[ภารกิจที่ 35 : ขายคูปองรับ 200 แต้ม]
เฉินเฟิ่นอี้ที่กำลังหุงข้าวทำอาหารเช้าให้คนในบ้านสะดุ้งเมื่อกระดานใสปรากฎตรงหน้า เหลือบมองเฉินเหม่ยเย่ที่คนหม้อน้ำซุปผักอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจ
วันนี้โรงเรียนในตำบลปิดการเรียนการสอนหลังจากสอบเสร็จแล้ว อีกสามวันจะมีการสอบเทียบ และเปิดโรงเรียนอีกครั้งคือหนึ่งเดือนหลังจากนี้พร้อมโรงเรียนในอำเภอ
ระหว่างนี้เด็ก ๆ ในบ้านก็ต้องออกไปทำงานเก็บแต้มในแปลงนาช่วยผู้ใหญ่ แต่จะมีการสอบเทียบอีกไม่กี่วันข้างหน้า ผู้ใหญ่ในบ้านเฉินจึงตกลงกันว่าไม่ต้องช่วยในแปลงนา เอาเื่เรียนไว้ก่อนซึ่งเธอก็เห็นด้วย การสอบแต่ละครั้งไม่ใช่เื่ง่ายเพียงแต่เธอจะได้เปรียบคนอื่นบ้างเื่ที่ไม่ใช่คนในโลกใบนี้
ผู้ใหญ่ออกไปทำงานั้แ่เช้ามืด อาหารมื้อเช้าที่เฉินเฟิ่นอี้ทำไว้ให้ก็คือคะน้าผัดไข่ไก่ ส่วนของพวกเธอก็เพิ่งจะมาทำเพราะเฉินเฟิ่นอี้กลัวว่าหากทำเยอะจะเสร็จไม่ทันทุกคน
“เหม่ยเย่เธอไปเรียกเฉินตงมาหาพี่หน่อย” เฉินเฟิ่นอี้บอกน้องสาว เธอกำลังควบคุมไฟหม้ออยู่หากไปเองกลัวว่ามันจะไหม้เอาได้
“ได้ค่ะ”
เฉินเหม่ยเย่เดินออกจากครัวเพื่อไปเรียกเฉินตงที่คงอ่านหนังสืออยู่ในบ้าน เฉินเฟิ่นอี้จึงใช้โอกาสนี้ลอบสอบถามระบบที่ไม่ค่อยจะตอบเธอ จริง ๆ หากเธอเรียกมันมันก็จะตอบแต่กลัวว่าจะเป็ประสาทเสียก่อน
“นี่ ๆ ระบบ ฉันอยากรู้ว่าทำไมแต้มคะแนนครั้งนี้ถึงเยอะ เ้าเคยบอกไม่ใช่เหรอว่ามีแค่หนึ่งถึงสิบแต้ม” ใช่แล้ว นี่คือเหตุผลที่เฉินเฟิ่นอี้สะดุ้ง คะแนนสองร้อยแต้มมันเยอะกว่าคะแนนรวมของเธอในตอนนี้อีก! ครึ่งต่อครึ่งเลยด้วยซ้ำ
(ระบบ : การซื้อขายมีความเสี่ยง ภารกิจนี้เป็ภารกิจอันตราย)
“อันตราย?” เฉินเฟิ่นอี้กระพริบตาปริบ ๆ เมื่อกระดานใสเปลี่ยนข้อความและระบบไม่ยอมคุยกับเธอ ทั้งที่ปกติต้องโผล่ออกมาจิกกัดซึ่งถือว่าดีแล้ว
กระดานใสกระพริบสองครั้งก่อนจะหายไป เฉินเฟิ่นอี้ถอนหายใจให้กับความี้เีของระบบ ใช่! เ้าระบบเส็งเคร็งนี่ี้เีตัวเป็ขนทำให้รางวัลของเธอได้รับแต่สิ่งเล็ก ๆ ! ซึ่งที่เธอรู้ก็เพราะมันหลุดปากออกมาสองวันก่อนว่ายังไม่ได้เอารางวัลใหญ่ใส่ระบบสุ่มให้เพราะหลับอยู่
เธอมาอยู่ที่นี่เป็เดือนแต่เ้าระบบกลับไม่ยอมใส่รางวัลใหญ่ลงไปในระบบสุ่ม เฉินเฟิ่นอี้แทบร้องไห้ออกมาเป็สายเื ทำงานหนักมาตั้งหลายครั้งแต่ได้รับแค่ถุงแป้งเป็ของรางวัล
“มาแล้วค่ะ” เฉินเหม่ยเย่เดินออกไปไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมเฉินตงที่เดินงัวเงียเข้ามา
“พี่สาวสามมีอะไรเหรอครับ” เฉินตงนั่งลงเก้าอี้ตัวเล็กก่อนเอ่ยถาม เมื่อครู่เขาเผลอหลับจนน้องสาวเข้าไปปลุกจึงตื่น
“ฉันอยากเข้าอำเภอ นายพาพี่ไปได้หรือเปล่า” เธอไม่อ้อมค้อมรีบถามทันที ส่วนเื่การไปตลาดมืดไปถึงที่นั่นเฉินเฟิ่นอี้จะให้เขาพาไป หากบอกจะไปตลาดมืดตอนนี้เกรงว่าเขาจะปฏิเสธเอา
“เข้าอำเภอ? ไปซื้อของเหรอครับ”
ปกติคนที่ออกไปซื้อของในตำบลหรือในอำเภอส่วนมากถ้าไม่ใช่ผู้ใหญ่ในบ้านก็จะเป็เฉินไห่หลิวกับเฉินตง เพราะเดินเท้าไปตำบลใช้เวลาเกือบสี่สิบนาทีส่วนเข้าอำเภอใช้เวลาสองชั่วโมง ซึ่งผู้หญิงบ้านเฉินจึงเลือกที่จะไม่ไปซื้อ
“อืม” เครื่องปรุงที่มีอยู่ก็หมดแล้ว เฉินเฟิ่นอี้อยากได้เครื่องปรุงเพิ่มและหาซื้อเครื่องปรุงมาใช้ โดยเฉพาะน้ำมันที่เหลือแค่ไม่กี่ช้อน ทั้งที่หากคนในบ้านทำอาหารคงใช้ได้อีกหลายเดือน
“ผมต้องถามเฉินไห่หลิวก่อน” เพราะในบรรดาพี่ชายน้องชาย ในตอนนี้เฉินไห่หลิวถือว่าาุโที่สุด เพราะพี่ใหญ่เฉินไม่ได้อยู่ที่นี่ อีกทั้งหากให้เฉินไห่หลิวพาไป คนในบ้านจะอนุญาต
“ได้”
เฉินเฟิ่นอี้มองสองข้างทางที่มีร้านค้าต่าง ๆ แต่ต้องใช้คูปองถึงจะสามารถซื้อของได้ ซึ่งหลังจากทำอาหารเช้าเสร็จเฉินไห่หลิวกับเฉินตงก็ตกลงที่จะพาเธอเข้าอำเภอ
หลังจากรับประทานมื้อเช้า ทำอาหารมื้อกลางวันให้ผู้ใหญ่บ้านเฉินและคนในบ้านแล้ว เฉินเฟิ่นอี้จึงได้เวลาเข้าอำเภอสักที พวกเธอได้ขออนุญาตย่าเฉินพร้อมทั้งบอกว่าจะมาซื้อเครื่องปรุง ย่าเฉินจึงนำเงินมาให้เฉินเฟิ่นอี้ห้าหยวนและคูปองบางส่วน เฉินเหม่ยเย่ไม่ได้มาด้วยเธอกลัวว่าหล่อนจะอันตราย อีกอย่างก็ต้องเลี้ยงเฉินชิงชิงช่วยย่าเฉิน
“กินข้าวกันก่อนไหม” เพราะกว่าจะเดินทางมาถึงมันใช้พลังงานไปมาก ถึงระหว่างทางจะมีรถแทรกเตอร์ขับผ่านแต่ก็มีคนอื่น ๆ นั่งอยู่ด้วย มันเหลือที่นั่งแค่ที่เดียวซึ่งเฉินเฟิ่นอี้ไม่ยอมขึ้นไปนั่ง และเลือกเดินกับน้องชายแทน
“เราไม่มีคูปอง” เฉินไห่หลิวเตือน ถึงจะเคยรับประทานอาหารในร้านค้าของรัฐเพราะมันถูก แต่วันนี้พวกเขาไม่มีคูปอง
เฉินเฟิ่นอี้รีบหาคูปองอาหารในกระเป๋าผ้าของเธอ ถ้าจำไม่ผิดเธอได้มันมาไม่กี่วันก่อนจำนวนห้าใบ ซึ่งหาไม่นานก็เจอเพราะมันมีคูปองที่ย่าเฉินให้มาด้วย
“เจอแล้ว”
“พี่เอามาจากไหน?” เฉินตงสงสัย พี่สาวสามไม่ได้ทำงานการที่มีคูปองจึงเป็ไปไม่ได้ ยิ่งคูปองของบ้านหากไม่จำเป็ก็ไม่เอาออกมาใช้ ส่วนคูปองที่ย่าเฉินให้มาเขามั่นใจว่าไม่มีคูปองอาหารแน่
“ลุงสามให้ไว้น่ะ จะกินหรือเปล่าล่ะ” เฉินเฟิ่นอี้ไม่ใช่คนโง่ ย่าเฉินยื่นคูปองอาหารให้ก็จริงแต่มันมีแค่ใบเดียว ส่วนลุงสามเขาเอ็นดูเฉินเฟิ่นอี้มากกว่าหลานคนอื่นจะได้คูปองก็ไม่แปลก
“ได้ครับ”
เฉินไห่หลิวเดินนำเฉินตงและเฉินเฟิ่นอี้เข้าไปในร้านอาหารรัฐที่เขาเคยเข้า มันเป็ร้านที่ราคาถูก อร่อย ที่สำคัญยังให้เยอะมาก จานละไม่กี่เฟินเท่านั้นเอง ระหว่างเดินเข้าในร้านก็มีคนนั่งเต็มโต๊ะ การันตีได้เลยว่าร้านนี้เป็ร้านอันดับหนึ่งในอำเภอ
“นั่งรอตรงนี้ครับ ผมไปเอาให้เอง”
เฉินเฟิ่นอี้พยักหน้านั่งลงโต๊ะที่ว่างอยู่ ปล่อยให้น้องชายทั้งสองไปซื้ออาหารมาให้ เธอเป็คนที่รับประทานอะไรก็ได้ไม่เื่มากอีกทั้งยังต้องนั่งเฝ้าโต๊ะเอาไว้ด้วย
“ดูนั่นสิเราเจอใคร”
ระหว่างนั่งรอน้องชายไปซื้อข้าวเฉินเฟิ่นอี้ก็ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นหูเธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง ตรวจสอบครู่หนึ่งจึงจำได้ว่ากลุ่มคนตรงหน้าเป็ใคร มีผู้ชายสามคนและผู้หญิงสามคน สองคนในนั้นเป็ใครไม่ได้เลย ิหลานฮุ่ยกับอี้เหม่ยเฟิ่งอดีตคู่หมั้นหมายของเฉินเฟิ่นอี้กับญาติผู้พี่ที่เป็อดีตคนสนิทนั่นเอง
“เรียกฉันเหรอคะ” เฉินเฟิ่นอี้ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า
เธอไม่ได้รู้จักกับพวกเขามากแต่ในความทรงจำก็พอจะจำได้ว่าใครเป็ใครบ้าง ผู้ชายเป็เพื่อนของิหลานฮุ่ยส่วนผู้หญิงเป็เพื่อนตอนประถมของอี้เหม่ยเฟิ่งที่ไม่ได้เรียนต่อ
“ได้ยินว่าเธอล้มป่วยนี่ หายดีแล้วเหรอ” หนึ่งในกลุ่มผู้ชายเป็คนเอ่ยปากถาม
“ค่ะ”
“แค่ถูกถอนหมั้นยังป่วย แบบนี้จะมีคนแต่งหล่อนเป็สะใภ้เหรอ” เพื่อนของอี้เหม่ยเฟิ่งเหยียดยิ้มอย่างดูถูก แต่ก่อนเฉินเฟิ่นอี้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับพวกหล่อน ดูตอนนี้สิเทียบพวกหล่อนไม่ติดเลย
“มีอะไรกันเหรอครับ” เฉินตงเห็นว่ามีคนมามุงบริเวณพี่สาวนั่งอยู่ จึงรีบถือจานข้าวตนเองมาก่อนเฉินไห่หลิวที่กำลังจ่ายเงิน
“ไม่มีอะไรหรอกเฉินตง”
เฉินเฟิ่นอี้ส่ายหน้า เธอมีเื่ที่ต้องไปทำจึงไม่้าจะสนทนากับใคร คนพวกนี้ก็เป็ได้เพียงเสียงนกเสียงกาสำหรับเฉินเฟิ่นอี้ อีกอย่างมันก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะเอาคืน รอให้เธอมีทุกอย่างก่อนเถอะ
“หลบด้วยผมจะนั่ง” เฉินตงโบกมือไล่ิหลานฮุ่ยที่ยืนขวางอยู่ ทั้งที่จริงเขาสามารถนั่งได้เลย
เสียงกระซิบบางอย่างดังอยู่ข้าง ๆ เฉินเฟิ่นอี้ยกแก้วน้ำที่เฉินตงถือมาด้วยขึ้นจิบและฟังสิ่งที่ได้ยินไปด้วย โต๊ะทั้งหมดมันเต็มแล้วยกเว้นโต๊ะที่พวกเธอกำลังนั่งอยู่ พวกเขา้าจะรับประทานอาหารที่นี่พอดี
“ของพี่ครับ”
“ขอบใจ” เฉินเฟิ่นอี้รับจานอาหารจากเฉินไห่หลิว มันเป็ข้าวราดแกงอะไรสักอย่างพร้อมหมูผัดถั่วงอก ซึ่งปริมาณมันได้เยอะมากเมื่อเทียบกับราคาสองเฟิน
‘เอายังไงดีคะ’
‘แต่โต๊ะที่นี่มันเต็มแล้วนะ’
‘ก็นั่งโต๊ะนี้’
‘เธอจะบ้าหรือ!’
‘โรงหนังใกล้เปิดแล้วนะ ถ้าไม่รีบพวกเราจะไม่ทัน'
“เฉินเฟิ่นอี้”
เฉินเฟิ่นอี้เงยหน้าขึ้นมองอี้เหม่ยเฟิ่งที่เรียกเธอ เสียงกระซิบเมื่อครู่เธอได้ยินทั้งหมดแต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับ เพราะพวกเขายังไม่ได้ขอเธอ
“พวกฉันนั่งด้วยสิ โต๊ะเต็มหมดแล้ว”
[ภารกิจพิเศษ : ปฏิเสธอี้เหม่ยเฟิ่งรับ 100 แต้ม]
ดวงตาเฉินเฟิ่นอี้เป็ประกายเมื่อเห็นภารกิจพิเศษและคะแนนที่ลอยอยู่ หากเธอทำภารกิจวันนี้ก็จะได้ถึงหกร้อยแต้ม! เธอส่ายหน้าพลางเอ่ยตอบ
“ไม่ได้หรอก น้องชายฉันไม่ชอบคนเยอะ” และมันก็เป็เื่จริง เฉินไห่หลิวไม่ชอบคนเยอะ ขนาดในร้านนี้เขายังไม่ค่อยชอบเลยถ้าไม่ติดว่าเธอ้ารับประทานอาหาร
หากเป็เมื่อก่อนตอนนี้กลุ่มคนมาใหม่คงได้นั่งลงนานแล้วเพราะเฉินเฟิ่นอี้ไม่เคยปฏิเสธ ต่อให้เฉินไห่หลิวจะไม่ชอบแต่ก็ไม่ได้ขัดใจพี่สาว และครั้งนี้เฉินเฟิ่นอี้ปฏิเสธมันสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนโดยเฉพาะพี่น้องบ้านเฉิน ทั้งยังไม่สนใจิหลานฮุ่ยเหมือนกับที่ผ่านมา
“ผมต้องไปโรงหนังต่อ เฉินเฟิ่นอี้คุณให้พวกเรานั่งด้วยไม่ได้เหรอ” เพราะได้สัญญาณจากคนรักและเพื่อนสนิท ิหลานฮุ่ยที่ตอนแรกไม่ยอมพูดอะไรถึงกล้าพูดกับเฉินเฟิ่นอี้
เฉินเฟิ่นอี้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา นี่คือิหลานฮุ่ยอดีตคู่หมั้นของเฉินเฟิ่นอี้หรือ? หน้าตาก็งั้น ๆ สู้เฉินไห่หลิวกับเฉินตงไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่อยากเชื่อว่าหล่อนจะตกหลุมรักผู้ชายตรงหน้า
“ไปโรงหนังฉันต้องไปกับพวกคุณเหรอคะ? ถ้ารีบก็แค่หาร้านอื่นหรือไม่ก็รอโต๊ะว่าง”
“นี่!”
“ิหลานฮุ่ยไม่ต้องคะ ๆ ฉันว่าเราไปร้านอื่นกันดีกว่า” น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกสติคนรักตนเองของอี้เหม่ยเฟิ่งสร้างความพึงพอใจให้กับิหลานฮุ่ยเป็อย่างมาก
“ไปกันเถอะ”
เฉินเฟิ่นอี้ส่ายหน้ามองิหลานฮุ่ยที่เดินฟึดฟัดออกไปอย่างไม่เชื่อสายตาเท่าไร ในความทรงจำที่ได้รับมาิหลานฮุ่ยผู้นี้เป็คนใจเย็นมาก และเขาถูกเรียกว่าอัจฉริยะั้แ่ประถม ทำให้มีคนไปถามเกี่ยวกับเื่เรียนเยอะมากซึ่งเขาไม่เคยมีท่าทีแบบนี้
“ิหลานฮุ่ยนิสัยเสียจริง ๆ” เฉินตงบ่น
“เอาเถอะ อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย” เฉินเฟิ่นอี้ส่ายหน้า วันสอบเทียบพวกเธอก็คงต้องเจอกันอีกแน่
“จะไปสหกรณ์ต่อใช่ไหมครับ” เฉินไห่หลิวที่นั่งเงียบเอ่ยถามพร้อมกับรับประทานอาหารไปด้วย
“อ้อ ใช่ พวกนายจะไปไหนกันต่อหรือเปล่า ร้านหนังสือก็อยู่ใกล้ ๆ กันนี่” หลังจากซื้อของเสร็จเฉินเฟิ่นอี้จึงจะให้เฉินตงพาเข้าไปในตลาดมืด ส่วนเฉินไห่หลิวนั้นเขาเงียบมากเธอจะล่อเข้าไปไว้ที่ร้านหนังสือแทน
“จริงสิ นายจะซื้อหนังสือนี่ไห่หลิว”
“อืม”
5K
