัดๆเลย!แพลนเอผิดพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัย ไม่เป็ไรครับ ยังมีแพลนบี…ดูหนังโรแมนติกแล้วจับมือกันนั่งจกป๊อบคอร์นกินกันอย่างมีความสุข! คิดแล้วดีใจแต่ไม่แสดงออก
“คุณอยากดูเื่อะไรหล่ะ”
ท่านรองเขาหันมาถามผมยิ้มอย่างละมุนละไมไร้ตีนกามากครับ ใจจะละลายเหมือนยางมะตอยบนถนนโดนความร้อยเลย
“เอ่อ…ผมให้ท่านรองเลือกก็แล้วกันครับ”
แต่ผมแอบเหล่ตาแล้วส่งซิกเนิลเลือกหนังรักโรแมนติกที่ใบเฟิร์นคนสวยเล่นน่ารักจังเลยครับแค่เห็นรูปก็ใจสั่นแล้ว
ฮ่วย!ท่านรองไม่มองเลยอ่ะ ท่านเขายืนไล่สายตาเลือกหนังอย่างตั้งอกตั้งใจมากสงสัยลืมผมไปแล้วมั้งเนี่ย…
“ดูมินเนี่ยนก็แล้วกันครับ แก้เครียดเนอะ?”
“อ่า…ครับ…ได้ครับ”
แล้วผมเลือกอะไรได้มั้ย เลือกให้เธอไม่ไปได้รึเปล่า? เออครับ…เอาเลยครับเต็มที่เลยครับ ไม่ได้ตามแพลนซักอย่างเลยวันนี้ให้ตายเถอะโรบิน!
ยังดีที่ถังป๊อบคอร์นเป็รูปน้องเป็ดก๊าบๆถ้าเป็ไอ้มินเนี่ยนตัวเหลืองอ๋อย ผมจะโยนมันลงถังขยะแน่นอน บานาน่า!
แค้นเคืองมินเนี่ยนตัวเหลืองจนอยากจะปาดคอมันทิ้งแต่ลืมไปว่ามินเนี่ยนมันไม่มีคอ!เหอะ!
ดูไปดูมา เออแฮะ! มินเนี่ยนมันโคตรด๊อกแด๊กง๊องแง๊งและอ่ะผมขำจนป๊อบคอร์นที่กำลังเคี้ยวกรุบกรับกระเด็นไปโดนหัวคนข้างหน้าเลยครับแต่ไม่เห็นท่านรองเขาจะขำซักเท่าไรเลย มีอารมณ์ร่วมซักเื่ได้มั้ยครับ? เหมือนผมมาดูหนังกับโรโบคอปตำรวจเหล็กเลย
“เป็อะไรเหรอครับปั๊กน้อย หนังไม่สนุกเหรอ?”
ผมควรถามท่านมากกว่ามั้ยครับ? มินเนี่ยนโคตรตลกแต่ท่านไม่ขำซักนิดเลย
“ก็ดีครับ…สนุกดี”
“อืม…ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละก็ปั๊กน้อยเล่นขำจนพ่นป๊อบคอร์นใส่หัวคนข้างหน้าเลย”
“แหะๆ…ท่านรองเห็นด้วยเหรอครับ”
อร๊ายย! เขินจังสรุปว่าวันนี้นอกจากผิดแพลนไปซะทุกเื่เริ่มั้แ่เื่การแต่งตัวที่ผมอุตส่าห์ใช้เวลาเลือกตั้งชั่วโมงเลยนะแต่ท่านรองทำท่ายังกะจะไปวิ่งออกกำลังกายแถวสวนลุมแล้วยังเื่ดินเนอร์ที่แทนที่จะเป็ดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดแสนโรแมนติกมีเสียงเพลงคลอเบาๆกลับมีแต่เสียงเด็กน้อยแย่งของเล่นแล้วร้องไห้กันโยเยไหนจะเื่หนังอีก อยากดูหนังรักโรแมนติกที่มีนักแสดงคนสวยที่ผมชื่นชอบดันไม่ได้ดูต้องมานั่งดูไอ้มินเนี่ยนตัวสั้นไม่มีคอวิ่งชนกันไปชนกันมา ถึงแม้ว่ามันจะขำมากก็เถอะ…เฮ้อออ
141
