ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ผู้มั่งคั่งด้วยโกดังสินค้าในยุค 70 (จบ)

        “พี่ครับช่วงเช้าคุณปู่จ้าวยังไม่มาเลย” เซี่ยเฉินเฟิงรายงานกับผู้เป็นพี่สาว

        “งั้นคงมาช่วงบ่ายกระมัง”

        จากนั้นเธอค่อยนึกออกว่าช่วงพลบค่ำพี่ซ่งก็จะมากินข้าวที่บ้านเช่นกัน เพราะฉะนั้นช่วงบ่ายจะไปไหนไกลไม่ได้เธอเลยตั้งใจว่าจะไปตัดฟืนแล้วรีบกลับมา

        “พี่ครับตอนบ่ายพี่ก็พาผมขึ้นเขาไปด้วยไม่ได้ใช่ไหม” น้องชายเอ่ยถามพร้อมกับทำตาปริบๆน่าสงสาร

        “ใช่ตอนบ่ายพี่ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ” เธอตอบ

        “หลานไปเก็บสมุนไพรเถอะเดี๋ยวตาไปตัดฟืนเอง” อู๋กวงเต๋อบอกหลานสาว

        ไม้มีน้ำหนักมากเขาไม่ต้องการให้หลานสาวเหนื่อย ไว้ตอนไปต้อนฝูงวัวช่วงบ่ายเขาค่อยเก็บพวกกิ่งไม้ติดมือกลับมาด้วยก็ใช้ได้แล้ว

        นับตั้งแต่สองพี่น้องมาอาศัยอยู่กับคุณตาคุณยายเซี่ยโม่มีสูตรโกงคือโกดังสินค้าเวลาขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรก็มักจะนำฟืนติดมือกลับมาที่บ้านด้วยเพราะไม่อยากให้คุณตาต้องลำบาก

        “คุณตาเมื่อวานหนูบอกคุณตาแล้วไม่ใช่เหรอคะว่า ตอนเย็นพี่ซ่งจะมากินข้าวที่บ้านด้วยหนูเลยจะไปแค่แป๊บเดียว เพราะหนูต้องกลับมาทำอาหารอีก มีเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงไม่พอให้เก็บสมุนไพรหรอกค่ะ” เธอแจกแจงเสียงหวาน

        คุณตาพยักหน้าอนุญาตอย่างเสียไม่ได้“งั้นก็รีบกลับมานะ”

        ช่วงบ่ายเซี่ยโม่ออกไปตัดฟืนไปไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมา เมื่อถึงหน้าบ้านเห็นเฉินเฟิงตัวน้อยกำลังเล่นคนเดียวอยู่แถวนั้น

        พอเห็นเธอน้องชายก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ

        “พี่แขกยังไม่มาเลย พี่กลับมาเร็วจัง”

        “พี่กลัวเราอยู่บ้านคนเดียวแล้วจะเบื่อก็เลยรีบกลับมายังไงละ” เธอตอบ

        เฉินเฟิงตัวน้อยยิ้มกว้าง“พี่ดีที่สุดเลย!”

        เซี่ยโม่นำฟืนที่ตัดมาไปวางรวมกับกองฟืนน้องชายคิดจะเข้ามาช่วย กลับถูกเธอห้าม

        “เราไปตักน้ำใส่กะละมังไว้ให้พี่ล้างมือหน่อยเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ตามไป”

        “ได้ครับ!”เฉินเฟิงตัวน้อยใช้ขาสั้นๆ วิ่งไปทำตามที่พี่สาวบอก

        เซี่ยโม่หยิบหญ้าออกมาจากในโกดังสินค้าวางตากเอาไว้บนพื้นให้มันแห้ง

        จากนั้นถือหญ้าที่แห้งแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวนำข้าวและเส้นบะหมี่แยกใส่คนละถัง

        เธอจัดแจงอย่างดีเนื่องจากเซี่ยโม่มักจะเป็นคนทำอาหาร คุณตาคุณยายเลยไม่ทราบความนัยที่เธอทำเช่นนี้

        ต่อมาเธอไปล้างมือในกะละมังที่เฉินเฟิงเตรียมเอาไว้ให้รางวัลน้องชายเป็นลูกอมหนึ่งห่อ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า“พี่จะไปทำอาหาร เราเล่นไปคนเดียวก่อนนะ หากมีใครมาก็ตะโกนเรียกพี่”

        “ครับ!”รับคำแล้วเฉินเฟิงตัวน้อยก็วิ่งไปเล่นที่หน้าบ้าน

        เมื่อวานตอนเย็นเนื่องจากอากาศร้อน เธอเลยกลัวเนื้อหมูกับกระดูกหมูจะเสียพอเธอนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับคุณยาย คุณยายเลยเอาไปเก็บในห้องเก็บผักที่ชั้นใต้ดิน

        หลังจากเห็นคนในบ้านหลับกันไปหมดแล้วเธอเดินลงไปที่ชั้นใต้ดิน นำกระดูกหมูและเนื้อหมูเข้าไปเก็บในโกดังสินค้าแล้วเอาเนื้อหมูที่อยู่ในโกดังสินค้าออกมาเก็บไว้บนชั้นในห้องเก็บผักในห้องชั้นใต้ดินแทน

        พูดตามตรงคุณภาพของเนื้อหมูที่อยู่ในโกดังสินค้าแตกต่างจากคุณภาพของเนื้อหมูที่ขายในชนบทลิบลับเธอจะไม่ซื้อ เอามาจากในโกดังสินค้าก็ได้ไม่ง่ายเลยกว่าคนในบ้านเธอจะได้ทานเนื้อหมูเธอเลยอยากให้ทานเนื้อหมูเลี้ยงที่เลี้ยงโดยเกษตรกรในสมัยใหม่มากกว่า

        เธอนำกระดูกหมูไปตุ๋นและนำเนื้อหมูไปหั่นเพื่อจะได้นำไปผัด

        เธอเดินไปเด็ดพริกหยวกถั่วฝักยาว แตงกวา หัวหอม ขิง และกระเทียมในสวน

        หลังจากล้างผักจนสะอาดเช็ดโต๊ะเก้าอี้รวมถึงล้างจานชามและตะเกียบเสร็จเรียบร้อยเธอก็ได้ยินเสียงน้องชายตะโกนมาจากหน้าบ้าน “พี่ครับ มีคุณปู่คนนึงมาครับ”

        เธอรีบวิ่งออกไปดูแล้วก็ได้เห็นคุณปู่จ้าวกำลังเดินตรงมาที่บ้านของเธอ

        “คุณปู่จ้าวลำบากแย่เลย”

        ใบหน้าคุณปู่จ้าวระบายไปด้วยรอยยิ้ม“โม่โม่ ในที่สุดก็หาบ้านเธอเจอสักที เตรียมของอร่อยอะไรเอาไว้ให้ฉันงั้นเหรอ”

        สมองของคนตรงหน้ามีแต่เรื่องกินสินะ

        “ลองทายดูสิคะ”

        คุณปู่จ้าวทำจมูกฟุดฟิดก่อนที่แววตาจะเปล่งเป็นประกาย “เรานี่ไม่เลวเลย ทำเนื้อไว้ให้ฉันใช่ไหม”

        “กะจะทำหนูอ้นอีกตัวด้วยค่ะแต่ฉันไม่กล้าฆ่ามัน คุณปู่จ้าวช่วยจัดการมันให้หน่อยได้ไหมคะจะได้เอาไปตุ๋นกับหน่อไม้”

        “โม่โม่แค่เนื้อหมูก็พอแล้ว ไม่ต้องฆ่าหนูอ้นอีกหรอก พรุ่งนี้ค่อยฆ่ามันมาทำอาหารก็ได้”

        เธอรู้ได้ในทันที“คุณปู่จ้าว คุณจะมาพักอยู่ที่บ้านฉันหลายวันเหรอคะ”

        ชายชราพยักหน้า“ฉันวางแผนว่าจะพักอยู่ที่บ้านเธอสักสามสี่วัน ตอนกลางวันว่าจะออกไปเดินรอบๆหมู่บ้าน เผื่อเจอคนป่วยจะได้รักษาให้”

        “ดีเหลือเกินงั้นฉันไม่ฆ่าหนูอ้นแล้ว ฉันตุ๋นซี่โครงหมูเอาไว้แล้ว ใส่หน่อไม้ลงไปก็ใช้ได้แล้วแล้วก็มีกับข้าวอย่างอื่นด้วย”

        ชายชรายิ้มพลางเอ่ยเย้า“ในสมองเรามีแต่ของกินหรือไง หนังสือสมุนไพรที่ฉันให้ยืมเธอจำสมุนไพรในนั้นได้หมดหรือยัง”

        คนตรงหน้าจงใจหาเรื่องเธอชัดๆ

        แม้จะไม่พอใจแต่เห็นแก่ที่อีกฝ่ายอายุมากกว่า เธอไม่ถือสาก็ได้ เธอเชิดหน้าตอบด้วยน้ำเสียงถือดี “จำได้หมดแล้ว แค่สามวันก็จำได้หมดแล้ว”

        ชายชรายิ้มอย่างพออกพอใจ“นับว่าใช้ได้ ไว้มีเวลาฉันจะทดสอบเธอ”

        “ได้เลยค่ะ!”

        เวลานี้เองที่เสียงกริ่งจักรยานดังแว่วมาแต่ไกลก่อนที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวคนหนึ่งจะขี่จักรยานมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน

        เฉินเฟิงตัวน้อยร้องเรียกอย่างดีใจ“พี่ซ่งมาแล้ว…”

        เหล่าจ้าวและเซี่ยโม่ต่างหันไปมอง

        เหล่าจ้าวยิ้มพร้อมกับเอ่ยว่า“เจ้าเด็กนี่ เธอมาได้ยังไง”

        เซี่ยโม่ชะงักนิ่งสีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง คุณปู่จ้าวอาศัยอยู่ในตำบลไท่ผิงส่วนพี่ซ่งทำงานอยู่ที่สถานีรถไฟ แม้ใกล้ๆ กับสถานีรถไฟจะมีตำบลเล็กๆ อยู่แต่ทั้งสองก็นับว่าอาศัยอยู่กันคนละที่อยู่ดี แล้วรู้จักกันได้ยังไง?

        เธอมองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างสงสัย

        ซ่งมู่ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงยินดีว่า“ตอนที่เธอเล่าให้ฉันฟังฉันยังคิดอยู่เลยว่าคุณปู่จ้าวที่เธอพูดถึงใช่คนเดียวกับที่ฉันรู้จักไหมแล้วก็เป็นคนเดียวกันจริงๆ ด้วย”

        เหล่าจ้าวยิ้มพลางพูด“ไม่คิดเลยว่าเธอจะยังจำฉันได้”

        “จำได้สิครับคุณคือผู้มีพระคุณของผม หากไม่ได้คุณ ผมต้องแย่แน่ๆ” ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

        เซี่ยโม่งงหนักยิ่งกว่าเดิมทั้งสองคนพูดถึงอะไรกันอยู่เนี่ย

        เฉินเฟิงตัวน้อยมีสีหน้างงงวยเช่นกัน

        ซ่งมู่ไป๋จึงเล่าเรื่องเมื่อตอนนั้นพร้อมกับรอยยิ้มให้ฟังว่า“ปีที่แล้วตอนฤดูร้อน ฉันไปทำธุระที่ตำบลไท่ผิง จู่ๆฉันเกิดเป็นไส้ติ่งอักเสบขึ้นมา ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเขาแนะนำให้ฉันไปผ่าตัดในอำเภอ แต่ตอนนั้นฉันปวดท้องจนทนไม่ไหวอยู่แล้วจะมีแรงไปที่อำเภออีกได้ยังไง”

        เซี่ยโม่ถามต่อทันทีว่า“แล้วต่อมาละคะ”

        “มีคนแนะนำให้ฉันไปหาหมอที่ร้านยาฮุ่ยหมินเขาบอกว่าหมอที่นั่นฝังเข็มเก่งมาก ฉันพยายามรวบรวมแรงไปที่นั่นปรากฏว่าคุณปู่จ้าวไม่เพียงฝังเข็มให้ฉันหายปวด ยังฝังเข็มให้ฉันหายป่วยด้วยน่านับถือจริงๆ!”

        คุณปู่จ้าวถอนหายใจด้วยสีหน้าหม่นเศร้า“ทั้งหมดมันเป็นอดีตไปแล้วตอนนี้ฉันเป็นแค่ตาแก่ธรรมดาที่พยายามหาอาหารประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้น”

        เมื่อวานเซี่ยโม่แค่พูดชื่อคุณปู่จ้าวไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ซ่งมู่ไป๋ฟัง

        ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”

        คุณปู่จ้าวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆให้ฟัง ซ่งมู่ไป๋ฟังแล้วก็กำหมัดแน่นอย่างเดือดดาล “มีแต่พวกสารเลวทั้งนั้นถูกคนหลอกใช้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก ทำแบบนี้เท่ากับขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆตำบลไท่ผิงขาดหมอฝีมือดีไปคนนึง ต่อไปหากในตำบลมีคนป่วยหนักเยอะๆดูซิว่าพวกนั้นจะทำยังไง”

        เดิมทีเซี่ยโม่มั่นใจอย่างมากว่าคุณปู่จ้าวต้องมีฝีมือการแพทย์ไม่ธรรมดาซึ่งประโยคนี้ซ่งมู่ไป๋ก็ได้ช่วยยืนยันความคิดนี้ของเธอ

        เธอพูดปลอบใจคุณปู่จ้าวโดยยกประโยคอุปมาอุปไมยมาประโยคหนึ่งขึ้นมา“คุณปู่จ้าวคะ คุณเชื่อเถอะค่ะ ทองไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็จะเปล่งประกายเสมอ”

        ซ่งมู่ไป๋มองเด็กสาวอย่างตะลึงคาดไม่ถึง“โม่โม่ เธอพูดได้ดีมาก”

        ประโยคนี้เธอไม่ได้คิดเองมีคนสรุปเอาไว้ เธอแค่ยืมมาใช้เท่านั้น

        เธออธิบายออกไปว่า“ฉันได้ยินคนอื่นพูดมาน่ะค่ะ เห็นว่าเหมาะกับเรื่องของคุณปู่จ้าวดีก็เลยหยิบยกมา”

        นับตั้งแต่เกิดเรื่องคุณปู่จ้าวมีชีวิตที่ยากลำบากมาก ต้องแกล้งทำเป็นเสียสติเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้

        นึกไม่ถึงเลยว่าช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตเขาจะได้เจอกับคนดีอย่างซ่งมู่ไป๋ และเด็กสาวที่จิตใจดีเช่นเซี่ยโม่

        “ขอบใจมากที่พวกเธอให้กำลังใจและสนับสนุนฉันฉันหวังว่าตัวเองจะอายุยืนยาว ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อรักษาคนป่วย”