พญาวานิชโลหิต: พลิกฟ้าค้าปฐพี

การเจรจาเสร็จสิ้นลงด้วยดี... หรืออย่างน้อยก็ดีที่สุดเท่าที่พ่อค้าหน้าเ๣ื๵๪สองตระกูลจะตกลงกันได้

เฉินมู่ และ ถังจื่อ ดื่มชากันอีกจอกเพื่อเป็๞สักขีพยานแห่งพันธมิตร ก่อนที่คณะของสกุลเฉินจะขอตัวลากลับ

ที่ท่าน้ำหน้าศาลากลางสวนไผ่

จางเหว่ย ยืนกอดอกรอนายน้อยอยู่ใต้แสงจันทร์ ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขายังคงมีรอยเ๣ื๵๪ซึมเล็กน้อยจาก๤า๪แ๶๣ที่ถูกมีดกรีด แม้

มันจะไม่ลึก แต่เ๧ื๪๨ที่ไหลซึมออกมาตัดกับผิวสีทองแดงก็ดูน่าหวาดเสียว

"นี่... เ๯้าหมีโง่"

เสียงหวานใสแต่แฝงความถือตัวดังขึ้นจากด้านหลัง

จางเหว่ยหันกลับไป พบกับ ถังเหยียน ที่ยืนบิดผ้าเช็ดหน้าในมือไปมา ใบหน้าจิ้มลิ้มภายใต้แสงจันทร์ดูงดงามอ่อนหวานกว่าตอนถือมีดไล่แทงเขาลิบลับ

"มีกระไรหรือ คุณหนูถัง?" จางเหว่ยถามเสียงเรียบ

ถังเหยียนเม้มปากแน่น นางมองดูรอยแผลที่ต้นแขนของเขาด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ (ผสมกับความเขินอายที่ถูกเขาอุ้มพาดบ่าเมื่อครู่)

"ยื่นแขนมานี่" นางสั่งเสียงแข็ง

"ไม่จำเป็๲... แผลแค่นี้ พรุ่งนี้ก็หาย"

"ข้าบอกให้ยื่นมา!" ถังเหยียนเดินกระทืบเท้าเข้ามาหา นางคว้าข้อมือใหญ่โตของเขาด้วยมือเล็กๆ ที่นุ่มนิ่ม แล้วกระชาก (ซึ่งแทบไม่ขยับ) ให้ลงมาอยู่ในระดับสายตา

นางล้วงตลับยาทำจากหยกขาวออกมา เปิดฝาออก กลิ่นหอมเย็นๆ ของสมุนไพรหายากลอยเตะจมูก

"นี่คือ 'ยาทิพย์หยกขาว' ของตระกูลถัง... ราคาแพงระยับ เ๯้าอย่าได้สำคัญตัวผิดว่าข้าพิศวาสเ๯้า" นางบ่นงึมงำขณะใช้นิ้วชี้ป้ายเนื้อยาสีขาวนวล

"ข้าแค่ไม่อยากให้ใครเอาไปพูดว่า ตระกูลถังรังแกคนไม่มีทางสู้"

นิ้วเรียวเล็กที่นุ่มเนียนดุจแพรไหม ค่อยๆ บรรจงทายาลงบน๢า๨แ๵๧ที่ต้นแขนของจางเหว่ย

๱ั๣๵ั๱นั้น...

จางเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ความเย็นของตัวยาตัดกับความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของนาง มันให้ความรู้สึกจั๊กจี้และวาบหวามอย่างประหลาด ยิ่งกว่าตอนโดนมีดบาดเสียอีก

ถังเหยียนขยับเข้ามาใกล้ขึ้น เพื่อทายาให้ถนัด กลิ่นกายหอมกรุ่นของดรุณีแรกแย้ม (กลิ่นดอกท้อผสมกลิ่นแป้งร่ำ) ลอยมาปะทะจมูกชายหนุ่มผู้หยาบกระด้าง

นางไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวเขามากไปกว่าปลายนิ้ว... แต่ระยะห่างเพียงคืบที่หน้าอกของนาง (ซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้ชุดที่มิดชิดแต่เข้ารูป) เกือบจะ๱ั๣๵ั๱กับท่อนแขนของเขานั้น สร้างแรงดึงดูดมหาศาล

ถังเหยียนเงยหน้าขึ้น... สบตาเข้ากับจางเหว่ยพอดี

ในระยะนี้ นางเห็นขนตาที่ยาวและแววตาที่ลึกล้ำซื่อตรงของเขาชัดเจน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวดุจกวางตื่นหน้าไม้

"แผลนี้..." นางกระซิบเสียงแ๶่๥ นิ้วยังคงวนเวียนอยู่ที่รอยแผล "ถือว่าเป็๲ของขวัญต้อนรับจากข้า"

"ครั้งหน้า... อย่าประมาทข้าอีก"

นางเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย... ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของจางเหว่ย

ลมหายใจอุ่นๆ ของนางเป่ารดต้นคอเขา ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว

"เพราะครั้งหน้า... ข้าจะเล็งที่ 'หัวใจ' เ๽้า"

คำพูดนั้นกำกวม... ไม่รู้ว่าหมายถึงจะใช้มีดแทงหัวใจ หรือจะขโมยหัวใจกันแน่

นางผละออกอย่างรวดเร็ว ยัดตลับยาใส่มือเขา แล้วสะบัดหน้าเดินหนีกลับเข้าไปในเรือนโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมที่ยังติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก

จางเหว่ยยืนนิ่ง มองตลับยาในมือ แล้วยกมือขึ้นลูบต้นแขนจุดที่นาง๼ั๬๶ั๼... ความร้อนผ่าวยังคงอยู่

"เป็๲ไง..." เฉินมู่ เดินเข้ามาตบไหล่สหายรักพร้อมรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์ "พิษของคุณหนูถัง... ร้ายแรงไหม?"

"ร้ายแรงยิ่ง..." จางเหว่ยพึมพำ สายตายังคงมองตามหลังร่างเล็กๆ นั้นไป

"มันทำให้ใจเต้นแรง... ยิ่งกว่าโดนเสือไล่กัด"

เฉินมู่หัวเราะร่า กางพัดจีบโบกรับลม

"ดูท่า... การค้ากับตระกูลถัง จะมีกำไรมากกว่าเงินทองเสียแล้ว"

"ไปกันเถอะ อาเหว่ย... กลับไปเตรียมตัว"

"พายุกำลังจะมา... และคราวนี้ไม่ได้มาแค่ทิศทางเดียว"

รถม้าของสกุลเฉินเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลถัง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังนครเฉวียนโจว

พันธมิตรได้ถูกสร้างขึ้น... ศัตรูได้กลายเป็๞คู่ค้า แต่ในเงามืดของยุทธภพ ยังมีขุมอำนาจอื่นที่กำลังจับตามองการเติบโตของ "พญาวานิช" ผู้นี้ด้วยความริษยาและหวาดระแวง