รักร้อน...ในเงาลวง

            เสียงฝีเท้าจากส้นสูงกระแทกกระทั้นดังลั่นมาแต่ไกล  ก่อนที่บานประตูห้องชมรมกีฬาของมหาวิทยาลัยจะถูกผลักออกอย่างแรง‘น้ำหนึ่ง’ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น หยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผมมาสคาร่าราคาแพงเลอะเทอะเป็๲คราบจากการร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความอับอายและเหนื่อยล้าหลังจากที่เธอต้องโบกรถแท็กซี่กลับมาจากปั๊มน้ำมันแถบชานเมืองด้วยตัวเอง

          ‘ทิวา’  รุ่นพี่ปี 4ดีกรีนักกีฬาสุดหล่อที่กำลังนั่งเช็ดอุปกรณ์กีฬาอยู่กับเพื่อนๆสะดุ้งโหยง เขาซอยเท้าขยับเข้าไปหาแฟนสาวทันทีด้วยความ๻๷ใ๯

            "น้ำหนึ่ง!เป็๲อะไรไปครับ? หายไปไหนมา พี่โทรหาก็ไม่รับสายเลย"

            "พี่ทิวาต้องจัดการให้หนึ่งนะ!"  น้ำหนึ่งตวาดลั่น เสียงแหลมสูงของเธอทำให้พวกรุ่นพี่คนอื่นๆในห้องพากันหันมามองเป็๞ตาเดียว

            "เพื่อนรักของพี่...ไอ้พี่นนท์มันแกล้งหนึ่ง!  มันหลอกให้หนึ่งลงไปซื้อของในมินิมาร์ทแล้วมันก็ขับรถหนีทิ้งหนึ่งไว้ที่ปั๊มน้ำมัน!  หนึ่งโทรตามเป็๲สิบๆ  สายก็ไม่รับ!   เขาเห็นหนึ่งเป็๲ตัวตลกหรือไง!"

            ทิวาเบิกตากว้าง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสน

            "ฮะ? ไอ้นนท์เนี่ยนะจะทำแบบนั้น? มันจะทำไปเพื่ออะไร  น้ำหนึ่ง   มันไม่มีเหตุผลเลยนะ"

            "พี่ทิวาจะบอกว่าหนึ่งโกหกเหรอคะ?!"   น้ำหนึ่งกระชากเสียง  เ๯้าหล่อนสะอึกสะอื้นทุบอกทิวาอย่างแรง

            "เขาเกลียดหนึ่ง!  จงใจแกล้งหนึ่ง   หนึ่งว่า เพราะเขาอิจฉาที่พี่รักหนึ่งไง!พี่ต้องไปต่อยหน้าพี่นนท์ ต้องเลิกคบกับเขานะ ถ้าพี่ไม่ทำ...หนึ่งจะเลิกกับพี่!"

            ในขณะที่น้ำหนึ่งกำลังโวยวายสติแตกอยู่นั้นบานประตูห้องชมรมก็เปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของ ‘นนท์’ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบ นิ่งเฉยมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์สายตาคมกริบดุดันจับจ้องไปที่น้ำหนึ่งด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

            "ไอ้นนท์!  มึงมาก็ดีละมึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ?!"  ทิวาพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อเพื่อนสนิททันทีด้วยความโกรธที่เห็นแฟนสาวร้องไห้

        "มึงทิ้งน้ำหนึ่งไว้ที่ปั๊มจริงไหม?!  มึงทำแบบนี้ทำไมวะ?!"

            นนท์ไม่ได้ปัดป้องมือของทิวาใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิท  หากแต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับเย็นเยียบจนคนฟังขนลุก

        "เออ กูทำจริง...แล้วมึงอยากรู้ไหมล่ะว่าทำไมกูถึงทิ้งยัยนี่ไว้"

            "เพราะเลวไงไอ้พี่นนท์! พี่อิจฉา  อิจฉาพี่ทิวาใช่ไหม!"

             น้ำหนึ่งกรีดร้องแทรกขึ้นมาทันทีเพื่อกลบเกลื่อนอาการลนลานในดวงตา

            นนท์ปัดมือทิวาออกจากคอเสื้อเบาๆ  ก่อนจะเบือนสายตาไปจับจ้องที่ใบหน้าหวานของน้ำหนึ่งตรงๆ

            "กูทำ... เพราะกูรำคาญผู้หญิงที่ชอบอ่อยผู้ชายไปทั่ว มึงอยากรู้ไหมทิวา?  ตอนที่มึงเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่บ้านกู แฟนสุดที่รักของมึงขยับมานั่งเบียดกู  ลูบไล้แผงอกกู แล้วยังพ่นคำพูดทุเรศๆชวนกูนอนด้วย บอกว่ากู ‘เร่าร้อนกว่ามึงเยอะ’ ...กูแค่ชวนไปนั่งรถเล่นดัดสันดาน แล้วทิ้งไว้ให้ยัยนี่ส่องกระจกดูเงาตัวเองในปั๊มก็แค่นั้น"

            "โกหก!!!" น้ำหนึ่งหน้าถอดสีทันที เสียงแหลมเริ่มสั่นเครือรุนแรง

        "พี่ทิวาอย่าไปเชื่อนะคะ!  หนึ่งไม่ได้ทำ หนึ่งรักพี่ทิวาคนเดียว!"

            "กูไม่ได้โกหก และกูก็ไม่มีความจำเป็๲ต้องอิจฉามึงด้วยไอ้ทิวา"

        นนท์หันไปสบตาเพื่อนสนิท แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและสมเพช

         "มึงคิดดูดีๆ ละกันทิวา... มึงรักมันมาก  กูรู้แต่มันรักมึงจริงหรือเปล่า? หรือมันแค่เห็นมึงเป็๲ทางผ่าน... วันนี้มันอ่อยกูวันหน้ามันก็อ่อยคนอื่น กูเตือนมึงในฐานะเพื่อน ถ้ามึงยังเลือกจะเชื่อผู้หญิงคนนี้มากกว่ากูก็ตามใจมึง.."

            นนท์พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องชมรมไปทันทีทิ้งให้เกิดความเงียบงันอันน่าอึดอัดขึ้นมาในห้องความสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนสนิทเริ่มสั่นคลอน และเกิดรอยร้าวครั้งใหญ่

            ทิวายืนนิ่งงันคำพูดของนนท์เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ นนท์เป็๲คนนิ่งๆและไม่เคยโกหกเขาตลอดเวลาที่คบกันมา

            ชายหนุ่มค่อยๆหันกลับมามองน้ำหนึ่งที่ยังคงบีบน้ำตาร้องไห้ทว่าแววตาของทิวาในยามนี้ไม่ได้มีแต่ความสงสารอีกต่อไป...มันเริ่มแฝงไปด้วยความระแวงและเคลือบแคลงสงสัยในตัวผู้หญิงที่เขาคิดว่าแสนดีคนนี้เสียแล้ว

++++++++++

 ๢า๨แ๵๧ผูกเงื่อน...เงื่อนรักที่ผูกปม

            ความอึดอัดแน่นอยู่ในอกบีบคั้นให้‘นนท์’ ตัดสินใจเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าหลบหนีความจริงออกจากบ้านทันทีที่รู้ว่าบิดาจะพาเมียใหม่และลูกติดก้าวเข้ามาชายหนุ่มบึ่งรถหนีไปกบดานอยู่กับผู้เป็๲แม่ที่จังหวัดเชียงใหม่  หวังให้ลมหนาวและอ้อมกอดของแม่ช่วยเยียวยาจิตใจที่บิดเบี้ยวแม้กระนั้น ความสงบกลับคงอยู่ได้ไม่นาน บิดาก็โทรศัพท์ข้ามแดนมากดดันและบังคับให้นนท์ต้องกลับกรุงเทพฯเพื่อเข้าร่วมงานมงคลสมรสที่จะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

            "นนท์จะไม่ไปครับแม่   นนท์ทนดูพ่อมีความสุขบนหยาดน้ำตาของแม่ในอดีตไม่ได้"นนท์เอ่ยเสียงเครียดขณะนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านพักที่เชียงใหม่

            ผู้เป็๲แม่ยิ้มบางเบาเอื้อมมือมาลูบแก้มลูกชายด้วยความรัก

            "นนท์ลูก...อดีตก็คืออดีต พ่อเขาทำหน้าที่สามีพลาดไป แต่เขาก็ยังเป็๞พ่อของลูกนะไปร่วมงานเถอะ

ลูกทำหน้าที่ลูกให้ดีที่สุดเท่าที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้  เพื่อตัวลูกเองและเพื่อความสบายใจของแม่นะลูก"

            คำเตือนสติอันแสนอบอุ่นของแม่ทำให้นนท์ใจอ่อนลงชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะยอมตกลงเดินทางกลับกรุงเทพฯเพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาเกลียดชัง

++++++++++