หนุ่มน้อยจะปฎิวัติ
ความวุ่นวายดูเหมือนจะมีมาไม่สิ้นสุดหลังจากที่ทุกคนถูกแยกย้ายไปคอนโดใครคอนโดมันรุ่งเช้ามาแต่ละคนสภาพสะโหลสะเหลไม่ต่างกันเท่าไหร่นักสามหนุ่มที่ถูกรังแกมาทั้งคืนตอนเช้ามาก็ถูกพี่ๆมาส่งแล้วรอจนเดินเข้าคณะถึงได้กลับไปคณะของตัวเองปล่อยให้สายตาประชาชีชาวคณะตั้งข้อสงสัยว่าทำไมสามหนุ่มรุ่นพี่สุดโหดถึงได้ตามส่งน้องใหม่ต่างคณะแบบประกบตัวต่อตัวแต่ก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเผือกเข้ามาถาม
"เอาไงวะมึง"ไผ่ถามม่อนกับบู่ที่ดูแย่ไม่แพ้กันม่อนน่ะพอเข้าใจเพราะรู้แล้วว่าเป็อะไรกับพี่เพลิงแต่บู่นี่มันยังไงวะหน้าตาเหมือนหมดเรี่ยวแรง
"ไม่เอาไงขอพักเหอะหว่ะกูเดินไม่ค่อยไหว"ม่อนบ่นเกาะไหล่ไผ่กับบู่คนละข้างไผ่เองก็อยากจะบอกว่า
"เออกูก็ด้วย"บู่มองเพื่อนสองคนด้วยความสงสัยอะไรมันจะเจ็บตัวขนาดนั้น
"พวกมึงเจ็บมากเหรอวะ"บู่ถาม
"มึงไม่เจ็บหรือไง"ม่อนถามกลับ"
"ไม่นี่กูสบายดีแค่นอนไม่ค่อยหลับ"บู่ส่ายหน้า
"เชี่ย"ไผ่ครางม่อนมองหน้าบู่แบบไม่เชื่อสายตาก็ทุกคนเห็นๆอยู่ว่าไอ้บู่โดนพี่ธันลากขึ้นรถแบบไม่ปราณีปราศัย
"หาที่นั่งเหอะกูล้าขาไปหมดแล้ว"ม่อนครางหงิง
"อือๆ"ว่าแล้วทั้งสามคนก็โผไปนั่งที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะนี่ขนาดว่ายังไม่เปิดเทอมจริงๆยังรู้สึกอ่วมขนาดนี้พอเข้าเรียนเต็มตัวมันจะขนาดไหนทั้งสามพอนั่งได้ก็เริ่มสุมหัว
"กูว่าพวกเราต้องมาคุยกันเว้ย"ไอ้ม่อนเปิดประเด็น
"เออเห็นด้วย"ไผ่เออออ
"ยังไงวะ"บู่ทำหน้าสงสัย
"ก็กูคิดว่าพวกเราไม่ควรยอมเว่ย"ม่อนยืดอกแต่ต้องรีบงอตัวเพราะร้าวจากเอวขึ้นมาถึงสันหลัง
"อันนี้กูเห็นด้วยนะแต่จะทำยังไงพวกพี่มันตามติดหนึบขนาดนี้"ไผ่นิ่วหน้าตัวมันเองเมื่อคืนก็แทบจะตายคาอกพี่วิน
"กูว่าใจเย็นๆมั๊ย"บู่เริ่มจะเป็ฝ่ายค้าน
"มึงไม่โดนแบบพวกกูจะรู้อะไรวะ"ไอ้ม่อนหน้างอ
"ก็กูไม่รู้จริงๆนี่"บู่หน้าหงิกมั่ง
"เอางี๊มึงเหลามาว่าเมื่อคืนพี่ธันทำอะไรมึงมั่ง"ไอ้ไผ่กอดอกพยายามจะนั่งตัวตรงแต่ก็เป็ไปได้ยาก
"พี่มันจับกูกด"บู่ทำท่าหัวเสีย
"ห๊าไหนว่ามึงไม่โดนแบบพวกกูไง"ม่อนร้องเสียงหลง
"ม่ายช่ายๆแบบนั้น"บู่โบกมือ
"มึงก็อย่าลีลาดิวะบอกมาให้หมดปล่อยให้พวกกูลุ้นอยู่ได้"ไอ้ไผ่แหวเข้าให้
"พี่มันบังคับให้กูไปนอนห้องมันจะไปขอพ่อกับแม่ให้แถมยังแกล้งเขียนหน้าเขียนตากูอะถ่ายคลิปเอาไว้แบล๊กเมลกูด้วย"
"เห้ยทำไมเลว"ม่อนโวยวายไผ่พยักหน้า
"ไม่ใช่แบบน๊านไม่มีพวกคลิปหวิวหลุดอะไรแต่ภาพมันทุเรศมากเลยมึง"บู่ทำหน้าจะร้องไห้
"เออๆอย่าร้องๆ"ไผ่ตบหลังบู่เบาๆปลอบใจม่อนจับมือเพื่อนตบเบาๆ
"เอาล่ะๆสรุปพวกเราต้องกลายเป็ที่รองรับอารมณ์พวกพี่มันเพราะงั้นกูจะปฎิวัติ"ม่อนสรุปใจความไผ่เห็นด้วยเต็มที่
"แล้วทำยังไง"บู่สงสัย
"เอางี้"ม่อนยื่นหน้าเข้ามากลางวงทำให้เพื่อนอีกสองคนทำตาม
"ยังไง"ไผ่ถาม
"พวกเราต้องชิ่งหนีเว่ยไผ่มึงไปหาตารางเรียนพวกพี่มัน บู่มึงน่ะโทรพวกไอ้เกื้อเลยให้มารวมตัวกันที่นี่"
"ตามทำไมวะ"บู่ถาม
"เออน่าตามสิไอ้ไผ่มึงหาตารางเลย"ทุกคนร่วมไม้ร่วมมือกันม่อนเองก็โทรหาพี่มี่งานนี้ต้องมีแม่งานช่วยด้วย"ม่อนพูดจบก็โทรหาพี่มี่ทันทีพอซือเจ้มาถึงทุกคนก็นั่งทำตาปริบๆเพราะลืมคิดไปว่าถ้าจะให้พี่มี่ร่วมมือทุกคนก็ต้องบอกความจริงว่าไปพบเจออะไรมา
"เอาไงมึง"ไผ่หันไปถามม่อนส่วนบู่ก็นั่งจิ้มลูกชิ้นในถุงรอเื่เจ็บเนื้อเจ็บตัวบู่ไม่เกี่ยว
"ไม่ต้องมองหน้ากันพวกแกต้องบอกมาให้หมดไม่งั้นงดความช่วยเหลือ"มี่แย่งถุงลูกชิ้นจากบู่มาจิ้มเข้าปากต่อ
"หง่า..พี่มี่จะโกรธมั๊ยอะ"ม่อนทำเสียงลังเล
"แก้าคนช่วยเพราะงั้นต้องบอกมาให้หมดนี่รู้อะไรป่ะยอดไลค์พวกแกขึ้นพรวดๆคนตามเพจชั้นเยอะขึ้นสิบเท่า"มี่เคี้ยวลูกชิ้นไปบอกไป
"เอ่อคือ....พี่มี่พวกเราคือว่าพวกเรา"ม่อนอึกอัก
"พูด!!"มี่ตบโต๊ะดังปัง
"ม่อนกับไผ่เสียตัวแล้วอ้ะ"ม่อนโพล่งออกมาหลับตาปี๋เพราะกลัวมี่โมโห
"ห๋าาาา พวกแกว่าไงนะ"มี่ที่กำลังเอาลูกชิ้นเข้าปากถึงกับทำลูกชิ้นหล่นลงพื้นเท่านั้นไม่พอน้ำจิ้มสีน้ำตาลข้นเหนียวๆหยดลงบนเสื้อขาวชุดนักศึกษาของมี่อีกด้วยมี่กลืนน้ำลายลงคอ
"นี่พวกแกๆ มะ..หมายความว่า"ไผ่กับม่อนพยักหน้าพร้อมกันบู่เห็นมีโอกาสเลยรีบคว้าถุงลูกชิ้นแย่งกลับคืนมารีบจ้วงลูกชิ้นในถุงเข้าปากจนแก้มป่องมี่ปรายตามองแต่ก็ไม่น่าสนใจเท่ากับสิ่งที่ม่อนบอก
"เอ่อ....เอาจริงนะนี่แกอำหรือพูดจริง"มี่ยังลังเลเพราะคิดไม่ถึงว่าคนอย่างพวกเพลิงมีมีมแบบนี้กับเขาด้วย
"ดูนี่ดิ"ม่อนตัดสินใจปลดกระดุมเม็ดแรกลงให้เห็นรอยสีน้ำตาลจางๆเหนือเนินอกและมีรอยอื่นให้เห็นประปรายมี่หันไปมองไผ่ที่เปิดโชว์เหมือนกันทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองบู่ที่ก้มหน้าก้มตาอมลูกชิ้น
"ไอ้บู่"เสียงมี่ตวาดลั่นทำเอาสะดุ้ง
"อ๋า อี อะไอ(ห๋ามีอะไรอะ)"บู่อมลูกชิ้นไว้เต็มปากเท่าที่จะใส่เข้าไปได้เพราะกลัวมี่แย่งมี่ถึงกับคว้าถุงลูกชิ้นที่ร่อยหลอลงเอามาไว้เอง
"แกล่ะเสียตัวยัง"มี่ถามตรงๆเล่นเอาบู่ถึงกับสำลักลูกชิ้น
"แค่กๆๆๆ มะไม่มีหรอกใครจะไปทำแบบนั้นกัน"บู่โบกมือข้างนึงอีกข้างก็ตบอกตัวเองให้ลุกชิ้นไหลลงคอให้หมด
"ตะกละเดี่ยวก็ติดคอตาย"มี่บ่น
"เอาล่ะบอกมาพวกแก้าอะไร"มี่ถาม
"พวกเราอยากปฎิวัติ"ไผ่กับม่อนบอกพร้อมกันแล้วต้องหันไปมองบู่ที่ยังตีหน้ามึนอยู่
"แกไม่เสียตัวคงไม่ต้องปฎิวัติกับเค้ามั้ง"มี่ลงความเห็น
"ใครว่าล่ะพี่มี่ผมเนี่ยอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุด"บู่บ่นแล้วก็เล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ฟังมี่ถึงกับทำหน้าเหมือนใครมาตดใกล้ๆแถวนี้
"เพี้ยนชะมัดเลย"มี่ส่ายหน้า
"เอาล่ะไม่ต้องใฉันมีวิธี"มี่นิ่งไปแปปนึง
"ยังไงพี่รีบทำเลยนะเพราะพวกผมไม่อยากไปค้างกับพวกพี่เพลิงแล้วง่ะ"ม่อนทำเสียงอ่อย
"ฉันช่วยแน่แต่มีข้อแม้"มี่ทำตาวาว
"อะไรถ้าของแพงไม่มีตังนะ"ม่อนถาม
"ม่ายช่ายยย พวกแกจะต้องบอกมาว่าพวกมันทำอะไรหวานๆกับพวกแกมั่งตกลงมั๊ยถ้าไม่ก็ไม่ช่วย"มี่ตั้งข้อแม้ทั้งสามคนเลยหันมาปรึกษากันแล้วลงความเห็นว่ายอมก็ได้
"ตกลงก็ได้พี่ต้องช่วยจริงๆนะ"
"แน่นอนอยู่แล้วพวกแกวันนี้ไม่ต้องเข้าเรียนแค่เรียนปรับพื้นฐานวันเดียวขาดได้ทุกคนไปอยู่ที่คอนโดฉันเลย"
"เออจริงด้วยเจ๋งเลยพี่มี่"ม่อนตบมือ
"แล้วพวกพี่มันจะไม่ไปตามเหรอ"ไผ่ชักลังเล
"ตามแล้วไงใครจะกล้าเข้าคอนโดชั้นห๋าไอ้ไผ่"มี่เสียงแข็ง
"คร้าบๆเอาแบบนั้นก็ได้แต่ว่าพวกชุดนักศึกษากับหนังสือเรียนง่ะทำไง"บู่ถามมั่ง
"ซื้อใหม่พวกหนังสือเรียกเดี๋ยวก็ให้เพื่อนพวกแกซี(ถ่ายเอกสาร)มาให้"มี่ยังสรุปไม่ครบพวกไอ้เกื้อก็เดินเข้ามากับเพื่อนอีกสองคน
"พี่มี่หวัดดีคร้าบ"เกื้อยกมือไหว้
"เออไหว้พระ"มี่หันไปตอบแล้วกลับมาสนใจสามหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง
"ไหนพระอะพี่ผมต้องไปที่วัดป่ะ"เกื้อยักคิ้ว
"ไอ้เกื้อแกอยากตายแบบไหนบอก"มี่ทำเสียงดุเกื้อถึงกับทำคอหด
"แหะๆขอโทษครับๆแค่หยอกเฉยๆเออนี่เพื่อนกู"เกื้อแนะนำเพื่อนที่เดินตามมาอีกสองคน
"คนนี้ชื่อทัพคนนี้ชื่อไอซ์"เกื้อแนะนำเพื่อนทั้งสองคนให้รู้จักเกื้อคือเพื่อนที่เรียนชั้นเดียวกันแต่ดันสอบติดคนละคณะมี่มองสำรวจเพื่อนของเกื้อด้วยสายตาเรด้าวายแล้วตาลุกวาบ
"หล่อ"มี่ร้อง
"พี่มี่ๆ"ม่อนสะกิดแต่มี่ไม่หันกลับมามอง
"พี่มี่ๆๆ"ม่อนแหกปากดักคอ
"อะไร"มี่หันกลับมา
"สนใจน้องหน่อย"
"ไอ้ม่อนตารางพวกพี่มันได้แล้วนะ"ไผ่โชว์โทรศัพท์ให้ดู
"เออไอ้เกิ้อมึงกับเพื่อนนั่งก่อนดิวะ"
"หวัดดีพวกมึง"ไผ่กับบู่เอ่ยพร้อมกัน
"มีอะไรวะเรียกกูมานี่"เกื้อถามดึงถุงลูกชิ้นที่เหลือน้อยเต็มทีขึ้นจิ้ม
"นั่นของกู"บู่บอกแต่เกื้อไม่สนใจเอาเข้าปากเรียบร้อย
"พวกกูมีปัญหากับพวกพี่เพลิงหว่ะ"ม่อนบอกคราวนี้เกื้อถึงกับทำหน้าเหว๋อ
"อย่าบอกนะว่าให้พวกกูช่วยเก็บพวกพี่มันไม่เอาด้วยนะคนอะไรไม่รู้น่ากลัวชิบหาย"เกื้อส่ายหน้า
"ไม่ใช่โว๊ยแค่เป็ไม้กันหมา"ไผ่เถียง
"อะไรยังไงวะ"เกื้อทำหน้าสงสัยมี่ยกมือขึ้นมาดีดนิ้ว
"ไอเดียดีเอาแบบนี้"มี่กระซิบกลางวงเกื้อทำหน้าไม่ถูกเมื่อรู้ถึงแผนการ
"มันจะได้ผลจริงดิพวกผมไม่ตายแน่นะพี่ีมี่"
"เออน่าเชื่อพี่พวกแกแค่แกล้งเป็แฟนของไอ้สามตัวนี้หน่อยนะไอซ์นะทัพช่วยหน่อยนะ"มี่ทำตาปริบๆอ้อนจนขนตากระพือ
"จะไหวเหรอพี่นั่นพวกพี่เพลิงเลยนะ"
"แกเลือกเอาว่าจะตายด้วยน้ำมือใคร"มี่หักนิ้วเสียงดังกร๊อบทุกคนรู้ดีว่าพวกพี่เพลิงค่อนข้างจะขยาดพี่มี่ชนิดว่าไม่กล้าตอแยด้วย
"เอางั้นก็ได้"เกื้อกับเพื่อนเสียงอ่อย
"โอเคจบไปเื่หนึ่งแล้วคืออย่างนี้นะสามคนนี้มันจะไปนอนที่คอนโดพี่พรุ่งนี้พวกแกก็ไปรับแล้วมาส่งที่คณะตามแจเลยเข้าใจหรือเปล่า"
"พี่มี่แน่ใจเหรอว่าพวกผมจะไม่เจอตีน เอ้ยเจอตออะ"
"เอาน่าแกไม่รักเพื่อนหรือไงเพื่อนกำลังเดือดร้อนอะ"มี่ถามเสียงแข็ง
"เออๆช่วยก็ช่วยวะเอาไงไอ้ไอซ์ไอ้ทัพ"เกื้อหันไปถามเพื่อนที่ตัวเองลากมาซวยด้วยทั้งสองนิ่งไปแล้วพยักหน้า
"แล้วใครคู่ใครวะ"เกื้อถามเพื่อน
"กูขอม่อน"ทัพเอ่ยปากก่อนใบหน้าคมตัวสูงผิวแทนเอ่ยปากสายตาปะทะกับม่อนที่ยิ้มแหยๆ
"งั้นกูเอาไผ่เอง"ไอซ์ออกความเห็น
"ไม่ได้ให้เอาให้คุ้มครอง"ไผ่ถลึงตากับไอซ์ที่ดูหล่อแบบตี๋ๆ
"ฮ่าๆๆๆๆ เออๆกูพูดผิดเองแหละ"ไอซ์หัวเราะ
"งั้นกูก็ไอ้บู่อะดิก็ได้วะมาไอ้บู่มาเป็เมียกูซะดีๆ"เกื้อลากบู่ที่แย่งถุงลูกชิ้นกับมี่อยู่
"ฮะ..เห้ยยยโอ๊ยไอ้เกื้อดึงกูทำไมเนี่ย"บู่ร้องเพราะเกื้อคว้าคอเสื้อบู่ให้ขยับเข้ามาใกล้
"ตกลงกันได้แล้วนะงั้นก็ตามแผนเลยหวานได้เท่าไหร่ใส่ไปให้หมดส่วนพวกแกสามคนเวลาพวกไอ้เพลิงมันมาก็หลบหน้าหลบตาให้ดีล่ะ"มี่สรุปตอนจบ
"ได้เลยเอาตามนี้แหละมาๆแลกLineกัน"ม่อนยื่นโทรศัพท์ส่งให้ทัพและคนอื่นก็ทำตามมี่นั่งกอดอกแล้วยิ้มหวาน ให้ตายสิทำไมทั้งหกคนที่หันมามองมี่ถึงเห็นเป็รูปเขาสองข้างและหางเป็ลูกศรของมี่ได้นะ
"พี่มี่"ม่อนทำท่าลังเล
"แน่ใจนะพี่ว่าแผนนี้มันโอเค"
"แน่นอนสิพี่มี่ซะอย่างแยกย้ายๆไปแกสามคนกลับกับชั้น"มี่ลุกยืนเกื้อไล่ตบหลังตบไหล่ของก๊วนเพื่อนแล้วลากัน
"ม่อน"
"หือ"ม่อนหันไปหาทัพที่สะกิดแขน
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
"อื้อเหมือนกัน"ม่อนพยักหน้า
"นายน่ารักดีถึงว่าดิพี่เพลิงถึงติดใจ"ทัพยิ้มน้อยๆ
"โอ๊ยอย่าพูดๆใจคอไม่ดี"ม่อนโบกมือเรียกเสียงหัวเราะให้กับทัพที่อายุเท่ากันแต่ตัวสูงเกือบเท่าๆกับเพลิงยกมือขึ้นโยกหัวม่อนเบาๆ
"พรุ่งนี้เจอกัน"ทัพยิ้มให้
"ไผ่ไอซ์ว่านะเราต้องเป็คู่จิ้นบรรลือโลกแน่เชื่อดิ"ไอซ์ยิ้มตาหยี
"อะไรทำให้มั่นใจขนาดนั้นวะไอซ์"
"ก็พอเห็นไผ่แล้วไอซ์รู้สึกได้เลยอะเผิงโหย่วเลิฟ(เพื่อนรัก)ไงดีมะ"
"เออๆแล้วแต่มึงเลย"ไผ่เออออตามส่วนเกื้อหันมามองหน้าเพื่อนที่รู้จักกันมาั้แ่สมัยมอต้น
"มึงล่ะไอ้บู่"เกื้อมองบู่ที่หมกมุ่นกับถุงลูกชิ้น
"กูทำไม"
"จะเป็แฟนกูทั้งทีมึงก็เลิกอึนดิวะ"
"ยังไงวะกูก็เป็แบบนี้ตลอดอะ"
"เดี๋ยวกูจัดเองเอาให้หายมึนเลยมึง"เกื้อกำหมัดด้วยสายตามุ่งมั่น
"น่ากลัวสัดอะมึง"บู่บ่น
"พรุ่งนี้เจอกันโว๊ย"เกื้อตบหัวบู่ไปทีสองทีแล้วโบกมือลามี่แสยะยิ้มที่แผนที่วางเอาไว้กำลังจะเดินหน้าอย่างไม่มีอุปสรรคใดๆ
"ไปได้แล้ววันนี้บู่ต้องทำกับข้าวส่วนแกม่อนซักผ้าไผ่ทำความสะอาดห้อง"
"ห๋าาาาาาาาาา"สามเสียงร้องพร้อมกันมองตามหลังนางพญาที่เดินไปล่วงหน้า แล้วหันมามองหน้ากัน
"มึงแน่ใจนะว่าแผนนี้มันดีอะ"ไผ่เริ่มไม่แน่ใจ
"นั่นดิกูว่าเหมือนยิ่งถลำลึกยังไงไม่รู้"บู่เห็นด้วย
"แล้วมันมีตัวเลือกเหรอมึง"ม่อนถามกลับทุกคนเลยคอตก
"เออไปกลับๆแม่งห้องพี่มี่รกชิบหายกูตายแน่ๆ"ไผ่ทำเสียงอ่อย
"กูก็ด้วยผ้าพี่มี่ซักเครื่องได้ที่ไหนตัวนึงจ่ายค่าคอนโดได้เลยนะเว้ยเป็หมื่นอะ"ม่อนทำเสียงปลง
"ส่วนกูยังดีที่ทำกับข้าว"บู่ตบอก
"เออไอ้ตัวโชคดีรอดได้ทุกเื่นะมึงน่ะ"ไผ่กับม่อนผลักหัวบู่จนเซสามคนเดินผลักกันไปผลักกันมาจนถึงรถมี่ไม่สนใจซักนิดว่ามีคนแอบถ่ายคลิปเอาไว้ั้แ่นั่งที่ม้าหินจนถึงประชุมลับ(ที่ไม่ลับ)แล้วมาจบด้วยการไปที่คอนโดมี่
"แม่งขยันหาเื่ให้ตัวเองจริงๆ"เพลิงดูคลิปจบเกือบจะปาโทรศัพท์ทิ้งดีที่เ้าของโทรศัพท์ท้วงเอาไว้ทัน
"พี่เพลิงๆนั่นโทรศัพท์ผมอย่าปาพี่เดี๋ยวไม่มีถ่ายคลิปนะ"เด็กในสังกัดที่เพลิงสั่งให้ตามรายงานความเคลื่อนไหวของน้องมันท้วง
"ใจเย็นมึง"ธันบอกเสียงเย็น
"หึหึกูว่าไอ้เด็กทัพนั่นเละคาตีนไอ้เพลิงแน่"วินกอดอกยิ้มเยือกเย็น
"มึงก็อีกคนไอ้วินใจเย็นน้องมันวางแผนแบบนี้เราต้องมีวิธีตอบโต้กูปล่อยไอ้บู่เอาไว้นานละคราวนี้ต้องเอาให้เข็ดจนไม่กล้าหือกับกูอุตส่าห์ใจดีปล่อยให้สบายเนื้อสบายตัววอนเจ็บก็ตามนั้นเลยกูจัดให้"ธันค่อยๆวางหนังสือการ์ตูนที่อ่านลงยิ้มร้าย
"เชี่ยธันมึงดูเหมือนนักฆ่าเลยอะอย่าโหดกับเด็กมึงเยอะนะเว้ย"วินส่ายหน้าเมื่อเห็นแววตาเพื่อน
"หึหึพวกมันต้องโดนสั่งสอน"สามเสียงประสานพร้อมกันทำเอานักสืบจำเป็ก้าวถอยหลังไม่รู้ตัวนึกดีใจว่าไม่ใช่ตัวเองที่พวกพี่เพลิง้าจัดการไม่งั้นคงตายทั้งเป็แน่ๆ
"น่ากลัวชิบหาย"มันบ่นกับตัวเอง
"พี่ผมไปก่อนนะครับพอดีมีเรียน"มันหาทางชิ่งแต่พวกเพลิงไม่สนใจก้มหน้าก้มตาสุมหัววางแผนโต้กลับมันเลยใส่เกียร์หมาแวบออกไปอย่างรวดเร็ว
#เห้อขยันหาเื่ใส่ตัวกันจิงจิ๊งงงงงง ตอนหน้าเป็ Ncของแต่ละคู่นะคะ ทำไมอิแม่สะใจที่น้องๆโดนรังแก5555555
2K
