ตอนที่ 3: เหยื่อ หรือ นักล่า
ลมเย็นพัดผ่านถนนร้าง
เศษกระจกแตกกระจายสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กระพริบไม่เป็จังหวะ
คิรันยืนอยู่กลางถนน
ร่างกายยังเจ็บทุกการเคลื่อนไหว
แต่สายตาของเขา…นิ่งสนิท
[23:12:47]
เวลายังคงนับถอยหลัง
เสียงคำรามดังมาจากตรอกด้านหน้า
ต่ำ หนัก และผิดธรรมชาติ
“ระดับต่ำ…”
เขาพึมพำ
ถึงจะไม่มีพลังเหมือนเดิม
แต่ประสบการณ์ยังอยู่
เขาก้าวเข้าไปในตรอก
เงามืดปกคลุมพื้นที่แคบๆ
และที่ปลายทาง—
สัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายหมาป่า
แต่ิัเหมือนโลหะบิดเบี้ยว
ดวงตาเรืองแสงสีเหลือง
มันหันมามอง
แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
เร็ว
เร็วเกินกว่าร่างกายปัจจุบันของเขาจะรับไหว
คิรันขยับตัวหลบ—ช้าไปครึ่งจังหวะ
กรงเล็บเฉียดแขน
เืกระเซ็น
เขาถอยหลังทันที
หายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
“…แย่กว่าที่คิด”
ถ้าเป็เมื่อก่อน
เขาคงฆ่ามันได้ในพริบตา
แต่ตอนนี้—
เขาอาจตายได้จากการพลาดแค่ครั้งเดียว
สัตว์ร้ายคำรามอีกครั้ง
เตรียมพุ่งเข้ามา
คิรันมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ตรอกแคบ
กำแพงสูง
ทางหนีมีแค่ด้านหลัง
“งั้นก็…”
เขากำมือแน่น
แล้วจงใจ “ไม่หลบ”
สัตว์ร้ายพุ่งเข้ามาเต็มแรง
กรงเล็บฟาดใส่ลำตัว—
ฉึก!
เืสาด
แรงกระแทกทำให้ร่างของเขากระแทกกำแพง
ความเจ็บแล่นไปทั่วร่าง
สายตาพร่าเล็กน้อย
แต่ในวินาทีนั้น—
[ตรงตามเงื่อนไข: ภาวะวิกิฤต]
[เปิดใช้งานสกิลติดตัว “ผู้รอดชีวิต” เปิดใช้งาน]
โลก…ช้าลง
เสียงทุกอย่างหายไป
การเคลื่อนไหวของสัตว์ร้ายชัดเจนขึ้นราวกับภาพสโลว์โมชั่น
“เจอแล้ว…”
คิรันยิ้ม
เขาขยับตัวเล็กน้อย
หลบเขี้ยวที่กำลังจะปิดลงใส่คอ
แล้วคว้าชิ้นเหล็กแหลมจากพื้น
แทง—
ตรงเข้าที่ดวงตา
เสียงแหลมดังขึ้น
สัตว์ร้ายดิ้นอย่างรุนแรง
แต่คิรันไม่ปล่อย
เขาบิดเหล็กลงลึกกว่าเดิม
จนกระทั่ง—
เงียบ
ร่างของสัตว์ร้ายทรุดลง
เืไหลนองพื้น
[ศัตรูถูกกำจัด]
[ค่าประสบการณ์ +15]
[ไอเทมที่ได้รับ: ชิ้นส่วนแกนหลักที่แตกหัก]
คิรันทรุดตัวลงนั่ง
หายใจแรง
เืของเขาเองก็ไหลไม่หยุด
“เกือบไป…”
เขาหัวเราะเบาๆ
แต่สายตากลับเป็ประกาย
[เงื่อนไขที่ซ่อนอยู่สำเร็จ]
[สังหารครั้งแรกหลังการล่มสลาย]
[รางวัล: ปลดล็อกช่องหลัก]
หน้าจอระบบสว่างขึ้นอีกครั้ง
ช่องเสียบหลัก: 1 (ปลดล็อคแล้ว)
“ในที่สุด…”
คิรันมองมือของตัวเอง
แม้จะยังไม่มีพลัง
แต่ “ช่อง” ถูกเปิดแล้ว
เขาหยิบชิ้นส่วนแกนพลังที่ตกอยู่ข้างศพ
เศษคริสตัลสีดำขุ่น
ยังมีพลังบางอย่างหลงเหลืออยู่
[คุณ้าดูดซับหรือไม่?]
เขาไม่ลังเล
“…ดูดซับ”
ทันทีที่พูด
เศษแกนพลังแตกสลายเป็แสง
ไหลเข้าสู่ร่างของเขา
ความร้อนแล่นผ่านเส้นเื
หัวใจเต้นแรงขึ้น
ความเ็ป…เพิ่มขึ้น
“อึก—!”
เขากัดฟันแน่น
ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นดี
ต้องรับพลังใหม่เข้าไป
มันเหมือนการเทของเหลวลงในภาชนะที่แตกร้าว
[การขึ้นรูปแกน…]
[ความเสถียร: 61%]
[ได้รับแก่นหลัก: “ประเภทสัตว์ร้าย –เขี้ยวเหล็ก” เลเวล 1]
ทันใดนั้น
พลังบางอย่างก็ตอบสนอง
เล็บของเขายาวขึ้นเล็กน้อย
ิัแข็งขึ้น
ไม่มาก
แต่ “พอ”
คิรันมองมือของตัวเอง
แล้วกำมันช้าๆ
“…กลับมาแล้วสินะ”
แม้จะเป็เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ
แต่ก็เป็จุดเริ่มต้น
[22:48:03]
เวลาเดินต่อ
เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
แม้ร่างกายจะใกล้พัง
แต่ตอนนี้
เขาไม่ใช่ “คนธรรมดา” อีกต่อไป
เสียงคำรามดังขึ้นจากระยะไกล
หนึ่งตัว…สองตัว…สามตัว
มากขึ้นเรื่อยๆ
คิรันหันไปมอง
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏ
“ดีเลย…”
เขาก้าวออกจากตรอก
เข้าสู่ความมืด
“ยิ่งมาเยอะ…ยิ่งคุ้ม”
ในขณะที่คนอื่นพยายามหนี
เขากลับเดินเข้าหา
เหมือนเดิม
—
เพราะสำหรับเขาแล้ว
โลกนี้ไม่เคยเปลี่ยน
มันก็แค่
“สนามล่า”
และคืนนี้
เขาจะพิสูจน์อีกครั้งว่า
เขาคืออะไร
“เหยื่อ”
หรือ
“นักล่า”
5K
