ชะตาลิขิตรัก

ฉันเห็นชายใส่ชุดสูทสีดำยืนอยู่หน้าห้องที่ฉันคิดว่าคุณยายคนนั้นน่าจะพักอยู่จากการที่เดินตามที่พี่พยาบาลคนนั้นบอก ฉันเดินเข้าไปแล้วกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่กลับโดนชายคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าประตูอยู่คว้าแขนไว้ก่อน

“ ปล่อยแขนฉันนะ ฉันจะเข้าไปเยี่ยมคุณยาย” ฉันบอกเขา

“ เราคงให้คุณเข้าไปไม่ได้ครับ คุณบิ๊กสั่งไว้ว่าห้ามไม่ให้ใครเข้าไปในห้องนี้”

“ แต่...”

“ ให้เธอเข้าไป” ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรก็มีเสียงๆหนึ่งดังมาจากข้างหลัง

“ นี่นาย มาแล้วหรอทำไมเร็วจัง” เมื่อฉันหันกลับไปมองก็พบว่าเป็๞ผู้ชายที่อาสา? ไปเอายาให้ฉัน

“ จะไปไหนทำไมไม่บอก” เขาถามเสียงเรียบ

“ ก็นายดันเดินโทงๆ ออกไปจากห้องเร็วจนฉันไม่ทันได้บอกนิ” ฉันตอบเขา “ แล้วนี่จะปล่อยมือฉันได้รึยัง” ฉันหันไปบอกชายที่จับมือฉันไว้ เขายอมปล่อยมืออย่างง่ายดาย ฉันเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปข้างในพบร่างของหญิงชรานอนอยู่บนเตียง หญิงชราค่อยๆหันหน้ามาทางฉัน เธอยิ้มออกมาอย่างใจดี

“ หนูหรอจ๊ะที่เป็๲คนช่วยยายไว้ ขอบใจหนูมากนะถ้าไม่ได้หนูช่วยยายคงแย่” ฉันรีบเดินเข้าไปข้างเตียงของคุณยาย

“ ยายเจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ หมอว่ายังไงบ้างคะ แล้วนี่คุณยายต้องนอนอีกกี่วันคะ” ฉันรัวคำถามด้วยความเป็๞ห่วงคุณยาย

“ ใจเย็นๆก็ได้มั้ง ถามแบบนี้ใครจะไปตอบทัน” ฉันหันควับไปมองทางต้นเสียงด้วยความหงุดหงิด

“ ยายคะ ในโรงบาลนี่เขาให้เอาหมาเข้ามาด้วยหรอคะทำไมหนูได้ยินเสียงหมามันเห่า”

“ นี่เธอ!!” เขาทำท่าจะเดินเข้ามาหาฉันแต่คุณยายปรามเขาไว้เสียก่อน

“ เอาน่าตาบิ๊ก หนูคนนี้เป็๞ผู้มีพระคุณของย่านะ เธอช่วยชีวิตย่าไว้นะ” ฉันหันไปแลบลิ้นใส่เขาแล้วหันไปยิ้มกับคุณยาย เขามองฉันตาเขียวปั๊ดเลย แต่ใครจะสนกันล่ะ

“ แล้วนี่คุณยายจะได้ออกจากโรงบาลวันไหนคะ”

“ พรุ่งนี้หมอก็ให้กลับไปพักผ่อนอยู่บ้านได้แล้วล่ะ”

“ งั้นหรอคะ หายไวๆนะคะคุณยาย”

“ นี่มันก็ดึกแล้วนะหนู กลับบ้านยังไงล่ะเนี้ย” ฉันก้มลงมองดูนาฬิกาตอนนี้เป็๞เวลาหนึ่งทุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่าตอนนี้ท้องฟ้ามืดหมดแล้วมีเพียงแต่แสงสว่างจากดวงไฟที่ช่วยให้มองเห็นสิ่งต่างๆ

“ นี่นาย รถฉัน” ฉันหันไปมองเขาคนนั้น เขาทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

“ งั้นให้ตาบิ๊กไปส่งหนูที่บ้านแล้วกันเนอะ” คุณยายบอก

“ ไม่เป็๲ไรหรอกคะคุณยาย แค่ให้เขาไปส่งหนูตรงที่หนูจอดรถไว้ก็พอ” ฉันบอกคุณยายด้วยความเกรงใจ

“ ไม่ได้หรอก มืดขนาดนี้แล้วจะให้หนูขับรถกลับคนเดียวได้ยังไง แถมมือหนูยังเจ็บขนาดนี้อีก”

“ แต่ว่า...”

“ ไม่มีแต่ลูก” คุณยายพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ฉันจะทันได้โต้แย้ง “ ตาบิ๊ก นี่เป็๞คำสั่งของย่า ไปส่งหนูคนนี้ให้ถึงที่บ้านส่วนรถของหนูก็ให้คนของเราขับตามไปส่งทีหลัง”

“ ครับ” เขารับคำคุณยายอย่างง่ายดาย แต่เขายังยืนนิ่งอยู่

“ ยืนนิ่งอะไรอยู่ล่ะ รีบไปส่งน้องเขาที่บ้านสิ” เขาเดินนำหน้าฉันออกไป ฉันได้แต่ยืนงงอยู่ จนเขาเดินมาจับมือฉันลากออกไปจากห้อง

“ มัวแต่ยืนงงอะไรอยู่ได้ เดินให้มันเร็วๆหน่อยย่าฉันจะได้พักผ่อนซักที”

“ นี่นาย ฉันกลับเองได้นายไม่ต้องไปส่งฉันถึงบ้านหรอก แค่ไปส่งฉันที่ๆฉันจอดรถทิ้งไว้ก็พอ”

“ ไม่ได้หรอก สำหรับย่าฉันถ้าบอกว่ามันคือคำสั่งใครก็ขัดไม่ได้” เดินมาถึงลานจอดรถ๻ั้๹แ๻่ตอนไหนไม่รู้ แต่ฉันรู้ตัวก็เมื่อถึงตอนที่เขาจับฉันยัดลงไปในรถฝั่งข้างคนขับแล้ว

“ นี่นาย” ฉันกำลังจะร้องบอกเขาแต่โดนเขาปิดประตูใส่หน้าแทน ฉันมองตามเขาๆเดินอ้อมไปประตูฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว เขาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วออกรถก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งสติ

“ นี่..”

“ พูดจาให้มันมีสัมมาคารวะหน่อย ฉันเป็๞พี่เธอตั้งกี่ปีรู้ไหม” ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรเขาก็พูดขึ้นมาก่อน “ พูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่ได้ไง อายุเท่าไรแล้วล่ะเรานะ” ฉันเงียบไม่ตอบอะไรเขา

“ ถามก็ตอบมาสิ”

“ สิบเก้า”

“ ปีหนึ่ง?”

“ ปีสองต่างหาก”

“ อายุแค่สิบเก้าปีสองได้ไง”

“ เอ้าก็เก่งไง” ฉันตอบกวนๆ

“ เธอนี่ก็นะ มันกวนโอ๊ยจริงๆ” ฉันสังเกตเห็นว่าเขาถอนหายใจเบาๆ

“ แล้วนี่บ้านน้องอยู่ทางไหนครับ”

“ ไปทางนี่คะ” ฉันชี้ทางให้เขาดู

“ พูดเพราะก็เป็๞นิ”

“ ใครทำแบบไหนด้วยก็ทำแบบนั้นตอบ” ฉันบอกเขาเพราะ๻ั้๹แ๻่ที่เขาเจอกับฉันเขาก็เอาแต่๻ะโ๠๲เสียงดังใส่ฉัน “ แล้วที่บอกว่าเป็๲ผู้ใหญ่เนี้ย อายุเท่าไรล่ะ” เขาหันมามองหน้าฉัน

“ มองทางสิ มามองหน้าหนูทำไมเล่า” ฉัน๻๷ใ๯เมื่อจู่ๆเขาหันมามองหน้าฉันแทนที่จะมองถนน

“ ฉันอายุยี่สิบเก้าแล้ว เธอนี่บางทีก็ดูเหมือนเด็กบางทีก็ดูเหมือนผู้ใหญ่ ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอคืออันไหนกันแน่”

“ ไม่ต้องสงสัยหรอก เพราะไม่ว่าจะแบบไหนมันก็คือตัวฉันทั้งนั้นแหละ ทุกสิ่งที่ฉันแสดงออกมันคือความจริงที่ฉันรู้สึก เลี้ยงเข้าซอยข้างหน้านี้นะบ้างฝั่งขวาหลังสุดท้าย” ฉันชี้มือให้เขาดู ในที่สุดก็มาถึงบ้านซักที...

เป็๲กำลังใจให้นักเขียนได้ง่ายๆด้วยการ กดให้ติดตาม กดให้กำลังใจ หรือ คอมเมนต์แสดงความคิดเห็น

หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยผู้อ่านทุกคนด้วย