บทที่ 9 เทพเ้าแห่งเตา ห้องครัวิญญา
โจวย่าหนีตื่นตระหนก
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตราประทับอาหารที่เธอแอบยัดใส่ในกระเป๋าเสื้อของเหวินหน่วน ถึงไปอยู่ในกระเป๋ากางเกงของเธอ
แทนที่จะจับหัวขโมยอย่างเหวินหน่วน เธอกลับกลายเป็หัวขโมยเสียเอง
ทำอย่างไรดี?
ภูมิหลังทางครอบครัวของเธอไม่ดีนัก เธอคิดอยากจะยกระดับฐานะของครอบครัวเธอขึ้น แต่ถ้าตอนนี้เธอถูกกล่าวหาว่าเป็ขโมย ชีวิตของเธอจบลงแน่นอน
ทั้งหมดเป็เพราะเหวินหน่วนคนเดียว!
“เธอใส่ร้ายฉัน!” โจวย่าหนีอยากจะกระโจนเข้าไปฉีกเหวินหน่วนออกเป็ชิ้น ๆ
แต่เหวินหน่วนกลับมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า “ฉันใส่ร้ายเธอตอนไหน?”
เธอเป็คนบอกเองว่าคนอื่นเป็คนขโมยตราประทับอาหาร
แต่เธอกลับเป็คนที่ถูกค้นตัวเสียเอง
เกี่ยวอะไรกับเหวินหน่วน?
ก็แค่กรรมตามสนองเท่านั้น!
“ฉันไม่ได้ขโมยนะ!” โจวย่าหนีกระทืบเท้า มองซ้ายขวาไปมา พลางร้องไห้ไปด้วย เะอวางตราประทับอาหารในกระเป๋ากางเกงไว้บนโต๊ะ “เธอรังแกฉัน ฉันจะกลับไปฟ้องลุงเฟิงฉี!”
เมื่อสู้ซึ่ง ๆ หน้าไม่ได้ก็ต้องกลับไปฟ้องพ่อแม่ แถมยังเป็พ่อแม่ของอีกฝ่ายเสียด้วย
ในชีวิตที่แล้ว เธอถูกโจวย่าหนีทำแบบนี้เหมือนกัน
เหวินหน่วนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
โง่
ผู้เฒ่ากั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ้มให้เหวินหน่วนด้วยความเอ็นดูและพูดว่า "สาวน้อย คุณจะมาทำงานได้เมื่อไหร่"
“วันมะรืนนี้ดีไหมคะ”
เธอต้องจัดการกับคนชั่วในวันพรุ่งนี้
ผู้เฒ่ากั่วขอให้เธอมาแต่เช้าตรู่ในวันมะรืนและบอกสิ่งที่ต้องเตรียมตัวให้แก่เธอ
“นามสกุลเหวิน?” ผู้เฒ่ากั่วจำอะไรบางอย่างได้แล้วมองไปที่เหวินหน่วน “ฉันรู้จักปู่ของคุณ เหวินฟู่ิใช่ไหม? มิน่าล่ะ ๆ ”
เขายกนิ้วโป้งขึ้นขณะพูด
ว่ากันว่าบรรพบุรุษของตระกูลเหวิน ครั้งหนึ่งเคยเป็พ่อครัวของราชวงศ์ เหวินฟู่ิเป็พ่อครัวมากฝีมือ แต่น่าเสียดายที่เขาเสียชีวิตเร็วไปหน่อย
ไม่คิดเลยว่าหลานสาวของเขาจะมีฝีมือโดดเด่นถึงเพียงนี้
แม้จะได้งานแล้ว แต่เหวินหน่วนกลับไม่นิ่งนอนใจ
เธอรู้ว่ามีาใหญ่รออยู่เมื่อเธอกลับบ้านไป
แต่นั่นก็ไม่มีผลอะไรต่ออารมณ์ดีสุด ๆ ของเธอในตอนนี้
“คุณอา... คุณอา” เหวินหน่วนวิ่งไล่ตามลู่จินฉวนทัน “ขอบคุณค่ะ”
ขายาวของลู่จินฉวนหยุดเดินกะทันหัน ชายหนุ่มหันกลับมาพร้อมขมวดคิ้ว ก่อนจะเห็นเหวินหน่วนวิ่งมาชนแขนเขาเพราะเขาหยุดเดินกระทันหัน
คนรอบข้างต่างพากันมองด้วยสีหน้าหยอกล้ออย่างสนุกสนาน
คุณอาชอบทำหน้าตาเ็า มีนิสัยรักความสะอาด แต่สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดคือการที่หญิงสาวเข้าหาเขาอย่างชัดเจนแบบนี้
ใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทุกคนเห็นมาหมดแล้วว่ามีหญิงสาวหลายคนใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อเข้าใกล้ลู่จินฉวน
แต่สุดท้าย...ก็ไม่ได้ผล
เหวินหน่วนล้มลงอย่างแรงจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่แล้วแขนทั้งสองของเธอก็ถูกจับและยกขึ้นเบา ๆ
“ยืนขึ้น” เสียงเ็าของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะของเธอ
เหวินหน่วนหัวเราะเบา ๆ ไม่กลัวใบหน้าเ็าของลู่จินฉวน แต่กลับพยักหน้าอย่างตื่นเต้นให้กับเขาแทน “ขอบคุณค่ะ ในอนาคตฉันจะตั้งใจทำงานอย่างหนัก”
ลู่จินฉวนปล่อยแขนของเธอด้วยสีหน้าว่างเปล่า เขาคิดว่าเธอจะร้องไห้และมอบบัตรคนดีให้เขาอีกครั้งเสียอีก ทว่าตอนนี้เธอกลับสัญญากับเขาอย่างจริงจัง โดยไม่ใส่ใจความเ็ปของตัวเองเลย
และมันฝรั่งเส้นทอดจานนั้นก็มีรสชาติดี แต่ก็ไม่ถึงกับเค็ม…
ลู่จินฉวนขมวดคิ้วอีกครั้ง พ่นลมหายใจอย่างเ็า จากนั้นหันหลังและเดินจากไป
คราวนี้เหวินหน่วนไม่ได้ตามไป
แค่อีกฝ่ายไม่โกรธเธอก็เพียงพอสำหรับเหวินหน่วนแล้ว
"หัวหน้า ผู้หญิงคนนั้น..." ชายใบหน้ากลมเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม อยากจะเล่นตลก แต่เห็นเ้านายมองมาที่เขาและคนข้าง ๆ ด้วยใบหน้าเ็า "จางจื้อกัง นายว่างนักเหรอ"
เขามีเวลาว่างมานินทาผู้หญิง?
“ไม่ ๆ” จางจื้อกังรีบส่ายหัว “ผมไม่ว่าง ผม...”
สายไปเสียแล้ว
“คืนนี้คงต้องฝึกร่างกายต่อไป” ลู่จินฉวนสั่งขึ้น
ทันใดนั้น ผู้ชายหลายคนรอบตัวเขาก็ร้องครวญคราง
ลู่จินฉวนไม่สนใจพวกเขา การฝึกเหล่านี้เป็เื่ธรรมดาสำหรับพวกเขา การทำให้พวกเขายุ่งจะทำให้ไม่มีเวลามาซุบซิบนินทาเื่พวกนี้ ไม่ใช่ว่าลู่จินฉวนมีความรู้สึกให้กับเหวินหน่วน พวกเขาแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น
เขากับเหวินหน่วนพบกันเพียงสองครั้ง แต่ความไว้ใจและความอยากตอบแทนที่เหวินหน่วนมีต่อเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน
เธอเชื่อใจตัวเขาเหรอ?
ลู่จินฉวนเม้มปาก มองจางจื้อกัง "ฉัน..."
เขาแก่มากเลยหรือ ทำไมเหวินหน่วนเรียกเขาว่าคุณอาทุกครั้งที่เจอกัน?
ช่างเถอะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะถามไอ้ตัวแสบแบบนี้
ลู่จินฉวนไม่พอใจเล็กน้อย
จางจื้อกังแตะใบหน้ากลมของเขาแล้วถามคนข้าง ๆ ว่า "โหดไหม"
คนข้าง ๆ พยักหน้า
โหดมาก
โดยเฉพาะเมื่อกี้นี้
“สาวน้อยคนนั้นไม่กลัวผู้กองเลยเหรอ?” จางจื้อกังลูบหัวและยิ้มอย่างโง่เขลา พลางคิดถึงอาหารอร่อย ๆ ที่เขาเพิ่งกินไปเมื่อครู่
ในอนาคต สาวน้อยคนนั้นจะได้ทำงานในโรงอาหาร เขามีโอกาสได้พบเธออีกครั้งแน่นอน
ยังเร็วเกินไปที่เหวินหน่วนจะออกจากฐานทัพ เธอไม่รีบร้อนที่จะกลับไปบ้าน วันนี้อากาศดี เธอวางแผนจะไปเดินเล่นริมแม่น้ำเพื่อดูว่าจะหาอะไรทำได้บ้าง
เหวินหน่วนเห็นสายตาของลู่จินฉวน เขาต้องรู้ว่าโจวย่าหนีใส่ร้ายเธอแน่ เธอจึงแอบยัดตราประทับอาหารกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของโจวย่าหนี
เข้าช่วยเธอไว้อีกครั้ง
เหวินหน่วนนั่งอยู่ริมแม่น้ำด้วยความเป็กังวล หนี้บุญคุณดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นไม่หยุด แบบนี้เธอจะชดใช้อย่างไร?
เธอมองไปที่มือของเธอ หากมีวัตถุดิบ เธออาจทำอาหารดี ๆ ให้ลู่จินฉวนเพื่อเป็การขอบคุณ
ในชีวิตที่แล้ว เธอเริ่มต้นด้วยการตั้งแผงลอยริมถนนเพื่อขายอาหาร ต่อมากลายเป็ผู้ช่วยเทพเ้าแห่งเตา แม้แต่เทพเ้าแห่งเตาก็พยักหน้าชื่นชมทักษะการทำอาหารของเธอ
น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอไม่มีวัตถุดิบ ทำให้แม่ครัวมือฉมังอย่างเธอทำอาหารไม่ได้
แต่แล้วทันใดนั้นเหวินหน่วนก็ถูกส่งไปอยู่ในอีกมิติหนึ่งอย่างฉับพลัน
ห้องนี้ดูคุ้นเคย…นี่อาจเป็... ห้องครัวิญญาของเทพเ้าแห่งเตา?
ห้องครัวนี้ไม่ใหญ่มาก แต่เครื่องครัวทุกอย่างเป็ของคุณภาพสูง มีเครื่องใช้ในบ้านและเครื่องครัวทุกชนิด สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือตู้เย็นสองประตูของเทพเ้าแห่งเตา ไม่ว่าจะใส่วัตถุดิบอะไรเก็บเข้าไปในนั้น คุณค่าทางโภชนาจะสูงขึ้นทันที
เหวินหน่วนตื่นเต้นเปิดประตูตู้เย็น แต่แล้วเธอก็ผิดหวังเล็กน้อย
ช่องแช่แข็งมีเพียงความว่างเปล่า
เทพเ้าแห่งเตากล่าวว่า ยิ่งวัตถุดิบสดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ดังนั้นของแช่เย็นโดยทั่วไปจะใส่ไว้ในตู้ไม่เกินสามวัน และของเ่าั้จะถูกเททิ้งโดยทันทีหลังจากหมดอายุ
เธอลูบท้องที่กำลังคำรามของเธอ เปิดช่องแช่แข็งของประตูตู้เย็นอีกบาน เธอเห็นวัตถุดิบเต็มไปหมด
ไก่ เป็ด ปลา หอยเป๋าฮื้อ และรังนก...ครบครันสุด ๆ
แม้ว่าเหวินหน่วนจะไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง แต่เธอก็ไม่เกรงใจแล้ว เพราะในชีวิตที่แล้ว เธอมักจะมาที่นี่บ่อย ๆ เหมือนกัน
เธอพบกล่องยาในครัวด้วย เป็ปกติที่เทพเ้าแห่งเตาจะเตรียมไว้เป็พิเศษสำหรับเธอ เมื่อชีวิตที่แล้ว เธอได้รับาเ็จากการทำครัวอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นเทพเ้าแห่งเตาจึงเตรียมตู้ยาขนาดใหญ่ในห้องครัวสำหรับเธอไว้ให้
เหวินหน่วนมองดูยาหลายชนิดมีทั้งเล็กและใหญ่อยู่ในตู้ยา บางตัวสำหรับรอยฟกช้ำและแผลไฟไหม้ บางตัวสำหรับเติมกำลังกาย หรือแม้แต่ยาหยอดตาก็มี
ไม่ต่างอะไรกับร้านขายยาเล็ก ๆ เลย
เหวินหน่วนเจ็บจมูกเล็กน้อย หญิงสาวกำลังรักษาาแที่เหวินเฟิงฉีทำร้ายเธอเมื่อวานนี้ ขณะมีน้ำตาคลอเบ้า
เทพเ้าแห่งเตากล่าวว่า การร้องไห้เป็สิ่งไร้ประโยชน์ที่สุด เราต้องลุกขึ้นยืนด้วยลำแข้งของตัวเองเท่านั้น
เธอเช็ดน้ำตา หยิบหม้อทอดลมร้อนและโยนมันฝรั่งรมควันสองลูกลงไป ก่อนตั้งอุณหภูมิและตั้งเวลา จากนั้นจึงหยิบถุงเส้นก๋วยเตี๋ยวจากตู้เก็บของมาปรุงให้สุก
สิ่งที่ทำให้เหวินหน่วนประหลาดใจคือ ไม่ว่าเธอจะหยิบของจากตู้เย็นออกไปเท่าไหร่ ของเ่าั้จะถูกเติมกลับมาทันที
หลังจากเหวินหน่วนกินบิสกิตและดื่มนมอีกแก้ว มันฝรั่งรมควันกับเส้นก๋วยเตี๋ยวก็ใกล้จะสุกแล้ว เธอไม่รู้ว่าจะอยู่ในห้องครัวิญญานี้ได้อีกนานแค่ไหน เธอจึงรีบออกไปหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะเหวินหน่วนได้กินอะไรบ้างแล้วหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอดูเหมือนจะดีขึ้นกว่าเดิม แม้แต่าแบนร่างกายของเธอก็ไม่เจ็บอีกต่อไป
เธอรู้สึกประหลาดใจหลักจากค้นพบว่าการไปอยู่ในอีกมิติเมื่อครู่นี้น่าจะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง แต่ในโลกแห่งความจริงกลับใช้เวลาเพียงสองถึงสามนาทีเท่านั้น
เธอรักห้องครัวิญญานั่นจริง ๆ
เมื่อมีห้องครัวิญญา เธอก็ไม่ต้องกังวลเื่ความหิวอีกต่อไป!
43K
![[จบ] เนโครแมนเซอร์แห่งสถานีโซล (Necromancer of Seoul Station)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733480456_95522388.webp)
