ตอนที่10 ผิดหวังอีกครา
สองวันมานี้ในใจของหวังซื่อราวกับมีไฟสุมหวังไฉถูกนางหลินหร่วนทำร้ายจนได้รับาเ็สาหัส ท่านหมอบอกว่าเ้าส่วนนั้นแปดในสิบส่วนคงใช้การมิได้แล้ว
เพราะเื่นี้ตระกูลของนางเกือบจะทุบตีนางจนตายทั้งยังขู่ว่าจากนี้จะมิยอมรับนางเป็บุตรสาวอีก
เมื่อกลับมาถึงบ้าน บ้านก็รกยิ่งนัก แต่ก่อนนี้มีนางตัวดีคอยเก็บกวาดทว่าบัดนี้นางตัวดีนั่นแยกออกไปแล้ว งานในบ้านจึงกองเต็มไปหมดมิมีผู้ใดรับผิดชอบ เสื้อผ้าถูกวางทิ้งไว้หลายวันแล้วเพราะมิมีคนซักอาหารก็มิมีคนทำ ส่วนลานบ้านก็มีแต่ขี้ไก่เต็มไปหมด
หวังซื่อเป็คนเกียจคร้านสามปีที่แต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลหลินมีหลินหร่วนคอยให้นางจิกหัวใช้งานนางจึงปฏิบัติตัวราวกับฮูหยินในตระกูลใหญ่
บัดนี้หลินหร่วนแยกออกไปแล้ว นางจึงรู้สึกมิคุ้นชินกับทุกสิ่งอย่างมองอันใดก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด นางมิเต็มใจลงมือทำ จึงทำได้เพียงออกคำสั่ง ‘หลินเหมย’ บุตรสาวของนางกับสามีเก่าเท่านั้น
“เ้ากวาดลานบ้านเยี่ยงไรของเ้ากันขี้ไก่เต็มไปหมด เ้ามองมิเห็นเยี่ยงนั้นหรือ ? ยังมีเสื้อผ้าพวกนั้นอีก เ้าซักเยี่ยงไรรอยดินโคลนถึงยังติดอยู่เต็มไปหมด เ้ารีบนำมาซักใหม่เร็วเข้า ! ”
สองวันมานี้ หลินเหมยใกล้จะทนมิไหวเต็มทีแล้วหลายปีมาแล้วที่นางมิได้ทำงานเหล่านี้ บัดนี้เมื่อต้องกลับมาทำงานอีกครา ก็ราวกับว่างานเหล่านี้จะพรากเอาชีวิตของนางไปแต่นางก็มิกล้าขัดคำสั่งท่านแม่ หลายวันมานี้ท่านแม่ของนางกำลังโมโหหากนางสร้างปัญหาในตอนนี้ ท่านแม่ต้องใช้นางเป็ที่ระบายอารมณ์เป็แน่
เมื่อมองดูมือที่แม้มิขาวแต่ก็เนียนนุ่มที่แช่อยู่ในน้ำจนเหี่ยวย่นในใจของหลินเหมยก็รู้สึกน้อยใจเป็อย่างมาก
นางกำลังก่นด่าว่าหลินหร่วนอยู่ในใจ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้นมาจากนอกประตู
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ! ”
เมื่อหลินซิ่วกลับมาถึงสถานที่ที่คุ้นเคย จึงหยุดร้องไห้ทันใดนางไถลลงจากร่างของหลินหร่วนด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็ขยับขาน้อย ๆ พุ่งเข้าไปยังลานบ้าน
ผลคือพึ่งผ่านประตูเข้าไปกลับถูกสาดน้ำเข้ามาเต็ม ๆ หลินหร่วนที่ตามมาด้านหลังถูกน้ำกระเด็นใส่จนชายเสื้อเปียกเช่นกันเสียงร้องไห้ของหลินซิ่วที่เพิ่งหยุดไปก็กลับมาดังขึ้นใหม่อีกครา
“ฮ่า ๆ พวกเ้ามาได้เยี่ยงไรกัน ? จริง ๆ เลยนะเช้ามิมา เย็นมิมา กลับมาตอนที่ข้ากำลังสาดน้ำพอดี”
ในมือของหลินเหมยมีอ่างไม้อยู่หนึ่งใบ พลางทำสีหน้าภาคภูมิใจมองไปยังหลินหร่วน
นางสารเลว อย่าคิดว่าแยกบ้านออกไปแล้วจะสบายใจได้ล่ะ!
หลินหร่วนจ้องมองนางด้วยสายตาเ็า “ทางที่ดีที่สุดเ้ารีบเช็ดตัวหลินซิ่วให้แห้ง มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้ามิเตือน”
“เหอะ ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆเพียงแค่แยกบ้านออกไป เ้าก็คิดว่าตนเองเป็คนสำคัญแล้วหรือถึงกับกล้าออกคำสั่งข้าแล้ว หากข้ามิเช็ดตัวให้นาง เ้าจะทำอันใดข้าได้กัน ? ”
หลินเหมยมิเห็นหลินหร่วนอยู่ในสายตาแม้แต่น้อยในวันที่เกิดเื่ขึ้น นางถูกส่งไปยังบ้านของท่านตา จึงมิมีโอกาสได้เห็นหลินหร่วนแสดง‘อิทธิฤทธิ์’ ทุบตีหวังไฉจนอาการสาหัส ในความเข้าใจของหลินเหมย นางมิสามารถเชื่อมโยงความรุนแรงกับหลินหร่วนผู้อ่อนแอได้เลย
“จะมิเช็ดจริงหรือ ? ” หลินหร่วนถามซ้ำอีกครา
หลินเหมยแค่นเสียงออกมาจากจมูกอย่างดูแคลน นางถืออ่างไม้ขึ้นมาแล้วหมุนตัวเดินจากไป
หางตาของหลินหร่วนกระตุกขึ้น นางก้าวเท้าออกไปแย่งอ่างไม้ในมือของหลินเหมยมาจากนั้นก็ตักน้ำสกปรกจากอ่างใบใหญ่ที่มีเสื้อผ้าเลอะดินโคลนแช่อยู่
หลินเหมยเห็นสถานการณ์เริ่มมิดี จึงเตรียมที่จะหนี
กับคนที่หลินหร่วน้าจัดการ มีหรือนางจะปล่อยให้หนีไปได้นางออกแรงที่มือ น้ำสกปรกที่ส่งกลิ่นเหม็นอ่างหนึ่งสาดเข้าไปที่หลังของหลินเหมยทำให้นางเปียกปอนไปทั้งร่าง
หลินเหมยตกตะลึงไปชั่วครู่ เพียงมินานก็ได้สติกลับมาทันใดนั้นก็พุ่งเข้าหาหลินหร่วนด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว “หลินหร่วนนางสารเลว ข้าขอแลกชีวิตกับเ้า”หลินหร่วนยกยิ้มอย่างดูถูก ในจังหวะที่หลินเหมยพุ่งเข้ามา หลินหร่วนขยับหลบอย่างคล่องแคล่วเมื่อร่างกายของหลินเหมยเสียสมดุล นางจึงพุ่งไปข้างหน้าและล้มฟาดลงกับพื้น
ลานบ้านล้วนเต็มไปด้วยดินผสมขี้ไก่ หลินเหมยที่เปียกปอนไปทั้งร่างของสกปรกเ่าั้จึงติดอยู่บนเสื้อผ้าของนางเต็มไปหมด หลินเหมยล้มลงด้วยความงุนงงจากนั้นก็เริ่มร้องไห้ออกมา
หวังซื่อที่นอนอยู่ในห้องถูกเสียงร้องนี้ทำให้ตื่นขึ้นมานางเดินบ่นไปพลางด่าไปพลาง เมื่อเห็นว่าหลินหร่วนรังแกลูกสาวของตนจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ทันใดนั้นนางจึงะโขึ้นราวกับสายฟ้า คว้าไม้กวาดที่หล่นอยู่หน้าประตูหมายจะเข้ามาตีคน
“นางเด็กนี่ เ้ากล้าตีอาเหมยของข้า เ้ามิอยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่าคิดว่าแยกบ้านออกไปแล้ว เ้าจะทำอันใดก็ได้ ข้าขอบอกเ้าเอาไว้เลยว่า หากเ้ายังอยู่ในบ้านตระกูลหลินหนึ่งวันข้าก็ยังคงเป็แม่สามีของเ้าหนึ่งวัน เ้าจะร้ายกาจเยี่ยงไรก็มิสามารถพลิกฟ้าได้”
ในระหว่างที่ด่าหวังซื่อก็ได้บุกมาถึงเบื้องหน้าหลินซิ่วตื่นใจนลืมร้องไห้ นางะโเสียงดังว่า “พี่สาว รีบหนีเร็วเข้า” หลินหร่วนยืนอยู่กับที่มิขยับมุมปากประดับไปด้วยรอยยิ้มเ็า นางดัดนิ้วจนเกิดเป็เสียงน่ากลัวออกมา
ในศีรษะของหวังซื่อปรากฏภาพหลินหร่วนจับ ‘อาหู่’ ของบ้านบุตรชายคนโตตระกูลหลินฟาดลงกับพื้นราวกับกำลังถอนหัวไชเท้า
อาหู่เป็ชายฉกรรจ์ที่สูง 5 ฉื่อ เขาถูกหลินหร่วนทำร้ายจนลงจากเตียงมิได้หลายวัน
หากตนเองถูกกระทำเช่นนั้น จะยังมีชีวิตรอดได้อยู่อีกหรือ ?
แต่จะยอมให้นางเด็กนี่ขู่เยี่ยงนั้นหรือ ?เช่นนั้นในอนาคตนางจะมีหน้ายืนหยัดอยู่ในตระกูลหลินได้เยี่ยงไร ?
ตีก็มิได้ มิตีก็หาที่ลงมิได้ หวังซื่อราวกับเครื่องจักรที่ติดขัดนางถือไม้กวาดยืนเงอะงะอยู่ในลานบ้าน
ทันใดนั้นหลินจงก็เดินเข้ามาที่ลานบ้านเมื่อเห็นหลินหร่วนกับสองพี่น้องก็ดีใจจนร้องออกมา “อาหร่วน หลินซิ่วพวกเ้ากลับมาแล้ว ! ”
หลินซิ่ววิ่งเข้าไปหาบิดา นางเกาะอยู่ที่ต้นขาแล้วเริ่มร้องไห้เสียงดัง“ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่าน ท่านไปอยู่กับพวกเราดีหรือไม่ ? ”
หลินจงพึมพำด้วยด้วยความอับอาย “หลินซิ่ว พ่อ...”
หลินหร่วนมิได้ตั้งความหวังในตัวหลินจงอยู่แล้วนางหันกลับเข้าไปยังห้องที่เ้าของร่างเดิมเคยอาศัยอยู่เตรียมนำเสื้อผ้าทั้งหมดของเ้าของร่างเดิมกลับไป
นางย้อนอดีตมาตั้งหลายวันแล้ว นางยังมิได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยแม้ว่าในโลกอนาคตการมิอาบน้ำถือเป็เื่ปกติ และนางก็คุ้นชินกับการเข้านอนทั้งที่สภาพเนื้อตัวสกปรกมอมแมมเช่นนี้แล้วทว่าบัดนี้หน้าประตูมีลำธารที่ใสสะอาด นางปารถนาที่จะะโลงไปอาบเป็อย่างมาก
ผลคือเมื่อเข้ามาในห้อง... หลินหร่วนถึงกับต้องหรี่ตาลงทันใด
นางเห็นสภาพภายในห้องเละเทะไปหมดเสื้อผ้าของเ้าของร่างเดิมและเสื้อผ้าของหลินซิ่วถูกฉีกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยโยนกระจายไปทั่วบริเวณแม้แต่ผ้าปูที่นอนก็มิเว้น นางหันหลังเดินออกมา หลินหร่วนมิรอให้หวังซื่อและคนอื่นๆ ได้ตั้งตัว นางก็ได้คว้าเสื้อผ้าที่แช่อยู่ในอ่างขึ้นมาฉีก เพียงมินานเสื้อผ้าเ่าั้ก็มีผลลัพธ์มิต่างอันใดกับเสื้อผ้าของนาง
หวังซื่อกรีดร้องโหยหวน “หยุดมือ ! ”
นั่นเป็เสื้อที่นางกับลูกสาวเพิ่งตัดเมื่อมิกี่วันก่อนเพิ่งจะใส่เพียงมิกี่ครา บัดนี้มันถูกฉีกจนกลายเป็เศษผ้า นางเจ็บใจจนนางร้องไห้ออกมา
“ท่านพี่ท่านเห็นหรือยัง หลินหร่วนนางก่อกฎบแล้ว เมื่อครู่นางมาถึงก็ทำร้ายอาเหมยบัดนี้ยังฉีกเสื้อผ้าของข้าอีก ท่านจะมองดูนางรังแกข้าเช่นนี้หรือ ? ”
หลินจงหันไปมองหลินหร่วนอย่างขอความช่วยเหลือ“อาหร่วน เ้าอย่าทำเช่นนี้เลย มารดาของเ้าเป็ผู้าุโ เหตุใดเ้าถึง...” หลินหร่วนจ้องมองเขาด้วยสายตาเ็าจากนั้นก็ก้มตัวลงอุ้มหลินซิ่วที่เปียกไปทั้งร่างขึ้นมา แล้วสาวเท้าออกจากประตูใหญ่ของบ้านตระกูลหลินด้านนอกประตูใหญ่ หลินหานได้รออยู่ตรงนี้นานแล้ว
หลินจงวิ่งตามออกมา “อาหร่วน อาหัน พวกเ้ากลับมาเถิดพวกเ้ายังเด็ก จะใช้ชีวิตต่อไปได้เยี่ยงไร ? ”
หลินหานหันหน้ากลับมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน“กลับมาคอยรับใช้เมียใหม่กับลูกเลี้ยงของท่านน่ะหรือ กลับมาให้พวกนางเหยียดหยามรังแกน่ะหรือ? ”
หลินจงเอ่ยอันใดมิออก “ข้ามิได้หมายความเช่นนั้นอาหาน ข้า...”
หลินหร่วนเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของหลินซิ่ว จากนั้นก็กล่าวกับหลินจงว่า“ในเมื่อปกป้องบุตรของตนเองมิได้ ก็อย่างได้ยึดพวกเขาเอาไว้ข้างกายเลย ท่านปล่อยให้พวกเขาถูกด่าทอถูกทำร้าย หากิญญาท่านแม่ของหลินหานกับหลินซิ่วที่อยู่บน์ทราบ นางคงรู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นตนเองเสี่ยงชีวิตคลอดเด็กสองคนนี้ออกมา”
เมื่อหลินจงได้ยินดังนั้นใบหน้าของเขาซีดเผือดขึ้นมาทันใด บัดนี้เขากำลังโทษตนเองอย่างหนัก
1 หนึ่งฉื่อ= 10 นิ้ว
15K
