END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]

ตอนพิเศษ 6 / ท้องกับคนเถื่อน

        ไลลารู้ว่าตัวเองมีอาการคล้ายคนกำลังตั้งครรภ์!

        หล่อนนั่งอ่านบทความเกี่ยวกับอาการคนท้องสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองราวสี่อาทิตย์ก่อน มีอาการง่วงนอนมากกว่าปกติเมื่อยล้าไปตามเนื้อตัว ชักรู้สึกเหมือนตัวเองน้ำหนักขึ้นผ่านมาเป็นอาทิตย์ก็เริ่มอาเจียน โดยเฉพาะเวลาเข้าไปในไร่กุหลาบจนสามีร้องทักหลายครั้ง ต่างเข้าใจไปว่าหล่อนทำงานหนัก พักผ่อนไม่พอ

        “หรือว่าคุณกำลังจะมีน้อง”

        สามีเคยตั้งข้อสังเกตครั้งหนึ่ง แต่หล่อนก็โต้แย้ง“ฉันแค่นอนน้อยไปค่ะ ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่าค่ะ”

        “ต่อไป คุณไม่ต้องมาทำงานในไร่แล้วนะ ให้เป็นหน้าที่ของผมดูแลเอง”

        เขากำชับเสียงหนักแน่น ซึ่งหล่อนก็ทำตามโดยดี

        แต่ดูเหมือนอาการที่ผิดสังเกตก็เพิ่มพูนขึ้นตอนมีอาการปวดศีรษะก็เข้าใจว่าเกี่ยวเนื่องมาจากการพักผ่อนไม่เป็นเวลาแต่บางครั้งเวลารับประทานอาหาร กลับมีความอยากกินนั่นนี่ไปเสียหลายอย่างซึ่งหล่อนมักอยากกินสารพัดไข่เป็นพิเศษ

        กระทั่งอาการ ‘เหม็นสามี’ เข้ามาโดยไม่ตั้งตัว

        ไลลาไม่อยากอยู่ใกล้เขา รู้สึกคลื่นไส้เวลาเขาแนบชิดแม้อาการนี้จะเป็นไม่บ่อยแต่นั่นเป็นสัญญาณหนึ่งที่ทำให้หล่อนเริ่มมั่นใจว่าตัวเองกำลังใกล้จะเป็นแม่คนแล้วจริงๆ

        ยิ่งนานร่วมเดือน อาการแปลกๆก็ทบทวี บางครั้งอารมณ์ก็ขึ้นๆลง หงุดหงิดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแม้จะไม่เคยแสดงอาการนี้กับสามีหรือเด็กชายตัวน้อย แต่ก็ชักกังวล พอหล่อนอ่านบทความมาถึงช่วงนี้หล่อนก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันใด

        หล่อนตัดสินใจเข้าเมืองเพื่อไปสะสางความกังขานั้น

        ในทุกวินาทีที่หล่อนแอบไปพบแพทย์ตามลำพัง ระหว่างที่สามีเข้าไปดูงานในไร่กุหลาบใจหล่อนเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็ครุ่นคิดสับสนแต่บางคราวกับตื่นเต้นยินดี

        จนที่สุดหล่อนก็ยิ้มในหน้าเมื่อแพทย์แจ้งให้ทราบว่าหล่อนตั้งครรภ์ได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว...หล่อนน่าจะรีบกลับบ้านไปบอกข่าวดีนี้แก่สามี

        ทว่าอีกฝ่ายก็เหมือนนกรู้เขาโทรศัพท์มาหาระหว่างหล่อนกำลังขับรถเดินทางกลับ น่าจะร่วมยี่สิบสายได้ที่หล่อนไม่ทันได้รับเพราะตั้งค่าปิดเสียงเอาไว้ เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวมาจอดทางเข้าบ้านสิ่งที่ได้พบจึงเป็น สามีสุดหล่อกำลังแปลงร่างเป็นยักษ์หน้าเถื่อน

        ยอดภูผายืนกอดอก ขมวดคิ้วตึง ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

        “เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมคุณมายืนหน้าหงิกงออยู่ตรงนี้”

        “ยังจะมาพูดอีก ผมไม่สนุกนะคุณ”

        “หล่อนลืมข่าวดีไปชั่วขณะ “มีอะไรคะ”

        “ก็ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์ผม”

        ไลลาจึงเปิดดกระเป๋าสะพาย หยิบโทรศัพท์เจ้าปัญหามาดูก็พบว่ามิสคอลกระหน่ำนั้นเป็นของสามีคนเถื่อนตรงหน้าจึงได้แต่ยิ้มแหยและบอกเสียงอ่อน

        “ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันดันปิดเสียงมือถือเอาไว้”

        เพียงเท่านั้น สามีก็โผมาดึงร่างของหล่อนเข้าไปสวมกอดเอาไว้แนบแน่น

        “ผมเป็นห่วงคุณมากนะ รู้ไหม”

        น้ำใสเริ่มคลอเบ้าเอ่อขอบตาหล่อนโดยไม่รู้ตัว “ฉันขอโทษจริงๆค่ะ”

        “ทีหลังอย่าหนีออกไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้อีกนะครับ”

        พอถอนกอดออก เขาก็ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำใสที่เอ่อล้นด้วยความอ่อนโยน

        “ค่ะ”

        “ว่าแต่คุณออกไปไหนมา ฮึ”

        ไลลาดึงมือสามีให้เดินตามไปนั่งที่โซฟากลางห้องรับแขกอิงแอบลำตัวเสียแนบชิด พลางกุมมือเขาขณะที่ยิ้มละไม

        “ฉันมีข่าวดีมาบอกค่ะ”

        “ผมชักอยากรู้ละ ว่าตรงกับที่ผมคิดเอาไว้มั้ย”

        หล่อนพยักหน้ารับ “ถ้าคุณคิดว่าฉันกำลังจะมีน้อง นั่นละค่ะข่าวดีของฉัน”

        เท่านั้นแหละ ว่าที่คุณพ่อของลูกคนที่สองก็ร้องเย้เสียงดังลั่นด้วยความดีใจดึงร่างของหล่อนมาสวมกอดเอาไว้...แต่ดูเหมือนบางอย่างจะไม่เป็นใจเสียแล้ว

        ก็จู่ๆอาการ ‘เหม็นสามี’ กลับมาเยือนอีกครั้ง

        ไลลาเริ่มคลื่นไส้ อยากอาเจียน จนที่สุดเขาก็ยอมผละออก

        แต่ซ้ำร้าย เขาถูกหล่อนกางมือยันไม่ให้เข้าใกล้ ยิ่งใกล้ยิ่งเหม็น

        ซึ่งหล่อนไม่รู้เลยว่า อาการนั้นยาวนานจนใกล้คลอดทีเดียว!

        ตอนเห็นสีหน้าเขาเมื่ออดกอดหล่อน อยากจะหัวเราะ แต่ก็ทำไม่ออกเพราะหล่อนก็อยากให้เขามากอดเหมือนทุกวัน แต่ทำอย่างไรได้

        ก็หล่อนกำลังเหม็นสามี!

//////////////////////////////////