แวมไพร์คลั่งรักเมีย

ตอนที่3 แวมไพร์คลั่งรักเมีย
แรงกระตุ้นใคร่อยาก18+
เสียงครางลั่นขนาดนี้ดังมาสักพักแล้ว ชายแก่เอ็ดเวิร์ดยืนฟังมามาหลายชั่วโมงและยังจะฟังต่อไป
"คุณฟราน...เอาอีก...อ๊ะ อื้ออ!" แอมม่ามีใบหน้าเธอที่ชีดเผือก เพราะถูกดูดเลือดไปจากตัวไปมาก ทว่าเธอกลับมัวเมาคลั่งในท่อนเอ็นของชายหนุ่น เธอติดใจต้องการมากกว่านี้ เดินหน้าเข้าหาแวมไพร์หนุ่มตลอด จนตอนนี้เธอได้นั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาและโยกสะโพกบดคลึงลงมาไม่พัก ร่องสวาทถูไถแก่นกายที่ตั้งตระหง่านแข็งตลอดเวลา
"สาวน้อย เธอมีพลังเยอะจริงๆ เสร็จไปตั้งหลายครั้งยังกระหายอีกได้สิเริ่มกันอีกครั้ง" จับแก่นกายสอดเข้าไปใหม่ และกดตัวเธอลงมาสีหน้าเซ็กซี่ของเธอทำให้เขาอยากสนุกกว่านี้ แม้จะปลดปล่อยไปเพียงสองครั้งเท่านั้นก็ตาม แต่เธอเสร็จไปหลายรอบจนน้ำคาวกามเธอเปื้อนตัวเขาไปหมด...
สายตาแดงก่ำมองรอยฟันที่ตัวเองกัดลงไปแล้วก็ยิ่งสนุกขึ้นกว่าเดิมกัดซ้ำลงไปจับสะโพกเธอกดให้ลึกสวนกระแทกสอดแทรกเข้าไปใหม่ย้ำๆ ซ้ำๆ จนมดลูกของเธอจะทะลุเอา
จ๊าบจ๊าบจ๊าบ!!
ตั่บตั่บตั่บ!! เสียงเนื้อกระทบกันสั่นสะท้าน เสียงครางพร้อมเสียงคำรามกึกก้องในห้องแห่งนี้ เสียงหอบหายใจถี่ๆ หน้าอกฟ้อนฟัดกันไปมาเซ็กซี่เย้ายวนอารมณ์เพศให้ทั้งคู่หลงมัวเมาในกามอารมณ์ราคะและตัณหาจนหลงลืมวันเวลาในรอบสุดท้ายร่างบางหมดสติไปที่เดียว..ฟรานแวมไพร์หนุ่มก็ปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกเสียวออกมาจนหมด
เหลือบมองเห็นหญิงสาวหมดสติไปใบหน้าชีดเขาก็เรียกหาตาแก่เอ็ดเวิร์ดมาดูแลเธอทันที คราบเลือดที่ไหลที่มุมปากนั้นมันยังหอมหวานจนเขานั้นอยากจะลิ้มลองในตัวของเธออีกครั้ง...
"จัดการดูแลเธอด้วย" ปลายลิ้นสากตวัดเลียตรงรอยฝันที่เขากัดลงที่คอร่างบางด้วยความกระหาย ยิ้มอย่างพึงพอใจในรสชาติเลือดของเธอ ชายชราเอ็ดเวิร์ดทำตามคำสั่งของเจ้านายดูแลรักษาแผลของหญิงสาวรวมถึงอาการของเธอด้วยเช็ดทำความสะอาดทุกอย่างให้ดีพร้อมกับฉีดยาให้เธอไปด้วย...และจากนั้นเวลาผ่านไปถึงสี่วัน ร่างบางจึงได้ฟื้นขึ้นมา ร่างกายที่ได้พักผ่อน กลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างว่ามันเกิดอะไรขชึ้นกันแน่..
แต่ร่างกายยามนี้รู้สึกเมื่อยปวดตามเนื้อตามตัวเธอขยับตัวบิดขี้เกียจแล้วค่อยๆ พาตัวเองลงจากเตียงสวมใส่ชุดนอนสีขาวที่ไร้ซึ่งชุดชั้นใน..
สายลมพัดผ่านพริ้วไหวผ่านผ้าม่านสีฟ้าทำให้เธอก้าวเดินเข้าไปใกล้ริมหน้าต่างเพื่อรับลมและอากาศที่บริสุทธิ์ในยามเช้า สายตาเรียวสวยมองเห็นดอกไม้ที่เบ่งบานมากกว่าเดิม เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนและชื่นชมดอกไม้สักพักใหญ่ๆ จึงเดินกลับเข้าไปในห้อง ลงแช่ตัวในอ่างน้ำอุ่นๆ ..
ก่อนจะลงมาจากชั้นบน และมองหาชายแก่เอ็ดเวิร์ด เขาจะสั่งงานอะไรเธอหรือเปล่าเธอจำได้เพียงแค่ว่า ยกอาหารไปให้กับชายคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวก็เทพบุตรและจากนั้นเธอก็จดจำอะไรไม่ได้อีกเลย..
"คุณตื่นแล้ว"คำทักทายของชายแก่คนนั้นดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้เธอหันกลับไปมองทันที..
"อรุณสวัสดิ์"เธอทักทายเป็นมิตรที่ดีกับเขา หวังทำความรู้จักกันเอาไว้เมื่อเธอทำงานที่นี้อีกหลายเดือน
"อรุณสวัสดิ์ เธอคงหิวแล้วสิที่ห้องครัวมีอาหารไปหากินได้เลย"พูดจบชายแก่เอ็ดเวิร์ดก็เดินจากไปหญิงสาวจึงได้เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหาอะไรกินลองท้อง
ระหว่างที่กินอยู่นั้นเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรจับจ้องมองเธออยู่ แต่พอเธอหันหลังกลับไปมองดันไม่พบเจออะไรหรือว่าเธอจะคิดมากไปเองจึงสลัดความคิดออกไป
เวลาต่อมาไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดีจึงออกไปเดินเล่นในสวนที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์แสงแดดสาดส่องเข้าไปไม่ถึง..แอมม่าเดินชื่นชมไปเรื่อยๆ จนเห็นเข้าชายตัวสูง ในชุดคลุมตัวยาวสีดำ
"ขอโทษนะคะคุณคือใคร "ร่างเรียวหันซ้ายหันขวาก็ไม่เห็นใครเธอจึงจะเอ่ยถามชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอที่ได้ยืนหันหลังในตอนนี้
"ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่าฉันเป็นใคร แต่เธอคงจำไม่ได้ "เขาพูดพร้อมกับหันกลับมามองเธอในเวลานี้แววตาที่หันมาสบสายตามองกันนั้นทำเอาร่างกายเธอรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีราวกับจดจำบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับตัวของผู้ชายคนนี้ได้เป็นภาษากายแทน
" คุณคือใคร" แม้จะกลัวมากเพียงใด แต่ว่าเธอนั้นก็ยังอยากรู้ว่าเขาคือใครกันแน่ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้
"ฉันเคยบอกไปแล้วว่าชื่ออะไร เธอจำไม่ได้หรือไง ว่าฉันคือเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้" แอมม่าเข้าใจทันทีว่าเขาคงเป็นเจ้านายของเธอร่างบางจึงยิ้มทักทายตามมารยาทเท่านั้นทว่าเขากลับขยับตัวได้รวดเร็วมากจนมาถึงตัวของเธอในตอนนี้เลย การเคลื่อนไหวของเขานั้นเหมือนมิใช่คนปกติไปที่จะทำกัน
แอมม่า พูดไม่ออกด้วยความตื่นตระหนกตกใจนั้นทำให้เธอ ควบคุมตัวเองไม่อยู่ แรงดึงดูดจากชายตรงหน้าทำเอาเธอเสียความเป็นตัวเองแทน
พรึ่บบ
มือหนาโอบเอวบางร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขนของเขารวดเร็วจนแอมม่าตั้งตัวไม่ทัน หัวใจของเธอเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ มันรัวเร็วจนจะหยุดหายใจ
"คะ..คุณ..จะทำอะไร" เปล่งเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก เอ่ยถามชายที่เข้ามาถึงเนื้อถึงตัวเธอขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้เป็นไรกัน
"จุ๊บบ!!"
"อื้อออ...อื้ออ!!" มือน้อยๆ ทุบลงที่ร่างใหญ่ แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านอะไร เหมือนกายเขาเป็นหินก้อนใหญ่ขยับเคลื่อนย้ายไม่ได้
จูบแสนนุ่มนวลปลายลิ้นสอดเข้าในโพรงปาก ไล่ตอนกวาดหยอกเย้ากับลิ้นเรียวเล็กที่พยายามจะหลบหนีแต่คงจะหนีไม่พ้น
"อื้อ..อ๊า!" เธอเหมือนถูกดูดพลังไป ร่างกายอ่อนระทวยขายืนไม่ไหวอ่อนปลวกเปียกไปหมด บัดนี้ลิ้นสากตวัดไล่ตอนจนเธอหนีไม่รอด สอดปลายลิ้นพัวพันแลกลิ้นกันไปมาฉ่ำ เกิดเสียงน่าละอายแววดังตลอด
จ๊วบๆๆๆ!!
มันดังขึ้นเรื่อยๆ เธอจะไม่ไหวทำไมเขาถึงได้กลืนกินทั้งตัวและจิตใจเธอด้วย ตอนนี้กายเป็นนายใจเธอเป็นเหมือนทาสกามร่างใหญ่ไปเสียแล้ว เพียงจูบเท่านั้นเหตุผลกลใดทำไมร่องสวาทจึงได้เปียกชื้นแฉะเพียงนี้นะ..
แขนแกร่งอุ้มตัวเธอลอยขึ้นมาเรียวขาเกี่ยวตวัดอย่างอัตโนมัติ ร่างกายเธอตอบสนองชายผู้นี้ เป็นเหมือนดั่งต้องมนต์สะกดจิตใจไม่ว่าเขาจะทำเช่นไรในกายเธอกลับไม่ปฏิเสธเลยแม้สักครั้งเดียว
"กลิ่นตัวเธอหอมมากสาวน้อย" น้ำเสียงของเขาทุ้มสะกดจิตใจของเธอให้หวั่นไหว ร่องรักระริกรอเขาเข้ามาสำรวจ
"คุณคือใคร ทำไมฉันถึงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ค่ะ" หลังขยับจากรสจูบของเขาและตัวของแอมม่าถามด้วยความสงสัยว่าเธอถูกสิ่งใดควบคุมอยู่
"ฟราน เธอเรียกฉันด้วยชื่อนี้สาวน้อย" ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ริมฝีปากอมชมพูของเธอนิ้วโป้งเขี่ยรอบๆ กลีบปากนุ่มอวบน่าดูดอยากสนุกกว่านี้จึงได้นิ้วโป้งเข้าปากเธอทำราวกับว่านิ้วนี้คือแคนดี้แสนหวานแอมม่าอ้าปากรอรับอย่างรู้งาน ดูดเลียเหมือนไอศกรีมชิ้นโปรดและดวงตาที่จ้องมองสบสายตากันและกัน ขณะที่ปากเธอยังดูดดื่มเลียต่อไป
"อยากได้อะไรที่เป็นแท่งกว่านี้อีกไหม" แววตาแวมไพร์หนุ่ม มันเต็มไปด้วยการการกระหายเลือดในกายเธอ เขาอยากจะฝังเขี้ยวคมปักลงคอขาวระหงส์ของเธอเหลือเกิน ลมหายใจแรงถี่ของเขาทำให้เธอมีแรงกระตุ้นหนักหน่วง พยักหน้ารับด้วยความยินดี ที่จะนำสิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วเข้าที่ปากเธอ..
จ๊วบๆ
แผล๊บๆๆ!!
"สาวน้อย ทำอย่างอื่นด้วยกันสิ" ดวงตาเยิ้มฉ่ำของทั้งคู่ มองกันแบบรู้ใจต่อจากนี้มันจะเป็นแบบไหน ต่างไม่มีใครหลบหนีความร้อนแรงในกายกระโจนเข้าหากันราวสัตว์ป่ากระหาย เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์