## ???? ตอนที่ 1: เธอชื่อ “ลินญา”
บนยอดตึกสูงใจกลางกรุงเทพมหานคร ท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวของเมืองยามค่ำคืน เสียงลมพัดเบา ๆ ปะทะใบหน้าของหญิงสาวผู้ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องหรู
เธอสวมชุดนอนเนื้อผ้าแพรเบาสีครีม ผมยาวสีดำสนิทถูกปล่อยให้ไหลสยายลงกลางหลัง ดวงตาคมกริบแต้มด้วยความว่างเปล่า เธอคือ "ลินญา" ลูกสาวคนเดียวของ “เสี่ยเล้ง” มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในย่านพระรามสี่
> “ชีวิตของลูกผู้หญิงในบ้านหลังนี้ไม่มีคำว่า ‘เลือกเอง’ อยู่ในพจนานุกรมหรอกนะลูก...”
> คำพูดของแม่ที่จากไปั้แ่เธออายุ 10 ขวบ ยังคงวนเวียนในหัวไม่จางหาย
ลินญาไม่ได้เติบโตมากับความรัก แต่เติบโตมากับคำสั่ง ผู้คุม บอดี้การ์ด และเงิน
เธอได้ทุกอย่างยกเว้น "อิสระ"
แม้ว่าเธอจะอายุ 21 และเป็นักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง
แต่ชีวิตของเธอไม่ต่างจากนกในกรงทอง
ตารางชีวิตถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า
แม้แต่เพื่อน เธอก็ไม่มีใครไว้ใจได้จริง ๆ
เธอเคยลองขอพ่อเรียนต่างประเทศ แต่ถูกปฏิเสธด้วยคำพูดที่เ็า
> “จะออกไปให้ใครจับตัวเอาเหรอ? พ่อไม่ได้เลี้ยงลูกให้เป็เหยื่อ”
เธอยิ้มเย็นกับตัวเองในกระจก
“แต่พ่อก็ไม่ได้เลี้ยงลูกให้เป็คนด้วยเหมือนกันนี่คะ…”
คืนหนึ่ง ลินญาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดธรรมดา
สวมฮู้ดดี้หมวกคลุมหน้า ปลอมตัว
แล้วปีนลงจากชั้นบนของคฤหาสน์ ผ่านช่องระบายอากาศและรั้วหลังบ้านที่เธอซ้อมแผนนี้มาเป็เดือน
เธอไม่อยากหนีตลอดชีวิต แค่อยาก “ไปใช้ชีวิตของตัวเองสักครั้ง”
---
ลินญาเดินอยู่ท่ามกลางถนนยามค่ำ ผู้คนแปลกหน้า เด็กขายพวงมาลัย วินมอเตอร์ไซค์ แม่ค้าข้างถนน มันเป็โลกที่เธอไม่เคยัั
เธอเดินจนถึงร้านอาหารเล็ก ๆ ริมคลองสาน กลิ่นหอมของอาหารทำให้ท้องร้อง เธอเลือกนั่งมุมหนึ่งแล้วสั่งก๋วยเตี๋ยวธรรมดา
เสียงฝนเริ่มโปรยลงมา พร้อมเสียงะโจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยกลังน้ำหนักมากจากท้ายรถ
> “โอ๊ย! แม่งลื่นอีกแล้ว!”
เสียงนั้นทำให้เธอหันไปมอง แล้วเธอก็เห็นเขา — ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดธรรมดา กางเกงวอร์มเปื้อนโคลน เหงื่อเต็มใบหน้า แต่รอยยิ้มเขากลับ...อบอุ่นอย่างน่าประหลาด
เขาหันมาเห็นเธอเข้า แวบแรกในสายตาของเขาคือความใ เพราะเธอสวยเกินกว่าจะมาอยู่ในร้านแบบนี้
แต่เขาก็ไม่ได้ทักทายหรือพูดอะไร เขาเพียงยกลังอีกใบไปหลังร้าน
> “นั่นใครน่ะพี่นัท?”
> “เด็กส่งของ แค่เด็กจนๆ คนแถวนี้เรียกมันว่า ‘ภีม’ ไอ้หนูบ้านนา ขยันแต่จน!”
ลินญาแอบฟังบทสนทนาเ่าั้พลางยิ้มบาง
เธอไม่เคยเจอใครที่ดู...ธรรมดา แต่จริงใจขนาดนี้มาก่อนเลย
---
หลังจากวันนั้น ลินญาเริ่มแวะมาที่ร้านบ่อยขึ้น
ภีมเองก็เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตา เขาไม่ได้กล้าพูดมาก แค่ยิ้มให้เธอทุกครั้งที่เจอ
แต่รอยยิ้มนั้น กลับทำให้หัวใจของลินญาอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือใคร
ไม่มีใครสั่งให้เขามายิ้มให้เธอ
เขาไม่ได้กลัวเธอ ไม่ได้อยากได้อะไรจากเธอ
เขาแค่...ยิ้มให้เพราะเธอเป็ “คน” คนหนึ่ง
นั่นแหละ...ที่ทำให้เธอเริ่มตกหลุมรัก
เธอไม่ได้ตกหลุมรักเพราะเขาหล่อ
ไม่ใช่เพราะเขาเก่ง
ไม่ใช่เพราะเขามีอำนาจ
แต่เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยการแกล้งทำ ภีมคือสิ่งเดียวที่ “จริง” ที่สุดในชีวิตเธอ
---
เธอไม่รู้หรอกว่าความรักนี้จะพาเธอไปถึงไหน
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่…
คือครั้งแรกในชีวิตที่เธออยากจะ "รัก" ด้วยตัวของเธอเอง
แม้ว่าจะต้องแลกด้วยทุกสิ่ง...
แม้ว่าพ่อจะไม่ยอมรับ
แม้ว่าโลกทั้งใบจะต่อต้าน...
ลินญา...จะรักผู้ชายคนจนคนนี้ให้สุดหัวใจ
---
611
