ตอนที่ 25เปิดกิจการ!
หลังจากจัดพิธีศพที่วัดแห่งหนึ่งเสือน้อยก็ไปร่วมงานตามมารยาท
โชคดีที่จัดงานอยู่วัดใกล้ๆ บ้าน เขาจึงถีบจักรยานไปแป๊บเดียวก็ถึงพอถึงงานเสือน้อยก็เดินเข้าไปในงานคนเดียวพร้อมซองขาว เพื่อแสดงความเสียใจต่อภรรยาสาวสวยที่แต่งชุดดำคอยยืนรับแขก
สวดจนจบงานเสือน้อยก็เตรียมร่ำลากลับบ้าน แต่ถูกพี่ปานรั้งไว้ก่อนภรรยาสาวแสนสวยที่กลายเป็หม้ายผัวตาย บอกว่ามีเื่จะคุยด้วยทำเอาหัวใจของเสือน้อย “เต้นดังโครมคราม” ความคิดเตลิดไปไกล!
เขานึกถึงคำที่พวกเพื่อนในร้านเกมแซวกันอย่างปากเปราะว่า“ใครจะเป็คนเคลม สาวสวยรายนี้ไป” เสือน้อยยืนอึ้ง “อย่าบอกนะว่าเป็กู!” ก่อนที่จะยิ้มกรุ้มกริ่ม
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง“ไอ้บ้าอย่าบอกนะว่าพี่เขาคิดจะกินเด็ก แต่เอ็งมีเป้าหมายอยู่แล้วนะโว้ยไอ้เสือ!”ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเขา ค่อย ๆ สลัดความคิดไม่ดีออกไป!
แต่ว่าพอเธอกลับมาก็พูดเข้าเื่ซึ่งต่างจากความคิดของเสือน้อยไปอย่างสิ้นเชิง เธอบอกเสือน้อยว่าจะขายกิจการช่วยหาคนมาซื้อให้หน่อย หรือถ้าเสือน้อยอยากได้ก็ลองถามพ่อแม่ดู!
หลังจากกลับบ้านเสือน้อยจึงปรึกษาพ่อแม่ว่าจะเอาดีมั้ย เขาอยากได้ร้านประจำจริง ๆ นั่นแหละอีกทั้งยังเอามาทำ ‘ห้องปั๊มเงิน’ ไว้ให้ลูกน้องได้ด้วย
ทั้งครอบครัวปรึกษากันอยู่ได้ไม่นานพอรุ่งเช้าเสือน้อยก็ได้พาพ่อกับแม่ไปดูทำเลสถานที่ตั้งทันที
ทางแม่ชบาเห็นว่าอยู่ใกล้โรงเรียนมากๆ เดินแค่ไม่ถึงห้าสิบเมตรกว่า ๆ เลยป้ายรถเมล์มาหน่อยเดียว เธอเองบอกว่า“น่าสนใจถ้าเอาไว้ทำอย่างอื่นก็คุ้มแล้ว” ได้จึงพากันไปเจรจากับหล่อนดู
สาวสวยอ่อนเยาว์ดูมีสง่าราศีไปอีกแบบจึงมานั่งปรึกษากันหลังร้าน ทั้งยังพาไปดูชั้นบนจำนวน 4ชั้น ส่วนใหญ่้าก็จะเป็ร้านเกมหมด เธอกับสามีไม่ได้อยู่ที่นี่และร้านนี้ก็เป็เธอออกหุ้นด้วย คนละครึ่งกับแฟน
พ่อกับแม่ก็เดินดูแล้วถามขึ้นว่า“ราคาที่คิดในใจไว้จะปล่อยเท่าไหร่?”
แน่นอนว่าต้องใช้เงินของเสือน้อยออกในตอนที่ปรึกษากันเมื่อวาน แม่ก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “มันอยากได้ก็ใช้เงินมันสิ!”
ราคาที่เธอปล่อยด้วยความรีบร้อนจึงคำนวณจากจำนวนเครื่องคอม โต๊ะเก้าอี้แอร์ เธอตีเป็ตัวเลขประมาณห้าแสนเท่าทุนที่สามีเธอลงไป แต่เสือน้อยก็ส่ายหน้าคอมเก่าสองปีแล้วราคานี้ต้องลดอีกหน่อยเถอะพี่ เบาะก็พังไปมากแล้วเด็กหนุ่มชี้ให้เห็น
สาวสวยกัดฟันพูด“งั้นลดให้ห้าหมื่น! เป็สี่แสนห้าหมื่นบาท พี่ไหวแค่นี้!”เธอตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ถ้าตัดราคามากกว่านี้เธอก็คงต้องปฏิเสธ
เสือน้อยหันไปคุยปรึกษาหารือกับพ่อแม่ก่อนที่ตัดสินใจรับซื้อกิจการต่อ…
จากนั้นก็เรียกทนายความมาดำเนินเอกสารเขาสมองตื่นรู้นานแล้ว มีอะไรเรียกทนายไว้ไม่เสียหาย เพราะว่าถ้าเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมาจะเสียหายหนักกว่าการจ้างทนาย เพื่อแลกกับความสบายใจแล้ว มันคุ้มสุด ๆ
……
เปลี่ยนเป็สัญญาเช่า่เหลืออีกแค่แปดปีส่วนค่าเช่าก็ตกเดือนละสองหมื่นกว่าบาท ลุงทนายดำรงก็ได้ติดต่อไปทางเ้าของตึก และพูดคุยเจรจากันใหม่แม่ก็รู้จักแกดีเ้าของตึกยังบอกอีกว่า ถ้าให้ราคาดีคูหาข้าง ๆ ก็เช่าได้นะ
แกเล่าให้แม่ชบากับลุงดำรงฟังว่าเพราะรู้จักพ่อของคูหาข้าง ๆ เขามานาน จึงยอมลดราคาค่าเช่าให้เป็กรณีพิเศษหากแม่ชบาจะเช่าในราคาเดียวกันกับคูหาที่เสือน้อยอยากได้ก็จะให้สิทธิ์แม่ชบาเช่นกันเพราะรู้จักแม่มานานั้แ่สมัยเธอออกข่าวหน้าหนึ่งแน่ะ
‘ค่าเช่าแพง’ นี่คือหลักใหญ่ใจความที่พี่ปานจำต้องรีบปล่อยร้านออกไป ไม่เช่นนั้นคงแย่เป็แน่และหม้ายสาวก็ไม่ได้ชำนาญพวกร้านเกม ด้วยเพราะเธอมีงานประจำอยู่แล้วเป็พนักงานบริษัท และกำลังคุยกับเพื่อน ๆ ว่าจะไปสมัครงานในกรุงเทพฯ
ส่วนลุงดำรงก็สอบถามกรรมสิทธิ์อย่างละเอียดก่อนที่จะให้เซ็นสัญญาซื้อขายกิจการ และสัญญาเช่าตึกใหม่
จากนั้นไม่นานพ่อก็จ้างเพื่อนมาช่วยออกแบบร้านเกมให้เสียหน่อยเสือน้อย้าด้านล่างให้เป็ร้านปริ้นเอกสาร ถ่ายเอกสาร เป็อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ไม่ใช่ร้านเกมกระจอก ๆ จากประสบการณ์ของเขาที่เข้าร้านเกมมาไม่ต่ำกว่าห้าสิบร้าน
ทั้งละแวกนี้และย่านอื่น เช่นรังสิต ในห้างฟิวเจอร์ปาร์ค ปากเกร็ด กองสลากสนามบินน้ำเขาเคยไปเล่นไปดูมาแล้ว จึงเกิดความคิดรวบยอดขึ้นมา
วันต่อมาลุงถิ่นก็มาเยือนถึงที่และก็เป็วันอาทิตย์พอดีเสือน้อยร่างแบบในจินตนาการให้ลุงถิ่นฟังแถมยังขอคำปรึกษาไปเรื่อยเขาอธิบายสิ่งที่อยากได้ให้ลุงแกฟังอย่างจริงจัง
พร้อมกระดาษวาดภาพจะดีจะชั่วเขาก็เป็ลูกของนักวาดภาพ หากจะวาดไม่เป็เลยก็กระไรอยู่ มีหวังได้อายคนอื่นแย่ถ้าเขารู้ตัวตนจึงต้องเรียนรู้ไว้นิด ๆ หน่อย ๆ
เขาอยากได้ชั้นที่หนึ่งทำเป็อินเทอร์เน็ตคาเฟ่เป็คอมไว้สำหรับทำงาน และคนที่ต้องทำการบ้านหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต
โดยที่มีหัวใจหลักเป็ร้านถ่ายเอกสารมีเครื่องปริ้นเตอร์สำหรับให้คนที่มาใช้ พร้อมสั่งพิมพ์งานด้วยตัวเองหรือจ้างพนักงานให้ช่วยทำ
ทั้งยังขายพวกกระดาษปกแข็งรวมไปถึงพวกสันปก ตามแต่ที่ร้านถ่ายเอกสารควรจะมี อีกทั้งพวกขนมทานเล่น
พร้อมกับพวกเครื่องดื่มน้ำอัดลมของหวานพร้อมบริการ มีไว้สำหรับคนที่อยากทำงานกลุ่มรวมกันทำงานไปกินขนมไป…แน่นอนว่าราคาก็สมน้ำสมเนื้อ!
จากปัญหาที่เสือน้อยพบเจอมาเองกับตัวและเพื่อนคนรอบข้างเลยก็คือ แถวนี้ไม่มีร้านพิมพ์งาน หรือถ่ายเอกสารที่ไหนใกล้ ๆเลย
อีกทั้งเครื่องปริ้นเตอร์เป็ปัญหาอีกอย่างเพราะตลับหมึกแท้มันแพงมาก พอไม่พิมพ์นานวันเข้าหัวก็ตัน พัง เสียซ่อมก็จะตามมาเป็พรวน ไม่สู้ทำในคอม แล้วมาสั่งปริ้นเอาง่ายกว่า!
ส่วนชั้นที่สอง เสือน้อยได้คิดไว้นานมากแล้วเขาอยากได้ร้านอินเทอร์เน็ตไว้ให้เฉพาะสำหรับพวกผู้หญิงเท่านั้น!
พ่อแม่หันมามองหน้าเขาอย่างมีเลศนัยรอยยิ้มจาง ๆ บนมุมปากเผยให้เห็น…ฟันสีขาวนวลของแต่ละคน
ทำเอาเด็กหนุ่มร้อนตัวโบกมือพัลวัน“ไม่ใช่แบบนั้นนะพ่อแม่ คือว่า…” เสือน้อยอธิบายต่อเขาบอกว่าตั้งใจมานานแล้วทำเป็ Lady Zone เฉพาะผู้หญิงเท่านั้น!
ใครบอกว่าผู้หญิงไม่เล่นเกม…เขาเห็นมีเยอะแยะจะตายไปแต่ว่าเวลาเข้าร้านเกม กลัวไอ้พวกผู้ชายบ้ากามทั้งหลาย ที่หื่นกามบ้างก็ชอบส่งเสียงดังโวยวาย
อีกทั้งยังใช้ดึงดูดเด็กผู้ชายให้มาเล่นชั้นสามด้วยใช้กลยุทธ์ดึงลูกค้าเข้าร้าน และสมมติว่ามีลูกค้าน้อยเขาก็จะเปลี่ยนเป็ร้านเกมธรรมดาสองชั้น
ส่วนชั้นสามและสี่คือร้านเกมของจริงแล้วแต่ลุงจะช่วยออกแบบเลย มีพวกคอมทั้งหมด
หลังจากอธิบายเสร็จก็พาลุงถิ่นไปดูสถานที่จริง…ลุงไม่ลืมที่จะเอาอุปกรณ์ต่างๆ มาวัดขนาดให้ด้วย ส่วนเสือน้อยเปิดภาพที่ค้นหาและพิมพ์ออกมาให้ลุงถิ่นดูเขาอยากได้ทำนองนี้แต่ราคาไม่แรงมาก เอาให้ชั้นหนึ่งเป็หน้าเป็ตา
พอพ่อกับแม่ได้ยินแผนธุรกิจของเสือน้อยพวกเขาก็ยิ้มปลื้มใจ เพียงแต่ว่ายังไม่แสดงอาการออกมา โดยเฉพาะแม่ชบาที่พึมพำออกมา“ไอ้เสือโง่ มันก็ฉลาดเหมือนกันนะ!”
หลังจากใช้เวลากันอยู่นาน…เสือน้อยก็มีเวลาหนึ่งอาทิตย์ในการเตรียมตัวแรงงานชั้นดีคือเพื่อนบ้านโดยรอบ และพวกนักมวยที่ว่างจากการฝึกซ้อม
ใช่ว่าทุกคนจะได้ขึ้นชกหรือขึ้นชกแล้วจะประสบความสำเร็จ จาก 100 เพียงแค่ 10คนเท่านั้นที่ประสบความสำเร็จ ดังนั้นคนพวกนี้จึงได้ผันตัวมาเป็พี่เลี้ยงหรือว่าผู้ช่วยแทน เช่นถือเป้าล่อ หรือไม่ก็ไปทำความสะอาดนวมชกมวย เบาะรองกระสอบทราย
ทว่าค่าแรงก็ไม่ได้เยอะมากส่วนใหญ่เป็เด็กในพื้นที่ทั้งนั้นอายุน้อย ั้แ่สิบกว่าขวบไปถึงยี่สิบกว่า ๆส่วนพี่พวกสามสิบกว่า ๆ มีค่าตัวแพงแล้วจึงไม่ค่อยสนใจเสือน้อยเท่าไหร่แต่พอเห็นว่าเสือน้อยจะเปิดร้านเกมก็ยินดีช่วยเหลือ