บทที่ 15 ข้อตกลง
"ท่านเ้าเมืองจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้แต่ข้าขอเพียงสิ่งเดียวอย่าบอกเื่นี้ต่อมารดาของข้าได้หรือไม่ขอรับ เพียงเท่านี้นางก็มีเื่ให้ทุกข์ใจมากพอแล้ว "
เมื่อมาถึงแคร่อวิ้นหลี่ว์นั่งลงจ้องมองสายตาไปจนทั่วก่อนจะหันมามองคนที่ยืมกุมมือแน่นใบหน้าก้มต่ำกำลังอ้อนวอนเขาอยู่
"ให้ลงโทษเ้าหรือ ข้าย่อมทำเช่นนั้นอยู่แล้วแต่เมื่อคิดว่าคืนนั้นเข้าเองก็ปรนนิบัติข้าเป็อย่างดีและข้าเองก็พึงพอใจ เื่ที่เ้าแอบเข้าไปในเรือนถือว่าหายกัน "อวิ้นหลี่ว์โหยหาคนตรงหน้าจนแทบเก็บอาการไม่อยู่คว้าแขนของเขาให้มานั่งใกล้ ๆ ตนก่อนจะถลกเสื้อขึ้นดูรอยาแใต้ลมผ้า
"ท่านเ้าเมืองทำอะไรขอรับ ไม่ได้นะที่นี่คนอื่นอยู่มากมายแถมยังอยู่ด้านนอกอีกด้วย " จิ้นหยางสะดุ้งใเมื่อจู่ ๆ เขาถลกเสื้อของจิ้นหยางขึ้นอย่างนี้
"เฮ้อ! เ้าคิดว่าข้ามีแต่ความคิดเช่นนั้นหรือ ข้าแค่ดูาแของเ้าเท่านั้นคงจะเจ็บมากสินะ ข้าน่าจะเข้ามาใช้ดาบตัดมือคนที่ทำร้ายเ้าเสียั้แ่แรก ทำไมข้าถึงไม่ทำเช่นนั้นนะ! มาทำให้แขนของเ้าหลังของเ้าได้รับรอยพกช้ำเต็มไปหมด "
"ท่านเ้าเมืองรู้ได้อย่างไรว่าข้าได้รับาเ็อีกอย่างอาหารกับยาสมุนไพรเป็ของท่านใช่หรือไม่? "
"ใช่แล้ว! และมีอีกเื่ที่ข้ายังไม่ได้บอกเ้า เอานี่ไปดูสิ! " อวิ้นหลี่ว์หยิบกระดาษที่ได้มาจากใต้เท้ามู่ส่งมอบให้จิ้นหยางได้อ่านมัน โชคดีที่ตัวอักษรเป็อย่างเดียวกันกับที่เขาเรียนมาจึงไม่ยากที่จะอ่านมันแต่เมื่อได้อ่านจนครบทุกบรรทัดดวงตาของจิ้นหยางกลับเปลี่ยนไป เขาโมโหมากกว่าเดิม
"นี่มันอะไรกันขอรับท่านเ้าเมือง ของสิ่งนี่ไปอยู่ที่ท่านได้อย่างไร"
"เ้าอ่านไม่ออกหรือ? ให้ข้าอ่านให้ฟังเอามั้ย"
"ไม่ใช่ขอรับ ข้าอ่านออกและรู้ว่านี่เป็หนังสือหนี้ของใต้เท้ามู่แต่ว่าในหนังสือนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือขอรับ ท่านแม่ของข้าเป็หนี้เพียงสองตำลึงเงิน แต่ใต้เท้ามู่กลับคิดดอกเบี้ยเพิ่มเป็เท่าตัวเพียงแค่วันเดียวเพิ่มอีกหนึ่งตำลึงเงินอย่างนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ? เอาเปรียบชาวบ้านที่สุด อีกอย่างท่านแม่ของข้าเขียนหนังสือไม่ได้นี่คงไม่ใช่ลายมือของท่านแม่ข้าแน่ ๆ ท่านได้มันมาได้อย่างไร"
"ข้ารู้ว่าสิ่งนี้เป็ของปลอมที่ใต้เท้ามู่ทำขึ้นมาเท่านั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่เป็ความจริงคือข้าใช้หนี้ให้เ้ากับมารดาของเ้าจำนวนห้าตำลึงเงิน และนี่คือเื่ที่ข้ามาหาเ้าในวันนี้ "
"ท่านเ้าเมือง้าอะไรหรือขอรับ หาก้าเงินคงต้องรอให้ข้าขายแตงได้ก่อนแต่ข้าคงไม่สามารถใช้ท่านได้ภายในครั้งเดียว "
"ผู้ใดบอกว่าข้า้าเงิน ข้า้าเ้ามากกว่าและต่อจากนี้เ้าต้องไปอยูในเรือนของข้าในฐานะลูกหนี้ของข้า คอยปรนนิบัติข้าทุกค่ำคืนจนกว่าเ้าจะใช้หนี้หมดข้าจะคืนอิสระให้แก่เ้า "
"เฮอะ! ท่านเองก็ไม่ต่างจากใต้เท้ามู่เลยนะขอรับ "
"ต่างสิ เพราะข้าไม่คิดดอกเพิ่มและข้าไม่ได้ใช้งานเ้าหนักไปเพียงแค่เ้าอยู่กับข้าในทุกค่ำคืนก็เพียงพอนั้นคือหน้าที่ของเ้า " จิ้นหยางรีบครุ่นคิดอย่างไรเสียทั้งสองก็เคยร่วมรักกัน หากจะเข้าไปเป็บ่าวรับใช้อุ่นเตียงให้ท่านเ้าเมืองก็ไม่ใช่เื่ยากอะไร แถมยังไม่ต้องเป็หนี้ใต้เท้ามู่หน้าเืให้ถูกทำร้ายอีก
'เอาไงดี หากไปปรนนิบัติก็เหมือนคู่นอน อย่างนั้นต้องคิดค่านอนในแต่ละคืนฮ่าฮ่าเหมือนฉันขายตัวอย่างไงอย่างงั้น แต่เอาว่ะอย่างไรก็เสียตัวให้ท่านเ้าเมืองไปแล้ว ต้องคิดค่าตัวนำไปหารจำนวนเงินว่าต้องตกกี่คืน อืม...ถือว่าเป็ข้อเสนอที่ดี แต่ฉันจะไม่ยอมเสียเปรียบฝ่ายเดียวหรอกลองต่อลองหน่อยแล้วกัน ' จิ้นหยางครุ่นคิดในใจก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเจรจาใบหน้าจริงจัง
"หากท่านเ้าเมือง้าเช่นนั้น ข้าเองก็มีเื่ต้องแจ้งเช่นกัน ยามนี้ข้าได้ปลูกแตงกวาเอาไว้ท่านแม่ของข้าเองก็แก่ชราคงไม่มีเรี่ยวแรงดูแลแตงกวาของข้า ข้าจะยอมไปปรนนิบัติท่านก็ได้ เพียงแต่ยามค่ำคืนเท่านั้น ข้าจะยอมเป็บ่าวรับใช้อุ่นเตียงให้ท่านแต่ทว่ายามกลางวันข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านแม่และดูแลผักของข้า ท่านเ้าเมืองจะว่าอย่างไร "
"อืม! แค่แตงกวาของเ้าจะเสียดายไปทำไมไปอยู่ที่เรือนท่านเ้าเมืองไม่ทำให้เ้าอดตายหรอกนะ เ้าก็พาท่านแม่ของเ้าไปด้วยเสียก็สิ้นเื่"
"มิได้ขอรับ ท่านแม่ของข้ารักที่ดินที่นี่มากเติบโตและจะแก่ตายที่นี่ หากท่านเ้าเมืองไม่เห็นด้วยเห็นทีข้าคงไปปรนนิบัติท่านตามที่้าไม่ได้ และข้าจะชดใช้ท่านเป็จำนวนเงินขอรับ "
"เ้านี่นะ! เ้าเล่ห์กว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีก เอาอย่างที่เ้าว่าและเมื่อไหร่ที่แตงกวาเ้าเติบโตจนได้เก็บเกี่ยวเมื่อนั้นเ้าเตรียมตัวไปอยู่ที่เรือนของข้าอย่างเต็มตัว ส่วนมารดาของเ้าเ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าจะเป็คนพูดกับนางเอง คืนนี้ข้าจะรอเ้าอยู่ที่ห้องอาบน้ำล้างกายให้สะอาดก่อนจะเข้าไปหาข้าด้วย ส่วนกระดาษแผ่นนี้ข้าจะเอาเก็บไว้กับตัวเมื่อไหร่ที่เ้าใช้หนี้หมดข้าจะยกมันให้แก่เ้า " เอ่ยจบอวิ้นหลี่ว์ลุกขึ้นหยิบกระดาษมาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อก่อนจะเดินไปกระซิบข้างหูของจิ้นหยางด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"หากไม่ติดว่าตอนนี้มีแม่ของเ้ากับคนของข้าอยู่แถวนี้ข้าคงจะจับเ้ากดลงที่แคร่กระแทกจนเ้าร้องขอชีวิตเลย แต่ไม่เป็ไรตอนนี้ข้ายังพออดกลั่นได้ แล้วเจอกันคืนนี้" เพียงเสียงกระซิบแ่เบากลับทำให้จิ้นหยางเสียวซ่านสั่นสะท้านไปถึงทรวงใน ยืนนิ่งด้วยความเขินอายเมื่อได้รู้ความคิดของท่านเ้าเมือง
หลังจากนั้นอวิ้นหลี่ว์ได้พบกับเหนียงฟางมารดาของจิ้นหยางและเล่าเื่ที่เขาใช้หนี้แทนและต่อจากนี้เขาจะเรียกใช้งานจิ้นหยางเพียงยามฟ้ามืดเท่านั้น เขามิใช่ใต้เท้าหน้าเืและไม่คิดดอกขอให้นางไม่ต้องเป็กังวล เมื่อเหนียงฟางได้ยินถึงกับนั่งทรุดตัวลงที่พื้นดินขอบคุณผู้มีพระคุณอย่างอวิ้นหลี่ว์ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เมตตานางสองคนแม่ลูก จนจิ้นหยางหมั่นไส้เพราะท่านแม่ไม่รู้ว่าท่านเ้าเมืองผู้นี้ก็ไม่ต่างจากใต้เท้ามู่เท่าไหร่นักหรอก แม้จะไม่ได้ทำร้ายร่างกายแต่เขาก็ใช้ร่างกายของจิ้นหยางทุกคืน
3K
