วันนี้ตระกูลจิ่งดูวุ่นวายเป็พิเศษโดยเฉพาะเรือนคุณหนูจิ่งรั่ว คุณหนูรองตระกูลจิ่งที่มีคนเข้าออกไปมาไม่ขาดสาย
"ไม่สวย ข้าไม่ชอบ ไปเอามาใหม่"
เสียงแหลมเล็กพูดขึ้นด้วยความเอาแต่ใจ จิ่งรั่วเป็บุตรสาวคนรองของนายท่านจิ่งที่เกิดจากอนุภรรยา แต่เมื่อฮูหยินจิ่งตายไปก่อนวัยอันควรนางจึงได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็ฮูหยินของเรือนแทน
"หากเ้ายังเอาแต่ใจแบบนี้ แม่จะยกผ้าที่เ้าไม่ชอบให้อันอันทั้งหมดเลยนะ"
เสียงหวาน ๆ ดังมาจากประตูเรือน จิ่งรั่วหันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะคำนับทักทายฮูหยินจิ่งมารดาของตนอย่างน่ารัก
"ไม่ได้นะเ้าคะท่านแม่ ข้าไม่อยากให้นางเด่นกว่าข้า ในงานชมบุปผาที่ฮองเฮาและกุ๊ยเฟยทรงจัด ข้าจะต้องเด่นที่สุด"
"เช่นนั้นเ้าจะต้องเลือกแล้วล่ะ มิเช่นนั้นท่านพ่อของเ้าคงจะไม่พอใจอย่างแน่นอน"
จิ่งรั่วยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ให้แก่มารดาของตน
"ท่านพ่อคงจะมิโกรธลูกหรอกเ้าค่ะหากทราบเื่พี่หญิงใหญ่ เพราะเื่ของพี่หญิงใหญ่นั้นน่าโมโหยิ่งกว่าเ้าค่ะ"
"อันอันทำอันใดกันหรือ"
จิ่งรั่วกระซิบกระซาบบางอย่างแก่มารดาของตน หญิงมากอายุเอามือทาบอกอย่างใ
"รั่วเอ๋อ ทำไมเ้าถึงกล้าทำเื่เช่นนี้ได้ เ้ายังเป็หญิงสาวที่มิได้ออกเรือน เื่แบบนี้มัน..."
"แต่ลูกก็ทำไปแล้ว ท่านแม่อย่าได้เป็ห่วงไป เื่นี้ไม่มีใครรู้นอกจากท่านแม่กับข้าแน่นอน ตอนนี้เรารีบไปเรือนนางกันเถอะเ้าค่ะ ข้าอยากเห็นนางถูกลงโทษแล้ว"
หญิงสาวที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นรีบดึงแขนมารดาของตนอย่างรวดเร็ว ขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ของจวนนั้นเสนาบดีจิ่งได้ออกมาเดินดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นพอดี
"นั่นเ้าจะไปไหนกันรั่วเอ๋อ เื่คัดเลือกผ้าของเ้าเสร็จแล้วหรือเห็นผู้คนเดินเข้าออกเป็ว่าเล่น เ้าทำแบบนี้ผู้คนจะมองตระกูลเราอย่างไร"
น้ำเสียงที่ดุดันเป็เอกลักษณ์ทำให้ความกระตือรือร้นของจิ่งรั่วหายไปหลายส่วน หญิงสาวยืนหลบอยู่หลังมารดาของตนก่อนจะคำนับบิดาที่ยืนอยู่ไม่ไกล
"คำนับท่านพ่อ ลูกกำลังจะพาท่านแม่ไปหาพี่หญิงใหญ่เพื่อให้ท่านแม่ช่วยพี่หญิงใหญ่เลือกผ้าสำหรับไปงานชมบุปผาเ้าค่ะ"
แม้จิ่งรั่วจะกลัวบิดาอยู่หลายส่วน แต่นางมีมารดาคอยให้ท้ายมีหรือที่บิดาของนางจะทำอะไรนางได้ ทุกครั้งที่ได้ของมานางจะได้เลือกเป็คนแรกเสมอ แม้บิดาของนางจะชื่นชมจิ่งอันบุตรสาวคนโตของเรือนที่เก่งงานบ้านงานเรือนทุกอย่างแม้แต่นางก็ยังไม่สามารถเทียบจิ่งอันได้จึงเป็เหตุให้นางไม่ชอบจิ่งอัน แม้พี่น้องชายหญิงล้วนแล้วแต่ชอบจิ่งอันกันทุกคนก็ตามแต่นางยังคงจงเกลียดจงชังจิ่งอันตลอดมา
"เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน ข้ามีเื่ต้องคุยกับนางอยู่พอดี"
ทั้งสามเดินไปยังเรือนของจิ่งอันที่แม้จะไม่งดงามเท่าเรือนของจิ่งรั่วแต่ก็ดูโดดเด่นและเรียบหรูจนแม้แต่เสนาบดีจิ่งเองอดชื่นชมในใจไม่ได้ 'แม้นางจะไม่มีมารดาคอยเคียงข้างและเอาใจดั่งเช่นคนอื่น ๆ แต่นางกลับวางตัวและทำตัวให้ทุกคนเคารพได้เป็อย่างดี สมกับเป็ลูกของเ้าจริง ๆ หากเ้ายังมีชีวิตอยู่และเห็นลูกของเราในตอนนี้ เ้าคงจะอดปลื้มใจในตัวนางไม่ได้'
"คุณหนูของเ้าอยู่ไหน ท่านพ่อและท่านแม่อยากพบ"
จิ่งรั่วเอ่ยอย่างใช้อำนาจกับหญิงรับใช้ของจิ่งอัน หญิงรับใช้แม้จะรู้ดีว่าเมื่อวานนี้เป็จิ่งรั่วที่ใช้ให้จิ่งอันออกไปซื้อของให้นาง แล้วคุณหนูของนางได้หายไปจนตอนนี้ยังไม่กลับมา แต่นางกลับไม่สามารถพูดอะไรได้ เพราะหากนางพูดออกไปแม้เพียงสักคำชีวิตของนางคงจบสิ้นลงอย่างแน่นอน
"เรียนนายท่าน ฮูหยิน คุณหนูจิ่งอันไม่ค่อยสบายเ้าค่ะ ตอนนี้นอนพักผ่อนอยู่จคงไม่สามารถออกมาได้"
"พี่หญิงใหญ่ไม่สบายหรือ เมื่อวานข้ายังเห็นนางดี ๆ อยู่เลย"
"หลังจากที่คุณหนูใหญ่เก็บดอกบัวกลางสระให้คุณหนูจิ่งรั่วแล้ว คุณหนูกลับมาก็เริ่มไอและตัวร้อนเ้าค่ะ"
"จริงหรือเปล่ารั่วเอ๋อ"
สายตาที่เค้นหาความจริงของเสนาบดีจิ่งทำให้จิ่งรั่วเสียวสันหลังอยู่ไม่น้อย 'เื่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เื่เพียงเท่านี้มาขัดขวางคงไม่ได้ เพราะไม่มีเื่ใดที่จะทำให้ท่านพ่อโกรธได้เท่าเื่ของพี่หญิงใหญ่ที่หายไปทั้งคืนอย่างแน่นอน'
"จะ เ้าค่ะ"
หญิงสาวก้มหน้าลงตอบเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองหญิงรับใช้ของจิ่งอันด้วยแววตาอาฆาต
"แต่ท่านพ่อเ้าคะ เมื่อวานลูกได้ยินบ่าวรับใช้บอกว่าพี่หญิงใหญ่แอบนัดพบผู้ชายมาพบที่ประตูเล็กหลังจวนนะเ้าคะ ก่อนที่พวกเขาจะเห็นนางหายออกไปด้วยกันตอนหัวค่ำ"
"มีเื่เช่นนี้ด้วยหรือ"
"เ้าค่ะท่านพ่อ หากเื่นี้ไม่มีมูลความจริงลูกคงไม่กล้าบอกท่านพ่ออย่างแน่นอน เื่นี้สำคัญเกี่ยวกับหน้าตาของตระกูลเชียวนะเ้าคะ"
เมื่อเห็นเสนาบดีจิ่งนิ่งไป หญิงสาวจึงได้โอกาสผลักบ่าวรับใช้ของจิ่งอันที่ยืนบังประตูอยู่เพื่อจะเปิดประตูออกมา แต่ยังมิทันทีหญิงสาวจะได้เปิดประตู ประตูกลับเปิดออกทำให้หญิงสาวล้มหน้าคะมำอยู่ตรงนั้น
"คำนับท่านพ่อ คำนับอนุเซิ่ง"
จิ่งอันแต่งกายด้วยชุดขาวดูบอบบางราวกับว่าเมื่อต้องลมแล้วนางคงจะปลิดไปตามสายลม เสนาบดีจิ่งมองบุตรสาวอย่างถี่ถ้วนด้วยแววตาอ่อนโยนก่อนจะหันไปมองจิ่งรั่วด้วยแววตาตำหนิ
"ลูกขออภัยที่ออกมาต้อนรับช้า ลูกเผลอหลับไปแต่พอลูกได้ยินเสียงน้องรองลูกจึงรีบแต่งกายออกมาต้อนรับในทันที ไม่ทราบท่านพ่อมาหาลูกมีเื่อันใดหรือไม่เ้าคะ"
"นัง"
สายตาดุดันหันไปทางจิ่งรั่วที่เรียกจิ่งอันว่านังในทันที หญิงสาวรีบลุกขึ้นหลบสายตานั้นดูของเสนาบดีจิ่ง
"พี่หญิงใหญ่ ท่านอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ"
จิ่งอันเดินไปหาจิ่งรั่วก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเ็า
"แล้วเ้าจะให้ข้าไปที่ใดกัน"
เมื่อพูดจบมืออันบอบบางของจิ่งอันฟาดลงบนใบหน้าอันขาวนวลของจิ่งรั่วในทันที
"เ้าตบข้าทำไม"
"กฎของตระกูลจิ่งเ้าลืมไปแล้วหรือ หากมีการใส่ร้ายพี่น้องหรือคนในตระกูลให้เสื่อมเสีย ทำโทษโดยการตบหน้า 10 ทีและขัดปากมันจนกว่าจะสำนึก เื่นี้อย่าบอกนะว่าเ้าลืมไปแล้ว เื่ที่เ้าแจ้งแก่ท่านพ่อนั้นเ้ามีหลักฐานแน่ชัดแล้วหรือถึงได้แจ้งแก่ท่านพ่อ แต่ทุกคำที่เ้าพูดเ้ากลับให้น้ำหนักดั่งตัวเ้าอยู่ในเหตุการณ์เสียเอง เช่นนี้แล้วเ้ามิควรถูกลงโทษหรือ"
จิ่งอันเอียงคอถามจิ่งรั่วอย่างสงสัย เสนาบดีจิ่งมองบุตรสาวด้วยแววตาชื่นชมในทันที 'ไม่น่าเชื่อว่าอันอันลูกของเราจะงดงามได้เ้าและนิสัยได้ข้า ช่างดีเสียจริง ๆ' ฮูหยินจิ่งรีบเดินเข้าไปขวางหน้าจิ่งอัน
"คุณหนูใหญ่ เื่นี้จิ่งรั่วมิได้ตั้งใจ นางเพียงพูดเล่นเท่านั้น ถือว่าเห็นแก่ข้าให้เื่นี้แล้ว ๆ กันไปเถอะนะ"
"อนุเซิ่ง หากเื่นี้เกิดกับบุตรสาวท่าน ท่านจะพูดเช่นนี้หรือไม่"
"..."
ฮูหยินจิ่งมิสามารถตอบคำถามของจิ่งอันได้ จึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ระหว่างบุตรสาวของตนและจิ่งอัน
"กฎของตระกูลเป็เื่ที่ทุกคนที่อยู่ในตระกูลต้องจำได้ขึ้นใจ เช่นนี้แล้วเด็ก ๆ ที่เหลืออีก 9 ทีจัดการให้เรียบร้อย หลังจากนี้ให้คุณหนูจิ่งรั่วให้กลับไปคัดกฎของตระกูลร้อยจบ หากไม่เสร็จไม่ต้องออกมาจากเรือน"
"แต่ท่านพ่อ นี่ใกล้วันชมบุปผาแล้วนะเ้าคะ"
"เช่นนั้นเ้าก็ควรที่จะรีบกลับไปคัดกฎของตระกูลซะ"
เป็ที่รู้กันดีว่าท่านเสนาบดีจิ่งนั้นเป็คนซื่อตรง ไม่ว่ากับใคร แม้แต่คนในครอบครัวถูกผิดว่ากันไปตามตรง ชายมากอายุหันมองมาทางจิ่งอัน
"อันอัน เ้าพ้นวัยปักปิ่นมาแล้ว อีกไม่นานเ้าคงจะต้องออกเรือนไป เช่นนั้นแล้วพ่อจะให้กุญแจสินเดิมมารดาแก่เ้า ให้เ้าเรียนรู้ที่จะดูแลมัน ไม่ว่ามันจะมันเติบโตหรือล้มเหลว นั่นก็ขึ้นอยู่กับเ้า"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
ฮูหยินจิ่งยืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ 'ข้าหวังจะได้เสพสุขอย่างสบายบนกองเงินของพวกมัน แต่ท่านกลับคืนให้พวกมันง่าย ๆ นี่ท่านยังเห็นข้าเป็เมียอยู่หรือไม่'
"ท่านพี่ อันอันยังไม่ประสานัก ให้เก็บกุญแจไว้ที่ข้าแล้วให้ข้าเป็คนสอนนางถึงเื่พวกนี้ดีหรือไม่เ้าคะ"
"หากอนุเซิ่งพูดเช่นนี้ เกรงว่าผู้คนจะพูดเอาได้ว่าท่าน้าฮุบสินเดิมของบุตรสาวคนโตตระกูลจิ่งได้นะเ้าคะ เดิมทีสตรีที่พ้นวัยปักปิ่นมักจะมีมารดาคอยสอนเื่พวกนี้ แต่ตัวข้านั้นมารดาได้สอนข้าั้แ่ก่อนที่ท่านจะจากไป ตอนนี้จึงถือได้ว่าเป็การลงมือทำจริงตามที่ท่านแม่ข้า ฮูหยินจิ่งที่เป็ภรรยาเอกได้สอนไว้"
"ชะ เช่นนั้นก็ตามใจ"
แม้จะไม่พอใจกับคำพูดของจิ่งอันแต่เมื่อเสนาบดีเอ่ยให้คืนกุญแจสินเดิมให้จิ่งอันเช่นนี้หญิงมากอายุก็ยากที่จะรั้งกุญแจไว้กับตน อีกทั้งยังถูกจิ่งอันตอกกลับเช่นนี้แล้วนางจึงได้แต่ฝืนใจทำตามแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม
332
